Z gustami literackimi jest po trosze jak z miłością: zdumiewa nas, co też to inni wybierają.

[163] "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" Jonas Jonasson

2012-03-02T16:29:00.000+01:00

Wydawnictwo:Świat Książki, styczeń 2012

ISBN: 978-83-7799-061-2

Liczba stron: 416

Seria/ Tom:-

Kategoria: proza obca, absurd, humor

"Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" to - musicie przyznać sami- dość dziwny i intrygujący tytuł powieści. I cała powieść właśnie taka jest: dziwna, interesująca, pełna niesamowitych splotów wydarzeń, zabawna, a nawet rzec można- absurdalna.

W dniu swoich setnych urodzin Allan Karlsson nie może już dłużej znieść rozkazów kobiety, pełniącej w Domu Opieki Społecznej rolę opiekunki- siostry Alice. Dlatego, podczas gdy w stołówce przygotowywane jest przyjęcie na jego cześć, Allan niewiele się namyślając otwiera okno i... wyskakuje z niego prosto w rabatki. Nie oglądając się za siebie rusza w poszukiwaniu kolejnej przygody w życiu, podczas której zdoła ukraść walizkę pełną pieniędzy, sprzymierzy się ze znanym złodziejem, będzie wiózł trupa na drezynie i jechał autobusem ze słoniem.

Prócz wydarzeń z teraźniejszości, poznajemy tak samo szaloną przeszłość Allana. Śledzimy jego losy od narodzin, aż do aktualnego wieku. Muszę przyznać, że nieźle się ubawiłam czytając o perypetiach bohatera, którego nie interesowała polityka i z tego powodu podał recepturę na zbudowanie bomby atomowej zarówno Rosjanom jak i Amerykanom, przeszedł na wielbłądzie Himalaje, pił drinki z parasolkami na Bali, spowodował pożar Władywostoku, a to dlatego, że znudziła mu się abstynencja od wódki.

Jonas Jonasson świetnie operuje słowem. Pióro autora jest lekkie, dzięki czemu książkę czyta się bardzo przyjemnie. Duża dawka absurdu i humoru, sprawia, że świetnie się można bawić przy tej lekturze, a dodatkowo to, że tłem są wydarzenia historyczne, pozwala przyswoić sobie odrobinę wiedzy historycznej, zaserwowanej z przymrużeniem oka poprzez niesamowite perypetie bohatera. Allana nie da się po prostu nie lubić. To świetny, pełen energii stuletni dziadek, który swoimi wywodami wywoływał uśmiech na mojej twarzy.

Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie, co jest dużym plusem, gdyż nie przybiera to formy opowieści starego człowieka u kresu życia (którego przecież Allan wcale nie przypomina).

Literatura szwedzka to zawsze numer jeden na mojej liście priorytetów i dobrych lektur i tym razem się nie zawiodłam, bo "Stulatek..." potwierdza to w stu procentach. Polecam.

5/6 bardzo dobra

[162]"Łotr" Trudi Canavan

2012-02-17T11:34:00.000+01:00

Wydawnictwo: Galeria Książki, Maj 2011

ISBN: 978-83-62170-16-6

Liczba stron: 568

Seria/ Tom: Trylogia Zdrajcy/ 2

Kategoria: fantastyka

Trudi Canavan zyskała moje uznanie Trylogią Czarnego Maga, którą miałam okazję czytać już jakiś dość odległy czas temu. Trylogia Zdrajcy, której drugim tomem jest "Łotr" stanowi pewnego rodzaju kontynuację wątków opisanych właśnie w Czarnym Magu.

Może pamiętacie jak bardzo zachwycałam się pierwszą częścią tej serii? "Misja Ambasadora" zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Tym bardziej nie mogłam doczekać się, kiedy sięgnę po kolejne części. "Łotra" miałam na półce od dawna, jednak zawsze było coś ważniejszego, coś co trzeba było przeczytać, albo właśnie dochodziły nowe przesyłki od wydawnictw i trzeba było je czytać w pierwszej kolejności. Jednak w końcu nadszedł na niego czas. Mój zapał sięgał już zenitu, a gdy zaczęłam czytać jego poziom... diametralnie spadł.

Doskonale pamiętamy z "Misji Ambasadora", że Lorkin dobrowolnie zostaje w Azylu- tajnym miejscu pobytu Zdrajców- poddając się ich zasadom, starając się doprowadzić do przymierza tego ludu z Gildią. Na terenie Uniwersytetu pojawiają się dwie nowe nowicjuszki- Naki i Lilia. Ich nierozważne zachowanie sprowadzi na Gildię nowe kłopoty, a także ukaże nową, dotąd nieznaną wiedzę, którą znów będzie trzeba chronić przed innymi magami, bo źle wykorzystana, mogłaby być tragiczna w skutkach. Ambasador Dannyl kontynuuje swoją misję w Sachace, przy okazji coraz bardziej zbliżając się do Achategiego, odbywa mnóstwo podróży w celu ukończenia swojej książki o historii magii. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim Sonea z pomocą Cery'ego i Anyi próbuje schwytać Skellina.

Wydawać by się mogło, że wątków jest mnóstwo, co zagwarantuje nam dobrą zabawę i nie pozwoli się nudzić. Jednak nie do końca tak się stało. Wątek Dannyla jest już bowiem trochę nużący. Występował w pierwszej części Trylogii, występuje i teraz, a raczej wypadałoby napisać ciągnie się. Wydaje mi się, że jest nie do końca potrzebny, ponieważ dodaje powieści tylko objętości. Rzeczy, które odkrywa Dannyl są mało ciekawe, mało ważne i na dodatek odkryte tak jakoś nagle. Nic się ze sobą nie łączy, wszystkie rozwiązania wynikają ot tak, bez żadnego ładu i składu.

Wątek Lilii i Naki byłby całkiem udany, gdyby nie to, że łatwowierność i naiwność Lilii jest przesadzona. Chyba w realnym świecie nie znaleźlibyśmy drugiej tak naiwnej i nie przewidującej konsekwencji swoich działań dziewczyny. Irytujące to strasznie.

Akcja rozwija się wolno. Bohaterowie zastanawiają się co, jak i dlaczego. Snują domysły. Dopiero na samym końcu podejmują jakieś działania. Po drodze dostajemy mnóstwo pytań i tylko na znikomą część jakiekolwiek odpowiedzi.

Styl Canavan nie ulega zmianie. Nadal jest prosty, łatwy, przyjemny w odbiorze. Nadal zawiera więcej dialogów, niż opisów. I nadal sprawia, że czyta się szybko, przez strony się płynie.

Mimo wielu negatywów książki nie potrafię jednoznacznie skreślić. Nie potrafię też dać jej oceny takiej, na jaką zasługuje, bo po prostu do obu serii, gdzie bohaterką jest Sonea pałam wielkim sentymentem. Pokochałam tych bohaterów, uwielbiam kyraliańskie zwyczaje i ten cały magiczny świat, który stworzyła Trudi. W "Łotrze" nadal ta cała magiczna otoczka zachowuje właściwy poziom, dlatego mimo wszystko niecierpliwie czekam na tom trzeci, który mam nadzieję będzie prezentował wysoki poziom, i w którym wszystko się wyjaśni.

4,5/6 dobra

[161]"Szybka i prosta joga" Christina Brown

2012-02-09T19:40:00.001+01:00

Wydawnictwo: Muza, styczeń 2012

ISBN: 978-83-7758-133-9

Liczba stron: 128

Seria/ Tom: -

Kategoria: poradniki, sport

Odkąd pamiętam chciałam zapisać się na jogę. Zawsze interesowała mnie ta forma dbania o swoją sylwetkę, a także filozofia, jaka jej towarzyszy. Na chceniu się, jednak zawsze kończyło, bo niestety nadmiar obowiązków nie pozwala na kolejne zobowiązanie w postaci ćwiczeń grupowych o ustalonej wcześniej porze, w ścisły dzień tygodnia. Dlatego z wielką radością przygarnęłam książkę pani Christiny Brown "Szybka i prosta joga".

Jak możemy dowiedzieć się z adnotacji na okładce, Christina Brown to znana nauczycielka jogi. Postanowiła ona stworzyć książkę zawierającą mnóstwo assanów jogi dla osób, takich jak ja, czyli tych, które nie mają czasu by regularnie biegać na grupowe ćwiczenia. Udało jej się to znakomicie.

Ta niewielka książeczka rozpoczyna się słowem wstępu od autorki, w którym znajdziemy wiele pożytecznych informacji, które warto poznać, nim przystąpimy do praktyki. Wprowadzenie to, choć samo w sobie krótkie, zostało podzielone na jeszcze krótsze fragmenty, które między innymi odpowiadają na pytanie dlaczego joga nam służy?, mówią, co wolno a czego nie wolno robić podczas praktyki jogi, znajdziemy tam kilka słów o medytacji, a także porady dotyczące oddychania.

Następnie możemy już powoli rozpoczynać nasze ćwiczenia. Część dotycząca ćwiczeń została znów podzielona na kolejne części. I tak możemy tutaj znaleźć ćwiczenia o każdej porze (jak np. wzlot w porze lunchu, niedzielne rozciąganie czy też odprężenie przed snem), ćwiczenia w każdym miejscu (autorka proponuje wykonywanie assanów np. w parku, w łóżku, przy komputerze, czy nawet w pociągu), ćwiczenia pomagające pokonać stres, ćwiczenia poprawiające nastrój, dalej ćwiczenia by zwiększyć energię, a także ćwiczenia we dwójkę, które można wykonywać ze swoim partnerem.

Napis na okładce głosi, że są to assany dla każdego. Jako osoba nie mająca nigdy styczności z jogą i co tu dużo mówić, chyba jak większość moli książki, zażywająca raczej mało ruchu, a prowadząca bardziej siedzący tryb życia, byłam ciekawa, czy dam sobie radę z wykonywaniem ćwiczeń, zwłaszcza, że joga kojarzyła mi się zawsze z niesamowitymi wygięciami ciała we wszystkie strony i pod tym względem byłam dość sceptycznie nastawiona do tej pozycji. Okazało się jednak, że całkiem niepotrzebnie. Proponowane przez panią Christinę ćwiczenia okazały się przystępne i myślę, że jest je w stanie wykonać każdy. Co więcej wykonanie każdego z nich jest doskonale opisane w punktach, co daje możliwość robienia ich metodą małych kroczków. Na dodatek tak jak zapewnia autorka we wstępie już po kilku pierwszych ćwiczeniach czuć różnicę w samopoczuciu. Joga naprawdę poprawia nastrój, a wykonywana przed snem świetnie wpływa na jakość wypoczynku.

Jeszcze słowo o wydaniu. Gdy odpakowałam przesyłkę od Wydawnictwa Muza, pierwsze, co wpadło mi w oko, to niekonwencjonalne zamykanie tej książeczki- zamykanie na magnesy. Bardzo mi się to spodobało. Dodatkowo jej mały rozmiar sprawia, że można wrzucić ją do torebki i mieć zawsze przy sobie, by w razie czego można było łatwo skorzystać z assanów. Podoba mi się też zielona kolorystyka okładki i zielona czcionka tekstu w środku- nastraja pozytywnie i samo czytanie instrukcji ćwiczeń staje się przyjemniejsze. No i wielki plus za piękne, całostronne fotografie, obrazujące ćwiczenia.

Jednym słowem, to doskonała pozycja dla osób, które fascynują się jogą, jak i dla tych, które chcą rozpocząć swoją przygodę z nią, a nie mają czasu na długie sesje.

6/6 Arcydzieło

[160]"Marina" Carlos Ruiz Zafón

2012-02-07T15:09:00.000+01:00

Wydawnictwo: Muza, Listopad 2009

ISBN: 978-83-7495-770-0

Liczba stron: 304

Seria/Tom:-

Kategoria: thriller

Przygodę z Carlosem Ruizem Zafónem rozpoczęłam już dość dawno temu od najsłynniejszej chyba powieści z dorobku pisarza, a mianowicie "Cieniem wiatru". Pamiętam, że naczytałam się wtedy mnóstwa pozytywnych recenzji na temat tej pozycji, lecz podczas lektury mocno się rozczarowałam. Więcej zanudziła mnie ta książka na śmierć. Długo trwało, nim zdecydowałam się sięgnąć po kolejną powieść autora. Tym razem wydawnictwo Muza podesłało mi do recenzji "Księcia mgły". Wrażenia były o niebo lepsze. Wciąż jednak nie miałam wyrobionego zdania o autorze. Potrzebowałam kolejnej powieści, która rozstrzygnęłaby, czy jeszcze kiedyś sięgnę po powieści autora, czy wpiszę go na listę pisarzy, których unikam. Wtedy właśnie koleżanka poleciła mi "Marinę". Nie byłam do końca przekonana do niej, dlatego książka przeleżała u mnie prawie rok, nim zabrałam się za lekturę. Co z tego wynikło?

Przenosimy się do dwudziestowiecznej Barcelony, gdzie poznajemy Óskara Drai, uczącego się w jednej z barcelońskich szkół z internatem. Pewnego dnia podczas spaceru po okolicy, Óskar poznaje Marinę, która od razu zaczyna go fascynować. Przyjaciele zaczynają śledzić zagadkową damę w czerni, która każdej niedzieli ostatniego dnia miesiąca odwiedza bezimienny grób na pobliskim cmentarzu. Początkowo traktują to jako zabawę, nic nie znaczącą rozrywkę, zupełnie nie spodziewając się, że odkryją mroczną tajemnicę, skrywaną przez lata, po to by jej dramatyczny finał dopiero mógł mieć miejsce.

To, co już na samym początku urzekło mnie w powieści to jej niepowtarzalny barceloński klimat. Świetnie przedstawione krajobrazy secesyjnych kamieniczek, opuszczonych domków, a przede wszystkim samych Hiszpanów- aż chce się tam być, zobaczyć to na własne oczy i najlepiej już nie wracać!

Akcja "Mariny" toczy się szybko. Nie sposób się nudzić. Wydarzenie goni wydarzenie. Jednak najlepsze w tym wszystkim jest to, że wszystko rozgrywa się na tle wątku o przyjaźni głównych bohaterów, których powoli zaczyna łączyć coś więcej. Oczywiście ta powieść to nie tylko powieść dwóch bohaterów. Mnogość wątków i postaci jest ogromna. Ale to tylko podnosi jeszcze powieść w moich oczach. Zafón mimo tej wielowątkowości świetnie wszystko ze sobą połączył, nic nie pomylił, wszystko zostało przemyślane i rozsądnie do siebie dopasowane. Każda z postaci stworzonych przez autora jest wyjątkowa, bardzo prawdziwa, a przede wszystkim to, co bohaterowie czynią wzbudza w czytelniku wiele emocji.

Przez długi czas zastanawiałam się, co aż tak bardzo urzekło mnie w tej powieści, co sprawiło, że chciałabym, żeby wszyscy inni też ją docenili. Odpowiedź nasuwa się sama: znakomity nastrój, jaki stworzył autor. Tajemniczość, groza, to wszystko wyziera z kartek tej powieści. I na pewno zdziwienie, szok, a także przerażenie, gdy wraz z bohaterami powoli dochodzimy do sedna sprawy i gdy tak na chwilę wyobrazimy sobie, co by się stało, gdyby komuś naprawdę zachciało zabawiać się w Boga i tworzyć takie mroczne eksperymenty. Nastrój całej powieści doskonale oddaje okładka "Mariny". Cudowna, hipnotyzująca i przyciągająca wzrok.

Zafón stworzył kawałek dobrego thrillera, który trzyma czytelnika w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Umiejętnie podrzucane zostają kawałki układanki, tak, żeby czytelnik podejrzewał, o co chodzi, ale nie miał stu procentowej pewności i z niecierpliwością oczekiwał, kiedy zagadka się wyjaśni. Jedyne, czego żałuję to to, że bohaterom wszystko szło jak z płatka. Chcieli uzyskać jakieś informacje to je uzyskiwali, nie napotykając żadnych przeszkód. Mogliby mieć po drodze więcej przygód i trudności, ale to już takie moje czepianie się.

Zakończenie zaskakuje. Przyznam, że spodziewałam się czegoś innego. Poza tym strasznie lubię takie zakończenia, które nie dają całkowitej pewności, czy historia opowiedziana przez bohatera jest prawdziwa, czy może jest tylko wytworem jego chorej wyobraźni.

"Marina" jest więc moim zdaniem bardzo dobrze napisaną powieścią, w której coś dla siebie znajdą i miłośnicy opowieści o miłości i zwolennicy thrillerów. Polecam ją nawet tym nieprzekonanym do twórczości autora, bo ja jestem najlepszym dowodem na to, że ta powieść przekonuje do siebie nie tylko fanów autora.

5,5/6 rewelacyjna

[159]"Czysta jak łza" Charlaine Harris

2012-02-03T16:24:00.001+01:00

Wydawnictwo: Znak, maj 2011

ISBN: 978-83-240-1632-7

Liczba stron: 264

Seria/Tom:1, seria kryminalna o Lily Bard

Kategoria: kryminał

Charlaine Harris to autorka, która zdobyła dużą popularność dzięki serii, na podstawie której powstał serial telewizyjny "Czysta krew". Jak dotąd nie miałam okazji zapoznać się z żadnym z dzieł tej pani, chociaż byłam niezwykle ciekawa, co one sobą przedstawiają, gdyż opinie od nich są dość różnorodne- od pełnych zachwytów do dość ostrej krytyki. Jako, że mam dość wampirycznych serii na najbliższe lata, to gdy nadarzyła się okazja z radością sięgnęłam po pierwszy tom kryminalnego cyklu tejże autorki- "Czystą jak łza".

Lily Bard to dziewczyna, która w swoim życiu przeszła piekło. Chcąc rozpocząć wszystko od nowa, zaszywa się małym, cichym i spokojnym Shakespeare. Aby zarobić na swoje utrzymanie para się sprzątaniem w bloku, którego właścicielem jest Pardon. Nocami, gdy nie może spać, biega po pogrążonym w śnie miasteczku. Podczas jednego z takich nocnych biegów, zauważa, że ktoś na jej własnym wózku od śmieci wywozi coś dziwnego. Wiedziona ciekawością śledzi go i gdy osoba pozostawia tajemniczą rzecz w gęstych krzakach, Lily postanawia sprawdzić, co to takiego. Ogrania ją wielkie zdziwienie, kiedy odkrywa, że w worku są ukryte zwłoki Pardona.

Chwyciłam nadgarstek w miejscu, w którym powinnam wyczuć tętno. W środku chłodnej nocy w Shakespeare kucałam wśród drzew, trzymając za rękę martwego mężczyznę. A teraz na plastikowych workach bezmyślnie zostawiłam odciski palców.

Teraz Lily postanawia przeprowadzić własne śledztwo i odkryć, kto zamordował Pardona, na przekór tym wszystkim, którzy sądzą, że to ona jest winna.

"Czysta jak łza" to początek serii kryminalnej, ale jak na kryminał akcja rozgrywa się dość wolno. Nie znajdziemy tutaj gęsto ścielącego się trupa, nie znajdziemy dobrze utkanej intrygi kryminalnej. Owszem jest morderstwo, są podejrzani- mieszkańcy bloku, których Lily dokładnie prześwietla, jest nawet organ władzy prowadzący postępowanie, ale i tak jakoś to wszystko nie predysponuje do tytułu dobrego kryminału.

Jak już wspomniałam akcja rozwija się wolno. Autorka bardziej skupia się na życiu codziennym bohaterki, niż na rozwiązywaniu intrygi, dlatego większość książki składa się mniej więcej z takich opisów:

Na tacy położyłam miseczkę ze słodzikiem i cukiernicę. Wyjęłam dwa termosy i nalałam do nich kawę. Zanim wszyscy członkowie zarządu zebrali się w niewielkiej salce zebrań tuż obok większej sali przyjęć, na stole znalazły się filiżanki, spodki, talerzyki, serwetki, termosy z kawą i tace z herbatnikami.

Jeśli więc macie ochotę czytać o kolejnościach wykonywanych czynności podczas sprzątania, to na pewno w tej powieści znajdziecie wiele interesujących fragmentów.

Oczywiście nie mogło zabraknąć wątku romansowego. Lily romansuje bowiem z żonatym mężczyzną, właścicielem klubu sztuk walki, do którego uczęszcza. W romansowaniu przeszkadza im zazdrosna żona (z którą nota bene bohater jest w trakcie rozwodu), mająca sadystyczne zapędy i w międzyczasie już nowego kochanka na boku. Motyw niczego sobie, gdyby nie to, że strasznie oklepany.

I jeszcze jedno, co mnie znacznie rozczarowało. Naprawdę nie jest tak trudno domyśleć się, kto sprzątnął Pardona. To zadanie dziecinnie łatwe. Wystarczy tylko troszeczkę połączyć fakty, które autorka serwuje nam podane na tacy i gdy w końcu wszystko się wyjaśnia, zagwarantowane mamy, że poczujemy zawód, bo przecież do końca liczyliśmy, że to wszystko nie okaże się jednak takie proste, że jeszcze będziemy zaskoczeni.

Jednak, żeby nie było, że wszystko w tej książce jest złe, to teraz kilka plusów. Mimo niedociągnięć fabularnych powieść czyta się szybko. Co prawda jest dość cienka, ale strony umykają w zawrotnym tempie. Dodatkowo język i styl nie należą do najgorszych- czyta się przyjemnie. Lektura odpręża, pozwala się rozluźnić, więc jako relaks po ciężkim dniu jest jak najbardziej wskazana.

Powieść można polecić wielbicielom pióra Charlaine Harris, bo myślę, że im na pewno się spodoba, a także osobom, którym nie zależy na przeczytaniu dobrego kryminału, lecz na lekkiej, niezobowiązującej pozycji, mającej posłużyć zrelaksowaniu się.

3/6 poniżej oczekiwań

[158]"Tam gdzie ty" Jodi Picoult

2012-01-31T14:24:00.000+01:00

Wydawnictwo: Prószyński i Spółka, Prószyński Media, styczeń 2012

ISBN: 978-83-7839-013-8

Liczba stron: 568

Seria/Tom: -

Kategoria: proza obca

Jodi Picoult to autorka, której książki zawsze wzbudzają we mnie całą gamę emocji. Od tych pozytywnych do tych negatywnych. Dlaczego? Bo Jodi w swoich książkach zawsze porusza jakieś ważne tematy. Takie, obok których nie sposób przejść obojętnie.

W najnowszej powieści zatytułowanej "Tam gdzie ty" również nie brakuje takich tematów.

Zoe i Max to małżeństwo, które ma za sobą już wieloletni staż. Zaraz po ślubie zaczęli starać się o dziecko, jednak jak się okazało oboje mieli problemy z płodnością przez co próby były nieudane. Dla Zoe możliwość posiadania dziecka jest bardzo ważna, na tyle, że namawia Maxa na procedurę in vitro, znosi lata uciążliwych leków hormonalnych i ze skrupulatnością godną podziwu wylicza swoje dni płodne. Kolejne próby, poronienia i nawet urodzenie martwego dziecka nie zniechęcają ją w walce o spełnienie marzenia. Jednak pewnego dnia Max nie wytrzymuje presji, i zostawia kobietę samą, żądając rozwodu. Wyprowadza się do brata i początkowo na powrót pogrąża w alkoholizmie, by po pewnym czasie odnaleźć swe miejsce we wspólnocie kościoła chrześcijańskiego. Zoe zaś zmaga się z sytuacją przy wsparciu matki i nieoczekiwanie dla siebie samej Vanessy- przyjaciółki, która okazuje się być lesbijką. Ku swojemu zdziwieniu Zoe odkrywa, że przy Vanessie czuję się tak dobrze, jak przy nikim innym. Po pewnym czasie kobiety postanawiają zalegalizować swój związek i wykorzystać zarodki, które zostały w klinice od czasu prób Maxa i Zoe. Niestety nie będzie to takie proste, gdyż na takie działanie potrzebna jest zgoda Maxa, a ten namawiany przez miejscowego pastora nie oddać ich byłej żonie.

Picoult więc jak zawsze podejmuje trudne tematy. Tym razem pokazuje zjawisko homoseksualizmu. To, co zasługuje tutaj na uznanie, to pokazanie tego problemu z różnych punktów widzenia. Przedstawia nam bowiem problem miłości dwóch kobiet z ich własnego punktu widzenia. Możemy zaobserwować z jakimi problemami życia codziennego się one spotykają, jak są oceniane przez środowisko, przez znajomych, jak codziennie muszą się mierzyć z nowymi przeciwnościami losu. Ale z drugiej strony ukazuje, jak takie związki zazwyczaj postrzegają ludzie z zewnątrz, tak mało wiedzący o związkach homoseksualnych, a tak łatwo je oceniających. Drugim trudnym tematem, jaki pojawia się w powieści to kwestia wiary. A raczej powiedziałabym fanatyzmu religijnego. Na przykładzie Maxa Picoult przedstawia nam przemianę. Jest to przemiana z człowieka niewierzącego, z rezerwą podchodzącego do wszystkiego, co związane z Bogiem w religijnego sprzymierzeńca, wręcz fanatyka, szukającego na wszystko odpowiedzi w Biblii, używającego jej dosłownie i co okrutne i smutne także zasłaniającego się nią, by osiągnąć swoje zamierzone cele.

Czytając Picoult nie sposób nie zaangażować się w całą historię. Wspaniałe jest w jej powieściach to, że ona nie osądza żadnego ze swoich bohaterów. Osąd pozostawia nam- czytelnikom. I to my możemy zdecydować, czy pochwalamy Zoe i Vanessę, czy podoba nam się ich sposób osiągnięcia szczęścia, czy może stoimy murem przy Maxie i kościele. A kiedy już opowiemy się za którąś ze stron, będziemy im kibicować z całej siły, niecierpliwiąc się, jakie będzie zakończenie.

Oczywiście w powieściach Picoult istnieje pewna schematyczność. Trudny temat plus podział na oglądanie sytuacji z perspektywy różnych bohaterów, takowa narracja pochodząca od tych bohaterów i na koniec nie mogłoby zabraknąć rozprawy na sali sądowej. Jest to schemat, który autorka powiela w swoich powieściach (przynajmniej tych, które dotąd czytałam), ale jednak mistrzowskie rozegranie tematu wynagradza te małe niedogodności i nie wpływa znacząco na ocenę książki.

5/6 bardzo dobra

[157]"Księga imion" Jill Gregory, Karen Tintori

2012-01-26T18:17:00.000+01:00

Wydawnictwo: świat książki,

ISBN: 978-83-247-0592-4

Liczba stron: 320

Seria/Tom: -

Kategoria: thriller

Według kabalistycznej legendy w każdym pokoleniu żyje wybranych trzydziestu sześciu ludzi. Nazwano ich lamed wownikami, odznaczającymi się sprawiedliwością i dobrocią. Symbolizują oni zaś trzydzieści sześć filarów dźwigających świat. Żadna z osób będących filarami nie wie, jaką rolę pełni, żyje w nieświadomości. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że na świecie istnieje sekta gnozytów, którzy chcą zniszczyć świat. I wcale nie tak trudno będzie im tego dokonać. Wystarczy wyeliminować te trzydzieści sześć osób.

Jednak by tego dokonać trzeba poznać ich nazwiska. Traf chciał, że amerykański profesor- wykładowca na uniwersytecie w Georgetown, który jest zarazem niepraktykującym Żydem, poznaje te nazwiska podczas wypadku, któremu ulega. Oczywiście David (bo tak ma na imię wykładowca) nie ma pojęcia co to są za nazwiska, ani dlaczego pojawiają się nagle w jego głowie. Jego bliski przyjaciel doradza mu wizytę u rabina bena Mosha. Od tego czasu życie Davida bardzo się zmienia. Kilkakrotnie ociera się o śmierć, lecz najważniejsze jest to, że tylko on może unicestwić plan zniszczenia świata przez gnozytów. Co więcej, David gwarancją tego, że David przyłoży się do powierzonego mu zadania jest to, że ostatnim lamed wownikiem jest jego pasierbica- Stacy. W zatrzymaniu machiny zniszczenia, która już ruszyła pomoże mu piękna Jamed.

Sam pomysł na książkę wydał mi się interesujący, dlatego sięgnęłam po nią w bibliotece. I choć unicestwienie zniszczenie świata za sprawą religijnej sekty to nie jest najświeższy i najoryginalniejszy pomysł na fabułę, to miałam nadzieję, że kabała i elementy religii judaistycznej mi to wynagrodzą. Nie do końca tak się stało.

Owszem, niektóre aspekty przedstawione przez autorki są ciekawe, ale miałam wrażenie, że jednocześnie nie zostały dokończone. Dla kogoś, kto nie zna się na kabale wszystko jest zbyt powierzchownie potraktowane. Dodatkowo wrażenie psuje fakt, że powieść kuleje stylistycznie. Nie wyczuwałam tutaj co prawda różnicy między stylem pisania jednej autorki od drugiej, ale... No właśnie. Zdania są krótkie, urywane, czasami miałam wrażenie jakby pisał to ktoś, kto kompletnie nie miał w pisaniu wprawy (nie mam pojęcia, czy jest to debiut pisarski pań, ale nawet jeśli, to znam o wiele bardziej udane debiuty). Opisy zarówno bohaterów jak i otoczenia są krótkie, powiedziałabym, że wręcz skąpe.

Plusem za to na pewno jest akcja. Nie można odmówić książce dynamizmu. Dzieje się naprawdę dużo, z każdą stroną coraz więcej. A że sam pomysł na fabułę- jak już wcześniej wspomniałam- był dobry to i książka wciąga. Nie jest to może przykład najlepiej trzymającej w napięciu powieści, bo wiele wątków jest przewidywalnych i można się łatwo domyślić, co wydarzy się za chwilę, ale istnieją tutaj też elementy zaskoczenia, no i jest coś, co sprawia, że mimo wszystko z zainteresowaniem czeka się na dalszy ciąg.

Mocno przewidywalny jest też wątek Jael i Davida. Wątek miłosny- trzeba dodać. Wydaje mi się, że autorki chciały na siłę wepchnąć do swojej powieści jakiś romantyczny epizod, gdyż tak naprawdę wątek ten żyje swoim życiem przez pierwsze kilka chwil spotkania bohaterów, by potem umrzeć na resztę stron i z zaskoczenia pojawić się znów na samym końcu. Niekoniecznie trafione posunięcie.

Dla kogo więc ta książka, żeby sięgając po nią nie poczuć się rozczarowanym? Dla osób, które potrzebują właśnie teraz lekkiej lektury, przy której się rozerwą, nie będą się nudzić, ale która nie jest literaturą z wyższej półki i po której nie można oczekiwać skomplikowanych intryg i zaskakujących rozwiązań. Ot taka powieść dla zabicia czasu.

3,5/6 ok.

[156]"Umysł, który szkodzi. Mózg, zachowanie, odporność i choroba" Paul Martin

2012-01-16T13:49:00.001+01:00

Wydawnictwo: Muza, Październik 2011

ISBN: 978-83-7758-098-1

Liczba stron: 480

Seria/Tom: spectrum

Kategoria: psychologia

"Prędzej czy później umrzesz, drogi Czytelniku. Mam nadzieję, że stanie się to szybko i bezboleśnie, ale umrzesz bez wątpienia".

Tymi słowami Paul Martin- mający dyplom w dziedzinie nauk przyrodniczych i doktorat z biologii behawioralnej Uniwersytetu w Cambridge- rozpoczyna dość grubą pozycję poświęconą w całości wpływowi emocji, myśli i nastawienia na pojawienie się i rozwój choroby.

Wydawać by się mogło, że taka literatura będzie po prostu nudna. Ale właśnie o dziwo nie! Tezy Martina są interesujące, a na dodatek autor wyłuszcza nam je, używając języka jak najbardziej zrozumiałego dla osób, które na codzień nie mają styczności z medycyną, nie znają tych wszystkich skomplikowanych mechanizmów działania ludzkiego ciała, umysłu. Prócz przyswajalnego języka, dużym plusem pozycji są cytaty. Martin bowiem często odnosi się w swoich racjach do tego, co ktoś kiedyś powiedział. Dla miłośnika literatury z całą pewnością interesujące będą fragmenty odnoszące się do wpływu emocji na choroby bohaterów literackich. Któż z nas nie kojarzy takich postaci jak Hamlet, którego stworzył Szekspir, jak Raskolnikow ze "Zbrodni i kary" Dostojewskiego, młody i straszliwie cierpiący Werter Goethe'go, Colina z "Tajemniczego ogrodu" i mojego ukochanego Heatcliff'a z "Wichrowych Wzgórz".

Książka została podzielona na rozdziały, a każdy z nich dotyczy innego zagadnienia. I tak początkowe rozdziały są typowym wprowadzeniem, w którym autor tylko troszeczkę liznął zagadnienie, bardziej skupiając się na wyjaśnieniu nie zorientowanemu czytelnikowi, co i jak w ludzkim ciele i umyśle działa. Dopiero następnie przechodzimy do stresu, depresji i innych chorób.

Książka jest interesująca i warta uwagi, jeśli tylko ktoś jest choć trochę zainteresowany procesem chorobotwórczym i tym, w jakim stopniu my sami mamy wpływ na to, czy będziemy chorować, czy żyć w zdrowiu. Polecam szczególnie osobom interesującym się taką tematyką.

5/6 bardzo dobra

[155] "Czarny piątek" Alex Kava

2012-01-11T16:56:00.000+01:00

Wydawnictwo: Harlequin Enterprises, Mira , Luty 2010

ISBN: 978-83-238-6674-9

Liczba stron: 352

Seria/Tom: NYT Bestselling Authors

Kategoria: thriller

Okres przedświąteczny to czas, gdy wiele osób wybiera się na świąteczne zakupy do centrum handlowego. Skłonności takie mają zwłaszcza Amerykanie, którzy uwielbiają robić zakupy. Właśnie w taki dzień, gdy w centrum handlowym Mall of America znajdują się tysiące ludzi trzech młodych ludzi wchodzi tam z takimi samymi czerwonymi plecakami. Są przekonani, że w plecakach znajdują się urządzenia mające zakłócić działanie komputerów znajdujących się w centrum. Kiedy jednak bez żadnego ostrzeżenia plecaki eksplodują, jasnym staje się, że był to zamach terrorystyczny. Nikt nie wie jednak, kto za nim stoi. Do rozwiązania tej zagadki i równocześnie zapobiegnięcia kolejnym atakom FBI wysyła agentkę Maggie O'Dell specjalizującą się w tworzeniu portretów pamięciowych zbrodniarzy. Tylko czy tym razem psycholog kryminalny tutaj coś pomoże?

Jest to moje kolejne spotkanie z twórczością Alex Kavy. Pierwsze odbyły się już sporo lat temu. Potem jakoś nigdy nie było okazji do powtórzenia przyjemności obcowania z tą autorką. Od dawna na liście do przeczytania miałam właśnie tę książkę, dlatego korzystając z okazji zabrałam się za lekturę, będąc pewna, że się nie zawiodę i faktycznie nie zawiodłam się.

Tym razem Kava nie przedstawia nam typowego psychopaty, jak to miało miejsce w poprzednich powieściach, jakie czytałam, lecz porusza temat terroryzmu, który jest w dzisiejszych czasach bardzo aktualny. W powieści został on interesująco przedstawiony. Podobało mi się to, że mimo, iż nie znam się na wielu aspektach pracy agentów specjalnych, a tym bardziej osób związanych z wykonywaniem prac technicznych, to wszystkie te aspekty zostały dokładnie i przystępnym językiem wyjaśnione. Intryga, którą knuje autorka i która rozrasta się w książce z każdą stroną coraz bardziej, oplatając czytelnika niczym bluszcz, została misternie i bardzo przemyślanie skonstruowana.

Lubię takie powieści, w których rozdziały są krótkie. Lubię, kiedy akcja przenosi się od jednego do drugiego bohatera, kiedy skacze z jednego miejsca na drugie. Lubię, kiedy rozdział urywa się w najmniej oczekiwanym momencie i powracamy do danego bohatera dopiero za jakiś czas. To jest właśnie styl pisania Kavy. W taki sposób buduje ona napięcie w swoich thrillerach.

Jeśli zaś chodzi o bohaterów to mamy tutaj do czynienia ze starą, dobrze znaną czytelnikowi wcześniejszych pozycji, paczką. Oczywiście główną bohaterką jest Maggie, która jest postacią sympatyczną, ale jednocześnie nigdy nie była mi dość bliska, nigdy nie kibicowałam jej tak, jak innym bohaterom. Może to dlatego, że portret kobiety tak silnej psychicznie jak ona, uganiającej się z rewolwerem za groźnymi bandziorami jest mi kompletnie obcy. W tej powieści pojawia się także Nick Morelli, jeden z moich ulubionych bohaterów książek pani Kavy. Jemu akurat usilnie kibicuję przy staraniach zdobycia serca Maggie, póki co niestety bezskutecznych. I nieco rozczarował mnie brak postaci Tully'ego, którego tak bardzo lubiłam w poprzednich powieściach.

Warto dać szansę Kavie. Jej książki są naprawdę dobrymi thrillerami, trzymającym od początku do końca w napięciu, w których autorka krok po kroku podrzuca czytelnikowi małe kawałeczki układanki, aż w końcu wszystko się wyjaśnia. To doskonała rozrywka dla miłośników thrilleru, a także dla tych, którzy kochają policyjne śledztwa.

5/6 bardzo dobra

Pierwszy stosik w 2012 roku.

2012-01-10T19:34:00.000+01:00

Miał być stosik noworoczny i oczywiście nie znalazłam czasu, żeby go tutaj zamieścić. W ogóle ostatnio na nic nie znajduję czasu- może usprawiedliwieniem będzie trwająca w najlepsze sesja, choć to chyba marne usprawiedliwienie.
Obiecuję poprawę i do końca tygodnia mam nadzieję zamieścić tutaj recenzję "Czarnego piątku" A. Kavy, gdyż właśnie zbliżam się do końca lektury.

A oto spóźniony stos:

Od góry:

                                          "Księga imion" Jill Gregory, Karen Tintori
                                              "Godziny" Michael Cunningham
                                                      "Życie Pi" Yann Martel
                                          "Zespoły napięć" Janusz L. Wiśniewski
                                         "Ludzka przystań" John Ajvide Lindqvist
                   "Pomiędzy światami" Jessica Warman- przeczytana i zrecenzowana
                                            "Włoskie sekrety" Małgorzata Yildirim
                                             "Wiedźma z Babilonu" D.J. McIntosh

Podsumowanie roku 2011

2011-12-29T14:27:00.000+01:00

Za kilka dni kończy się stary rok, a rozpoczyna nowy. Czas podsumować czytelniczy 2011 rok.

W porównaniu do ubiegłego mogę chyba powiedzieć, że jestem zadowolona, gdyż udało mi się zrealizować postanowienie, które powzięłam rok temu o tej porze: przeczytałam więcej książek, niż w roku 2010. Wtedy było to wynik wynoszący 78 książek, natomiast w tym roku, 2011 przeczytałam 85 książek, czyli całe 7 więcej.

Statystyka czytelnictwa w danych miesiącach roku 2011 przedstawia się następująco:

styczeń- miesiące zimowe zapowiadały się bardzo dobrze- 12 przeczytanych, 7 zrecenzowanych

luty- 9 przeczytanych, 8 zrecenzowanych

marzec- 9 przeczytanych, 8 zrecenzowanych

kwiecień- 6 przeczytanych, tylko 3 recenzje

maj- miesiąc przedterminowej sesji, a wiadomo, jak sesja, to student zrobi wszystko, byle się nie uczyć- 5 przeczytanych, 6 zrecenzowanych! (musiała się pojawić jakaś zaległa recenzja :))

czerwiec- początek studenckich wakacji, 9 przeczytanych, tylko 5 zrecenzowanych

lipiec- 5 przeczytanych- lenię się, ale za to wszystkie zrecenzowane :)

sierpień- wyjazdy sierpniowe trochę osłabiają czytanie- 5 przeczytanych, 3 zrecenzowane

wrzesień- trwają jeszcze studenckie wakacje, czasu na czytanie jest dużo, a więc na koncie pojawia się 11 przeczytanych egzemplarzy, z czego recenzuję 8.

październik- 9 przeczytanych książek, ale recenzuję zaledwie 5 z nich

listopad- nadszedł pierwszy poważny kryzys czytelniczy- 3 przeczytane książki i 2 zrecenzowane

grudzień- tylko 3 przeczytane i zaledwie 2 zrecenzowane książki

Podczas 2011 roku pojawiło się 86 wpisów na blogu.

Rok ten to też rok rezygnacji ze współpracy z wieloma wydawnictwami, z powodów opisywanych tutaj już wcześniej.

Dodatkowo w roku 2011 przybyło do mojej biblioteczki mnóstwo nowych książek, bo aż 71 (to tylko egzemplarze, które pokazywałam w stosikach na blogu, a że stosiku nie było od ponad 3 miesięcy nie są to wszystkie książki- resztę pokażę w stosiku Noworocznym).

Czego sobie życzę na nadchodzący Nowy 2012 Rok?

Aby kryzys czytelniczy minął, jeszcze więcej książek do czytania i mnóstwa czasu na czytanie właśnie.:)

A postanowienia?

Oczywiście chciałabym znów zwiększyć ilość przeczytanych książek, czyli pobić liczbę 85. No i znacznie zmniejszyć ilość zalegających na półkach zbiorów. :)

Szczęśliwego Nowego Roku!

[154] "Pomiędzy światami" Jessica Warman

2011-12-27T11:50:00.000+01:00

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka , Listopad 2011

ISBN: 978-83-7648-933-9

Liczba stron: 448

Seria/Tom: -

Kategoria: thriller

Chyba każdy nastolatek z niecierpliwością czeka na dzień swoich osiemnastych urodzin. Większości bowiem kojarzy się to z dorosłością i nieograniczonymi nowymi możliwościami. Wyobraźcie sobie więc, że właśnie w noc swoich osiemnastych urodzin odkrywacie, że żaden z waszych przyjaciół, z którymi dotychczas bez problemu się porozumiewaliście was nie widzi i nie słyszy. Wy zaś odkrywacie swoje ciało pod taflą wody. To może oznaczać tylko jedno- jesteście martwi...

Dokładnie w takiej sytuacji znajduje się Elizabeth Valchar- bohaterka książki Jessiki Warman "Pomiędzy światami". Liz przenosi się do innej, niematerialnej przestrzeni, nie będącej ani niebem, ani piekłem, gdzie towarzyszy jej inny tragicznie zmarły chłopak- Alex. Od początku jest jasne, że tych dwoje coś łączy, choć z pozoru są różni jak noc i dzień. Liz jest bowiem najpiękniejszą i najpopularniejszą dziewczyną w szkole, do tego dodać trzeba mającą sporą ilość pieniędzy. Alex zaś to nieśmiały, spokojny i w zasadzie przez nikogo nie rozpoznawalny chłopak, wywodzący się z biednej i bardzo religijnej rodziny.

Początkowo zachowanie Liz, jej przyjaciół, które obserwujemy wraz z bohaterką już po jej śmierci wydaje mi się strasznie samolubne, uważam tę grupkę nastolatków za strasznych nadętych bufonów, którzy nie liczą się z nikim, kto nie ma takiego samego statusu materialnego jak oni. Z czasem jednak, gdy Liz odwiedza swoje wspomnienia, zaczynam choć częściowo rozumieć jej zachowanie. Odrywa się bowiem przede mną tragedia, jaką musiała przeżyć jako mało dziewczynka.

Dużym plusem historii jest to, że od samego początku trzyma w napięciu. Przyznaję, że początkowo spodziewałam się bardziej młodzieżówki typu fantasy, a otrzymałam kawałek solidnego thrillera, w którym powiązań pomiędzy bohaterami jest całe mnóstwo i trzeba się solidnie napracować, żeby odgadnąć kto za tym wszystkim stoi. Dodatkowo powieść niesie piękne przesłanie, zmuszające by na chwilę przystanąć i zastanowić się nad popełnionymi błędami, by umieć wybaczać to co złe.

Powieść została napisana lekkim, prostym językiem. Jednak odbiór utrudniają co rusz pojawiające się literówki. Niestety to bardzo denerwuje i zakłóca przyjemność z czytania.

4,5/6 dobra

[153] "Włoskie sekrety" Małgorzata Yildirim

2011-12-15T19:06:00.001+01:00

Wydawnictwo: Prószyński Media , 2011

ISBN: 978-83-7648-921-6

Liczba stron: 360

Seria/Tom: -

Kategoria: literatura piękna polska

Kto z nas nie ma swoich tajemnic? Historia której z rodzin nie kryje jakiś tajemnic, nie ma w sobie luk, które nas intrygują i które chcielibyśmy wyjaśnić?

Miranda Powell to młoda Amerykanka, która z dnia na dzień, dzięki testamentowi ciotki Agnes staje się bogatą właścicielką willi w jednym z małych włoskich miasteczek- Sorrento. Posiadłość ta nie niesie ze sobą dobrych wspomnień, gdyż to właśnie w niej Agnes przeżyła najgorsze chwile w swoim życiu za sprawą męża- Oliviera. Kiedy więc Miranda postanawia pojechać do Włoch, żeby willę obejrzeć rodzina nie jest zachwycona. Mimo wszystko dziewczyna postanawia wcielić swój plan w życie, pakuje walizki i leci. Jak łatwo się domyślić na miejscu zastaje piękną willę, która urzeka ją całkowicie, a także wspaniałych, ciepłych i serdecznych ludzi- Juliannę, Ellę i Mattea, którzy stają się dla niej osobami bliskimi niemalże tak bardzo jak rodzina. W związku z tym pobyt Mirandy znacznie się przedłuża, mimo, że wyraźnie ktoś sobie tego nie życzy, przygotowując dla niej różne niemiłe niespodzianki.

Wkrótce w życiu kobiety pojawia się także przystojny i tajemniczy mężczyzna, który zawraca jej w głowie, jednak chyba nie do końca jest szczery i skrywa jakiś sekret.

"Włoskie sekrety" zaskoczyły mnie całkowicie. Spodziewałam się lekkiej, typowo kobiecej powieści, o wielkiej miłości życia, która wkrótce po przeczytaniu uleci z mojej pamięci. Po części otrzymałam i powieść lekką i kobiecą i nawet opowiadającą o miłości, ale na pewno nie taką, o której szybko zapomnę. Elementy kryminalne sprawiły, że czytałam z zainteresowaniem już od pierwszej strony. Wielkim plusem jest to, że nie byłam w stanie domyślić się, kto stoi za wszystkim przykrymi niespodziankami, jakie spotykały Mirandę w Sorrento. Tajemnica, jakiej strzegła ciotka Agnes również była dla mnie wielkim zaskoczeniem. Właściwie nie wiem, czego się konkretnie spodziewałam, na pewno jakiejś kłopotliwej afery, ale nie wpadłabym na rozwiązanie zaproponowane przez autorkę.

Pięknie odmalowany włoski zakątek i temperamenty mieszkańców Sorrento. Jako osoba kochająca ten kraj całym sercem, odnalazłam w powieści cząstkę siebie i z zachwytem poznawałam kolejnych bohaterów powieści, z każdą stroną coraz bardziej ich lubiąc. Charaktery zostały bardzo dobrze odmalowane, każda z postaci jest inna, naturalna i autentyczna.

Jak na powieść debiutancką jest to historia bardzo dobrze skonstruowana i przemyślana od początku do końca. Jak już wspomniałam wyjaśnienia wydarzeń są zaskakujące, ale nie oznacza to oczywiście, że są niewiarygodne. Jest wręcz przeciwnie. Gdy już przemyślimy wszystko jeszcze raz od początku będąc już po lekturze "Włoskich sekretów", dostrzeżemy, że od samego początku pani Małgorzata nakierowywała nas powolutku na rozwiązanie zagadki, podrzucając nam po trochu informacji.

Powieść z całą pewnością warta jest przeczytania. Niezwykle barwna, pełna emocji, ciepła i zarazem intrygująca. Od samego początku wciąga, a wydarzenia jeszcze tylko nabierają tempa i jeszcze bardziej interesują.

5/6 bardzo dobra

[152] "Na szczyt góry" Arne Dahl

2011-11-19T16:58:00.000+01:00

Wydawnictwo: Muza , Wrzesień 2011

ISBN: 978-83-7495-32609

Liczba stron: 376

Seria/Tom: A/3

Kategoria: kryminał i sensacja

Literatura skandynawska, a zwłaszcza kryminał od jakiegoś czasu niezwykle mnie pasjonuje i staram się skorzystać z każdej okazji, by przeczytać jak najwięcej dzieł pochodzących spod pióra autorów z tej mroźnej krainy. Właśnie do literatury skandynawskiej zalicza się powieść "Na szczyt góry" Jana Arnalda pisana pod pseudonimem Arne Dahl.

Zaczyna się całkiem oryginalnie. Autor nie przedstawia bowiem czytelnikowi całego wydarzenia z punktu widzenia któregokolwiek z bohaterów, tylko od razu akcja toczy się na komisariacie policji, gdzie trwają przesłuchania świadków. Oryginalność ta ma też jednak swój minus. Zamiast ciekawić mnie, co owi świadkowie mają do powiedzenia troszeczkę nudziłam się na ich wywodach, zwłaszcza, że oczywiście jak można się tego spodziewać nikt nic nie widział i nikt nic nie słyszał. W końcu wyłapujemy z tych zlepków obraz całego morderstwa i zaczynamy czuć się bardziej zainteresowani i pobudzeni do szukania rozwiązania całej sprawy. Później akcja przyśpiesza i do jednego zabójstwa dochodzi kolejne i kolejne. Dochodzenie. Tropy. Fałszywe. Prawdziwe. Powiązania i ich braki.

Powieść w dużej mierze składa się także z aspektów bardziej obyczajowych. Ukazane jest tutaj bowiem od podszewki życie policjantów, ich charaktery są świetnie zarysowane, a to, że postaci mają zarówno zalety jak i wady i nie są w żadnym wypadku supermen'ami sprawia, że cała historia nabiera większego realizmu, czujemy, jakby autor przedstawiał nam fragmenty życia współcześnie żyjących stróżów prawa.

Cała powieść została bardzo dobrze przemyślana i skonstruowana. Każde rozwiązanie przynosi nowe znaki zapytania. Panuje atmosfera tajemniczości, lekki dreszczyk emocji towarzyszy lekturze tej powieści.

Dodatkowo stylistycznie powieść stoi na dobrym poziomie. Dialogi wypadają bardzo naturalnie i swobodnie.

Powieść dobrze odbierana przez krytyków, na pewno warta przeczytania przez wszystkich miłośników kryminałów.

5/6 bardzo dobra

_____________

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wyd. Muza

[151] "Gra o tron" George R. R. Martin

2011-11-12T14:26:00.001+01:00

Wydawnictwo: Zysk i S-ka, Marzec 2008

ISBN: 978-83-7298-370-1

Liczba stron: 773

Seria/ Tom: Pieśń Lodu i Ognia, t.1

Kategoria: Proza obca, Fantastyka

Niejednokrotnie książki, którymi wszyscy się zachwycają bardzo mnie zawiodły, dlatego z dużym dystansem podchodzę do lektury takich pozycji. Niewątpliwie "Gra o tron" autorstwa George'a R. R. Martina jest jedną z takich pozycji- zachwalanych zarówno przez krytyków, jak i przez czytelników. Początkowo w ogóle nie miałam w planach tej pozycji. Nic mnie do niej nie ciągnęło, ale gdy w telewizji pojawił się serial, a rekomendacja mojego taty, który stwierdził, że nic go już tak dawno nie wciągnęło, była tak pozytywna i zachęcająca, zmieniłam zdanie i zabrałam się za lekturę.

Początki często bywają trudne. Tym razem także tak było. Martin raczy nas już od pierwszej strony mnogością bohaterów, nazwisk, tytułów lordowskich i nazw rodów. Ciężko się w tym wszystkim połapać. Byłam mocno zdezorientowana, nie wiedziałam, o kim mowa w danym momencie. Strasznie jest to irytujące. Po jakimś czasie ogarnęłam w końcu kto jest kim, ale muszę powiedzieć, że dopóki tego nie zrobiłam lektura nie za bardzo mnie interesowała. Dodatkowo na niekorzyść działa to, że zamiast rozdziałów istnieje podział na krótkie fragmenty, które dotyczą danego bohatera. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że gdy już zaczynałam się w powieść wczytywać i wciągać, autor zakańczał, bądź co gorsza urywał dany wątek, by przenieść się do innego bohatera. Wspomniana wcześniej mnogość sprawiała, że zanim znów powróciliśmy do urwanego wątku, zdążyłam już zapomnieć, o co chodziło...

Kolejne trochę niemiłe zaskoczenie. Książka zaliczana jest do gatunku fantastyki, lecz tak naprawdę z fantastyką niewiele ma wspólnego. Większą część powieści tworzą tytułowe gry o tron, czyli polityczne starcia wielkich lordów, prawowitych następców tronu i tym podobnych postaci, które właśnie chcą zdobyć władzę. Owszem pojawiają się elementy fantastyczne, ale jest ich naprawdę niewiele (nie wiem, czy do fantastyki można zaliczyć wilkory!, występują więc żywe trupy- chyba w jednej scenie i na samym końcu przez kilka stron smoki). Zawiodłam się. Liczyłam na ucztę dla fana fantastyki, ale jej nie otrzymałam.

Nie mogę odmówić za to Martinowi świetnego warsztatu pisarskiego. Powieść napisana jest świetnym stylem. Cały świat, który tworzy autor jest przedstawiony z wielką dokładnością i starannością. W tak grubym tomiszczu bardzo łatwo o jakieś nieścisłości, ale ja nie wychwyciłam żadnych, więc naprawdę wielkie brawa. Barwnie odmalowane postacie. Mamy tutaj odważnego i ceniącego przede wszystkim honor lorda Eddarda Starka, jego synów, w tym także bękarta- Jona Snow, który wstępuje do Nocnej Straży na Murze, by bronić Krain przed istotami, o których krążą legendy mrożące krew w żyłach. Są córki Starka, róże od siebie jak dzień od nocy- naiwna i głupiutka Sansa, ślepo zakochana w okrutnym księciu Joffrey'u i waleczna oraz zacięta Arya. I wielu, wielu innych, których przytaczanie tutaj nie ma sensu.

"Gra o tron" jest troszkę rozwlekła w swojej formie. Czasami za dużo szczegółów, a czasami naprawdę coś się dzieje. Taka huśtawka. Nie żałuję jednak dwóch tygodni, jakie poświęciłam na jej przeczytanie. Polecam wszystkim, którzy lubią opowieści o rycerskich próbach zdobycia władzy, walkach i namiętnościach.

4,5/6 dobra

[150] "Spacer po szczęście" Lucy Dillon

2011-10-31T10:00:00.000+01:00

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka , Październik 2011

ISBN: 978-83-7648-941-4

Liczba stron: 400

Seria/ Tom: -

Kategoria: Proza obca

Utrata bliskiej osoby, kogoś, kogo kochało się najbardziej na świecie to strasznie ciężkie przeżycie, z którym trudno się pogodzić. A jeśli jeszcze przed śmiercią ostatnimi słowami, jakie wypowiedzieliśmy do tej osoby były słowa pretensji i oskarżeń, towarzyszące nam później poczucie winy może nas zniszczyć.

Juliet to trzydziestojednoletnia kobieta, której mąż- Ben, zmarł nagle osiem miesięcy temu. Po ich pierwszej poważnej kłótni wybiegł z domu trzaskając drzwiami i już nie wrócił- umarł na rogu ulicy na zawał. Od tamtej pory Juliet wegetuje. Całe dnie spędza w niewyremontowanym, wyglądającym jak plac budowy domu, gdzie leży pod kocem na kanapie i wraz ze swoim terierem- Mintonem- ogląda wszystkie programy telewizyjne, jakie są tylko możliwe. Unika ludzi, bo przypominają jej Bena. Nawet zakupy robi w nocą w czynnym całodobowo sklepie, tak, by jak najmniej osób spotkać. Powoli jednak jej życie zaczyna się odmieniać. Za ścianę wprowadzają się nowi, hałaśliwi sąsiedzi. Mimo, że Juliet wcale sobie tego nie życzy jeden z nich- Lorcan- zaczyna ją odwiedzać i wkrótce Juliet daje się wciągnąć w remont domu. Matka kobiety zaś, chcąc pomóc córce i wyciągnąć ją z dołka podrzuca jej swoją sędziwą labladorkę, z którą dziewczyna musi wychodzić do parku na spacery. Tam poznaje mnóstwo ludzi, którzy proszą ją o opiekę nad swoimi zwierzakami, podczas gdy sami są w pracy. Nawet nie wiadomo kiedy Juliet zostaje opiekunką zwierząt, a ból po starcie Bena staje się trochę lżejszy. Pojawia się nawet pewien mężczyzna. Może czas znowu się zakochać?

Na pierwszy rzut oka "Spacer po szczęście" to kolejne babskie czytadło, jakich wiele. Tak też myślałam, zabierając się za lekturę. Rzeczywiście to powieść lekka, przyjemna, napisana lekką ręką, która pozwoli oderwać się od rzeczywistości i zrelaksować. Jednak to nie wszystko. To także pełna ciepła opowieść o tym, jak ważna jest rodzina w życiu człowieka, ile znaczą bliskie osoby. Pokazuje, że nawet z największych tragedii człowiek potrafi się podnieść i iść dalej, że mimo wszystko trzeba w życiu znaleźć jakiś sens i że każdy jest komuś potrzebny, że nie wolno się poddawać.

Bohaterowie powieści są bardzo realistyczni. Mają świetnie zarysowane charaktery. Nie są tylko czarni albo biali, lecz posiadają multum cech, które się ze sobą mieszają i sprawiają, że są nieprzewidywalni, ich zachowania często zaskakują. Na dodatek wszyscy są ze sobą w jakiś sposób połączeni. Mamy tutaj wdowę w żałobie- Juliet, jej perfekcyjną siostrę Louise, której życie wcale nie jest takie wspaniałe jakby się mogło wydawać, przystojnego i flirtującego Lorcana, dźwigającego jednak też swój bagaż życiowych doświadczeń, a także rodziców Juliet- martwiącą się o wszystko matkę i trzymającego się trochę z boku ojca.

Najbardziej cenię tę powieść za to, że autorka nie ubarwiała całości żadnymi sielankowymi scenami. Nic nie układa się jak w bajce. Przedstawiła tutaj proste zwyczajne życie, takie jakie może wieść każda wdowa.

Polecam serdecznie wszystkim, którym potrzebna jest taka ciepła powieść, dająca wiarę w to, że zawsze można zacząć wszystko od początku i nigdy nie jest za późno oraz oczywiście wszystkim miłośnikom książek z psimi motywami.

5/6 bardzo dobra

________________

Za książkę dziękuję wyd. Prószyński i Spółka

[149] "Siostrzyca" John Harding

2011-10-27T11:09:00.000+02:00

Wydawnictwo: Dom Wydawniczy - Mała Kurka , Październik 2011

ISBN: 978-83-62745-01-2

Liczba stron: 290

Seria/Tom: -

Kategoria: Proza obca

Koniec XIX wieku. W starodawnym angielskim dworze mieszka dwójka dzieci: Florence ze swoim przyrodnim bratem Gilesem oraz służba. Życie toczy się z pozoru zwyczajnie; dziecięce zabawy przerywane są lekcjami Gilesa, które prowadzi guwernantka. Florence nie wolno się uczyć, ale dziewczynka na przekór zakazom sama uczy się pisać i czytać. Pewnego dnia w dziwnych okolicznościach ginie guwernantka. Wkrótce po tym zdarzeniu do dworu przybywa nowa- panna Taylor. Florence uważa, że coś dziwnego jest w tej kobiecie. Przeczucie podpowiada jej, że przybyła ona do dworu z zamiarem skrzywdzenia jej przyrodniego brata. Rozpoczyna walkę z demonem zasiedlającym ciało panny Taylor, próbuje go powstrzymać przed wdrożeniem niecnych planów w życie.

Narratorką opowieści jest właśnie Florence- dwunastoletnia dziewczynka. Przyznaję, że jest to narracja wyjątkowa, z jaką jeszcze nie miałam się okazji spotkać, ponieważ Florence posługuje się swoim własnym, wymyślonym językiem. To bardzo ciekawy zabieg, który początkowo utrudniał mi czytanie, bo nie mogłam przyzwyczaić się do bardzo częstego występowania słów takich, jak np.: " ukanapował się", "niewinniłam", "lustrzenie się", itp.. Później jednak przyzwyczaiłam się do tych dziwnych neologizmów i nawet odruchowo zmieniałam normalne słowa na język dziewczynki. Prócz tego styl Hardinga jest bardzo przyjemny i lekki.

Powieść przypomina mi gatunkowo powieść gotycką, a nawet jej konkretny przykład "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte. Przede wszystkim ma na to wpływ niezwykła aura tajemniczości, która roztacza się na kartkach powieści. Autor stworzył ją umieszczając akcję w starodawnym angielskim dworku, dość dużym i pustym. Ogromne, długie korytarze, skrzypiąca drewniana podłoga, lustra wiszące na ścianach, a w nich wszechobecne odbicie panny Taylor. Dodatkowo samo położenie dworku przyprawia o gęsią skórkę- na odludziu, pośród pól i lasów, a niedaleko jezioro, gdzie miała miejsce tragiczna śmierć pierwszej guwernantki. Gęsiej skórki czytelnik dostaje podczas opowiadania Florence o "nocąchodzeniu", czyli po prostu lunatykowaniu, podczas którego mija się o centymetry z panną Taylor. Pełnie księżyca lub całkowicie ciemne jak w grobie noce. Niesamowity klimat.

Misternie skonstruowana fabuła. Tak naprawdę do końca nie wiadomo, co jest prawdą, a co nie. Czy Florence wymyśliła sobie to wszystko z rozpaczy po śmierci pierwszej guwernantki, której była świadkiem, czy też może faktycznie panna Taylor ma złe zamiary względem Gilesa? Kiedy już wydaje nam się, że Florence jest chora psychicznie (bo któż normalny widzi w lustrach duchy?), autor odkrywa nowe fakty, które każą nam się na chwilkę zatrzymać i przeanalizować wszystko od początku- może jednak z jej głową wszystko w porządku? A kiedy do sprawy włącza się jeszcze policja, wtedy już zupełnie tracimy rozeznanie, co jest prawdą.

W powieści pojawia się także delikatny wątek pierwszych zauroczeń młodzieńczych. O względy Florence zabiega bowiem młodzieniec Theo. Jest jej jedynym sprzymierzeńcem i jako jedyny wierzy, bądź może bardziej próbuje uwierzyć we wszystko, co opowiada mu o pannie Taylor dziewczynka. Można jednak wyczuć, że on także- podobnie jak czytelnik- waha się w pewnych momentach i zastanawia nad stanem umysłu bohaterki.

Finałowe sceny są kompletnym zaskoczeniem. Dzieje się tyle, że trudno nadążyć. Niedość, że oczy wychodzą nam na wierzch ze zdziwienia, to jeszcze tempo wydarzeń nie pozwala na odłożenie lektury. To, co jeszcze bardziej mnie zachwyciło, to to, że autor tak naprawdę nie wyjaśnia kwestii prawdziwości podejrzeń Florence. Pozwala na indywidualną interpretację czytelnikowi i wyjaśnienie zakończenia tej historii według własnego uznania.

Jedna z lepszych powieści, jakie ostatnio miałam okazję czytać. Od początku do końca trzyma w napięciu, zaskakuje i wywołuje mnóstwo emocji. Doskonała.

6/6 arcydzieło

______________________

Za książkę dziękuję wydawnictwu Dom Wydawniczy Mała Kurka za pośrednictwem portalu Sztukater

Stosik październikowy.

2011-10-23T14:16:00.000+02:00

Od góry:

"Gra o tron" R.R. Martin- zakup własny

"Umysł, który szkodzi" - egzemplarz recenzencki od wyd. Muza

"Czysta jak łza" Ch. Harris- wymiana na Lc

"Spacer po szczęście" L. Dillon- egzemplarz recenzencki od wyd. Prószyński i Spółka

"Na szczyt góry" A. Dahl- egzemplarz od wyd. Muza

"Siostrzyca" J. Harding- od portalu Sztukater

"Cukiernia pod Amorem. Hryciowie"- zakup własny

[148] "Dobry człowiek" Andrew Nicoll

2011-10-20T14:43:00.000+02:00

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia , Czerwiec 2011

ISBN: 978-83-10-11904-9

Liczba stron: 448

Seria/Tom: Seria WNK

Kategoria: Proza obca

Kropka. Miasteczko położone nad brzegiem Bałtyku, w którym życie codzienne mieszkańców toczy się leniwie i dość monotonnie. Każde miasteczko ma swojego przewodnika, osobę stojącą na jego czele. W Kropce także istnieje taka osoba, ale bynajmniej nie jest to zwykły człowiek. Burmistrzem jest tutaj Dobry Tibo Krovic, jak zwykli mówić na niego mieszkańcy. Dla każdego miły i pomocny, skrywa w sercu wielką samotność i gorące uczucie do swojej asystentki- Agathe Stopak, nieszczęśliwej, niedocenianej i zapomnianej przez męża. I tak pracując obok siebie każdego dnia, nie zdają sobie sprawy, jak wiele ich łączy, jak silne uczucie pomiędzy nimi się rodzi. Jednak pewnego dnia, podczas przerwy na lunch, coś się zmienia, coś, w co oboje nie mogą uwierzyć.

Realizm magiczny jak z filmu "Amelia". Taką adnotację możemy znaleźć na okładce i porównania do Marqueza. Niestety Marqueza jeszcze nie znam, ale klimat realizmu magicznego na pewno się tutaj utrzymuje. Powieść przenosi bowiem czytelnika w zupełnie inny, cudowny świat.

Zaskakująca jest tutaj narracja. Nie sam sposób, bo narrator wszystko wiedzący jest powszechny w powieściach, ale to, kto jest tym narratorem. Mianowicie całą historię opowiada patronka Kropki- oczywiście nie żyjąca już od wielu lat. Bardzo mi się podobały momenty, w których narratorka się ujawniała, choć niestety było ich niewiele.

Ciepło i humor, to dwie rzeczy, które wyczuwa się już od pierwszych stron tej powieści. To coś takiego, czego nie chce się zapominać, nie chce się przestawać czytać, chce się żeby trwało i trwało.

Sami bohaterowie są niezwykle ciekawie odmalowani. Wszyscy, zarówno ci pierwszoplanowi, jak i całkiem pokaźna ilość tych drugoplanowych mają swoje charakterki. Są żywi i plastyczni, jakby autor czerpał pierwowzór z osób znanych sobie z życia realnego. Dobry Burmistrz Tibo Krovic jak sam jego przydomek wskazuje jest bardzo dobrym człowiekiem, miłym, uprzejmym i w całości oddanym swojej pracy. Jest też mężczyzną cichym i pokornym, z małą wiarą w siebie, jeśli chodzi o podboje miłosne, ale jednocześnie wierny tej swojej jednej jedynej miłości, jaką jest Agathe. Jeśli zaś chodzi o Agathe to jest to kobieta z bagażem doświadczeń życiowych, mężatka, którą mąż obarcza winą za utratę dziecka. Od tego czasu nie odzywa się do niej, nie dotyka jej, traktuje ją jako sprzątaczkę i kucharkę, nie zwracając najmniejszej uwagi na jej potrzeby. Dodać trzeba, że Agathe Stopak to kobieta urodziwa, o pełnych kształtach, szukająca szczęścia w życiu.

Styl autora jest lekki i przyjemny, przypada do gustu i uzależnia od pochłaniania kolejnych stronic. Andrew Nicoll używa wielu zwrotów do czytelnika, dzieli się z nim swoimi spostrzeżeniami, traktuje jak powiernika.

5/6 bardzo dobra

__________________

Za książkę dziękuję Naszej Księgarni.

____________________________________________________

Podjęłam współpracę ze Sztukaterem i w związku z tym, chciałabym wprowadzić zmianę systemu oceny książek. Zamiast skali dziesięciostopniowej będę stosowała skalę sześciostopniową, co skutkuje ocenami:

Arcydzieło 6

Rewelacyjna 5.5

Bardzo dobra 5

Dobra 4,5

Niezła 4

Ok. 3,5

Poniżej oczekiwań 3

Niewarta uwagi 2,5

Słaba 2

Dno 1

[147] "Amore 14" Federico Moccia

2011-10-13T16:07:00.000+02:00

Wydawnictwo: Muza , Luty 2010

ISBN: 978-83-7495-786-1

Liczba stron: 496

Seria/ Tom: -

Kategoria: literatura obca piękna/ Powieść młodzieżowa

"Amore 14" brzmi tak jakoś młodzieżowo, banalnie i odrzucająco. Miałam wrażenie, że to książka kierowana tylko i wyłącznie dla młodzieży, no bo w końcu sugerowała to czternastka w tytule. Rzeczywiście powieść opowiada o czternastoletniej dziewczynie przeżywającej właśnie jeden z najważniejszych okresów w swoim życiu- okresu, w którym wszystko jest nowe, doświadcza się wszystkiego sto razy bardziej, intensywniej i z większym przejęciem, bo po raz pierwszy. Jednak na szczęście, po przeczytaniu do końca tej pięćset stronicowej cegły, mogę powiedzieć, że nie należy sugerować się tytułem- to nie tylko książka dla młodzieży, dorośli też znajdą tutaj coś dla siebie.

Czternastoletnia Carolina jest dziewczyną, jakich wiele; ma dwie najlepsze przyjaciółki- Clod i Alis, mnóstwo znajomych i problemy w domu. Najważniejsze jest jednak to, że zakochuje się do szaleństwa w chłopaku swoich marzeń- Massim- i na sto procent jest pewna, że to jest właśnie to- ta wielka i wyśniona miłość życia. Pech jednak chce, że tego samego dnia, kiedy się poznają, dziewczynie zostaje skradziona komórka z numerem telefonu chłopaka! Jak go odnaleźć w tak wielkim mieście, jakim jest Rzym? Czy to w ogóle możliwe?

To moje pierwsze spotkanie z Moccią i przyznaję, że autor zaskoczył mnie już na samym początku. Nie spodziewałam się, że zastosuje narrację pierwszoosobową i będzie wypowiadał się w imieniu Caro. Chyba pierwszy raz spotykam się z mężczyzną, który tak doskonale wczuwa się w uczucia czternastoletniej dziewczynki. Jestem tym kompletnie zauroczona, bo widać, że Moccia włożył dużo trudu w poznanie myśli i uczuć nastolatków, a potem z wielką naturalnością i swobodą przelał to wszystko na papier. Dodatkowo swoją powieść zaopatrzył we wspaniałe dialogi, niezwykle błyskotliwe, zabawne, pełne ciepła. Tak, z tej książki bije tyle ciepła, ile tylko możecie sobie wyobrazić. Cudownie. Przedstawienie przeżyć głównej bohaterki, konfliktów rodziców, całego tego mechanizmu, który przedstawia działanie urządzenia zwanego rodziną, więzi łączącej poszczególnych członków, to wszystko także zostało zrobione wręcz idealnie.

Świat rzymski natomiast trochę negatywnie mnie zaskoczył. Za mało go było, przynajmniej dla mnie, osoby kochającej Rzym, Włochy, wszystko co włoskie. Miałam nadzieję, że czytając tę powieść niejednokrotnie wrócę wspomnieniami do miejsc, w których byłam, ale niestety miejsce akcji zostało jakby pominięte, rzadko możemy spotkać jakiekolwiek wzmianki na ten temat. Poza tym Moccia opisuje rzymskich nastolatków jako takich, którzy posiadają "minibryki", skutery, imprezują przez większą część tygodnia. To takie dalekie od tego, co sama kojarzę z lat, gdy byłam w wieku głównej bohaterki, sprawiało, że czasami nie mogłam jej zrozumieć.

Co do tytułowej miłości, mimo wszystko mało jej w tej powieści. Może to niektórych zdziwi, ale zaliczam to na wielki plus. Owszem Massi jest całkiem sympatyczną postacią, a życie Caro kręci się mimo wszystko wokół tego, aby go odnaleźć i cieszyć się tą jedyną i prawdziwą miłością, ale to wszystko zostało tak umiejętnie wplecione w inne wątki, że nie męczy i nie nuży czytelnika. Jeśli liczycie na słodkie wychwalanie pod niebiosa obiektu westchnień, to... nie doczekacie się, kolejny plus dla autora, prawda?

Zakończenie jest jednym wielkim zaskoczeniem. W zasadzie byłam pewna, że w tej kwestii niczym mnie autor nie zaskoczy. No, bo jak to? Nie udaje się mnie zaskoczyć autorom kryminałów, a uda się zwykłej obyczajówce? Otóż właśnie udało się. I to jeszcze jak! Jestem oczarowana, bo autor nie idzie na łatwiznę i nie zostawia czytelnika w krainie marzeń i snów, że wszystko pięknie się ułożyło, żyli razem, długo i szczęśliwie. Autor wymyśla różne elementy, które rzuca bohaterom jak przysłowiowe kłody pod nogi i dzięki temu sprawia, że jesteśmy zaskoczeni, ale i zadowoleni ze sposobu w jaki wszystko się kończy.

9/10 rewelacyjna

[146] "Wichrołak" Paweł Szlachetko

2011-10-06T17:18:00.000+02:00

Wydawnictwo: Muza , Lipiec 2011

ISBN: 978-83-7758-041-7

Liczba stron: 336

Seria/ tom: -

Kategoria: kryminał i sensacja- kryminał.

Paweł Szlachetko to autor, którego dzieł jak dotąd nie miałam okazji czytać. Z noty na okładce dowiedziałam się, że jego książki są na tyle dobre, że doczekały się nawet ekranizacji, a słuchowiska i reportaże, które tworzy są emitowane w Polskim Radiu. Nastawiona pozytywnie takimi rekomendacjami, jak i faktem, że dzieło, które trafiło do moich rąk zaliczono do gatunku kryminałów, zabrałam się za lekturę.

Roman jest młodym, początkującym dziennikarzem. Chce zabłysnąć w swojej branży, więc goni za sensacjami i wszelkimi niezwykłymi zdarzeniami, które mógłby opisać w swoim artykule. Kiedy dowiaduje się, że w małej góralskiej wiosce- Szremlach Małych dochodzi do serii samobójstw, postanawia trochę "powęszyć". Na miejscu jednak wszystko się komplikuje. Okazuje się bowiem, że chłopak zatrzymuje się w domu sołtysa, którym jest ojciec dawnej ukochanej Romana, na dodatek ukochanej, która urodziła jego dziecko. Próbując rozwikłać zagadkę poznaje mieszkańców wioski i powoli poznaje ich tajemnice...

Jak już wspomniałam akcja rozgrywa się w małej góralskiej wiosce- Szremlach Małych. Jak w każdej wsi, społeczność jest tam specyficzna, wszyscy wszystko o sobie wiedzą, znają się od podszewki. Roman mimo, że jest "miastowy", szybko zdobywa sympatię i zaufanie chłopów, którzy zaczynają traktować ich jak swego i z chęcią wyjawiają sekrety, nawet te najbardziej nieprawdopodobne i niewiarygodne. Odmalowanie zwyczajów w wiosce, jej specyfiki i podejścia starych górali do różnych wydarzeń było bardzo udane, żywe i plastyczne. Wyszło autorowi naturalnie, tak jakby sam znał to wszystko doskonale z autopsji.

Przez powieść przewija się mnóstwo bohaterów. Tak ich wielu, że na początku gubiłam się, który to Wisiek, a który Walica. Niestety. Natomiast plusem jest to, że postaci są nietuzinkowe, charakterystyczne i każda z nich ma swoje odrębne przywary, które sprawiają, że jest wyjątkowa i niepowtarzalna. Dodatkowo żaden z bohaterów nie jest jednoznacznie dobry lub zły. Każdy ma jakieś swoje przeżycia i pobudki, które sprawiają, że postępuje w dany sposób i są to na dodatek pobudki całkiem zrozumiałe.

Jednak ciężko było mi się wdrożyć w fabułę. Owszem, zaczyna się interesująco i mrocznie. Ciemna noc, ulewa, burza, jakieś samotne zakapturzone postaci na wzgórzach. Tylko co dalej? Na tym akcja się kończy i rozwija dopiero po 2/3 książki. Czytelnik nudzi się. Fakt faktem mamy wątki poboczne- Martusi i Romana, Wiśka i piękne przedstawienie tej góralskiej społeczności. Jednak to miał być kryminał, a w tym gatunku najlepiej jest, gdy trup ściele się gęsto, a jak już nie mamy wielu trupów, to chociaż interesujące dochodzenie mógłby nam autor zaserwować. Tutaj jak na kryminał dzieje się zdecydowanie za mało.Nie można też niestety powiedzieć, żeby fabuła zaskakiwała. Jest przewidywalna. Nie trzeba wielkiego wysiłku, by odkryć co się kryje za całą sprawą i nawet zakończenie nie zaskakuje. Pod tym względem "Wichrołak" jest mocno przeciętny.

Bardzo podobał mi się za to styl autora. Góralskie dialogi nadawały książce niesamowity klimat, który sprawiał, że czułam się, jakbym na chwilkę przeniosła się w Tatry. Poza tym był przyjemny i lekki, łatwy w odbiorze.

Do tej książki podchodziłam z nastawieniem na dobry kryminał i pewnie dlatego czuję się zawiedziona i niezbyt usatysfakcjonowana. Kryminał jest z niej kiepski, za to całkiem niezła opowieść obyczajowa o życiu i kulturze góralskiej.

5/10 ok

___________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Muza.

[145] "Królestwo czarnego łabędzia" Lee Carroll

2011-09-29T19:36:00.001+02:00

Wydawnictwo: Prószyński Media , wrzesień 2011
ISBN: 978-83-7648-911-7
Liczba stron: 400
Seria/tom: I
Kategoria: dla młodzieży/ fantasy/ urban fantasy

Urban fantasy to jeden z podgatunków literatury fantasy, którego cechą charakterystyczną jest to, że akcja rozgrywa się w realiach wielkomiejskich, gdzie pełno jest zarówno techniki, jak i magii. Jak dotąd nie miałam wielkiej styczności z tymże gatunkiem, dlatego w myśl zasady: wszystko, co nowe jest mile widziane, postanowiłam zapoznać się z "Królestwem czarnego łabędzia".

Wracając do domu pewnego wieczoru, Garet James przypadkowo wstępuje do sklepu z antykami. Właściciel tego antykwariatu prosi ją o pomoc przy otwarciu szkatułki, na której widnieje taki sam znak z łabędziem, jak na pierścieniu Garet. Dziewczyna zgadza się, gdyż antykwariusz jest skłonny zapłacić jej za przysługę sporą sumę pieniędzy, która uratowałaby ją i jej ojca przed całkowitym zatonięciem w długach. Jeszcze tego samego wieczoru, gdy Garet wraca do galerii, którą prowadzą wspólnie z ojcem, zostaje ona obrabowana z cennych dzieł sztuki i oczywiście ze szkatułki... Garet, którą nawiedzają wyrzuty sumienia, że utraciła cudzą rzecz, wraca do antykwariatu, aby powiadomić i przeprosić właściciela, ale na miejscu okazuje się, że sklep jest opuszczony i wygląda na nieużytkowany od lat. Garet postanawia rozwiązać tajemnicę szkatułki, a z pomocą przyjdą jej istoty, z jakich istnienia nie zdawała sobie sprawy...

Niewątpliwie plusem powieści jest to, że główną bohaterką nie jest kolejna zdesperowana i na siłę poszukująca miłości nastolatka, która na dodatek za obiekt swych miłosnych wynurzeń wybiera zabójczo przystojnego chłopaka. Nie tym razem. Garet okres nastoletnich miłości ma bowiem już dawno za sobą, ma dwadzieścia sześć lat, wykształcenie i przyjaciół, ale niestety muszę przyznać, że czasami jej zachowanie było równie denerwujące, co takiej zadurzonej nastolatki. Garet bowiem jest niesamowicie ckliwą kobietą. Wzrusza ją wszystko: od obrazu pełnego barw po próby samobójcze przyjaciół. Co chwilę łzy stają jej w oczach i robi jej się czego strasznie żal. Po pewnym czasie zaczyna to być bardzo irytujące i męczące. Poza tym jest postacią dość naiwną. Bez mrugnięcia okiem przyjmuje wyjaśnienia nawet swoich największych wrogów, wierzy prawie we wszystko, co usłyszy.

Reszta bohaterów niestety dość słabo zarysowana. Owszem, na ich ilość nie możemy narzekać, tylko, co z tego, jeśli są oni mało wyraziści. Może autorzy nie do końca chcieli czytelnikom przedstawić, czy dana postać jest dobra, czy zła, po której stronie się opowie, ale mimo wszystko, jak dla mnie troszkę za mało informacji dostałam o samych rasach stworków, które mogłyby prezentować się naprawdę niezwykle ciekawie. W książce pojawiają się bowiem: sylfy, wampiry- ale w całkiem ciekawym przedstawieniu nieco innym, niż to dotychczas znane, jest nawet król stworzeń magicznych i asesor.

To, co jeszcze może drażnić, to zdecydowanie narracja. Choć zazwyczaj lubię narrację pierwszoosobową, to tutaj myślę, że dla samej powieści byłoby lepiej, gdyby autorzy zdecydowali się na pokazanie wydarzeń z perspektywy narratora wszystkowiedzącego. Moglibyśmy wtedy poznać odczucia Willa, Oberona, Lol i innych postaci, co sprawiłoby, że całokształt wypadłby nieco ciekawiej.

Podoba mi się jednak sam pomysł na fabułę. Na uwagę zasługuje także przedstawienie dwóch demonów, które za pomocą Szkatułki przywołuje Dee, a także ciekawe lekcje, które pobiera Garet, aby z nim walczyć. Pomysły dość oryginalne i przykuwające uwagę, zwłaszcza, że wplecione zostały tutaj elementy mitologiczne.

Widać, że autorzy pisząc tę powieść mieli ją zaplanowaną od początku do końca. Nie pozwolili sobie tutaj na żadne nieścisłości, wszystko zostało pięknie wyjaśnione (a przynajmniej to, co miało zostać, bo wiadomo, że skoro jest to seria, to coś trzeba było zostawić bez żadnych wyjaśnień, żeby było o czym pisać w następnych tomach).

Samo zakończenie mnie nie zaskoczyło. Spodziewałam się, że któryś z bohaterów wywinie coś naszej naiwnej Garet pod samym nosem i intuicja mnie nie zawiodła. W sumie nawet cieszę się, że tak się stało. Przynajmniej nie jest nudno i szablonowo i wszystko pięknie się nie kończy- przynajmniej na razie.

Styl jest lekki i prosty, wciąga od pierwszej strony. Niestety potem troszkę się ta tendencja zmienia i w połowie książki spada, ale na szczęście na krótko, by pod koniec znów mocno przykuć uwagę czytelnika.

Wydanie jest przepiękne. Zarówno okładka, bardzo nastrojowa (choć, przyznam, że trochę niepasująca do treści książki), jak i esy- floresy wewnątrz książki, rozpoczynające każdy kolejny rozdział.

Podsumowując, "Królestwo czarnego łabędzia" to całkiem miła lektura na kilka jesiennych wieczorów, jednak jeśli spodziewacie się fajerwerków, to się pomyliliście. Myślę, że to będzie najlepszy wybór dla fanów powieści z tego gatunku literackiego.

7/10 dobra

___________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu:

Stosiki studenckie

2011-09-24T12:51:00.000+02:00

Na poprawę humoru, że już od poniedziałku zaczyna się u mnie nowy rok akademicki, a od wtorku czekają mnie zajęcia i wstawanie chwilę po 5 rano, przywędrowały do mnie dwa małe, ale jakże cieszące stosiki :)

"Dziedzictwo Agwatronu" Paulina Koniuk

"Szepty" Irena Matuszkiewicz

"Jak poślubić wampira milionera" Kerrelyn Sparks

" Jedz, módl się, kochaj" Elizabeth Gilbert (w trakcie czytania)

"Amore 14" Federico Mocca

"Księżniczka z lodu" Camilla Lackberg

"Królestwo Czarnego Łabędzia" Lee Carroll (od wydawnictwa Prószyński i Spółka)

"Klinika" Sebastian Fitzek

"Zbieracz truskawek" Monika Feth

"Czarna woda" Attica Locke

Nie przeczytałam jeszcze książek z poprzednich stosów, ale nie byłabym sobą, gdybym zmarnowała okazję przygarnięcia kolejnych książek. Niestety myślę, że nie nadrobię już zaległości, a raczej je powiększę, bo spodziewam się, że na III roku studiów, na którym muszę zrobić licencjat nauki będzie dużo, a czasu dla siebie będę miała mało.

[144] "Opowieści celtyckie" Karolina Janowska

2011-09-21T11:49:00.000+02:00

Wydawnictwo: Novae Res - Wydawnictwo Innowacyjne , Październik 2010
ISBN:978-83-611-9487-3
Liczba stron:324
Seria/tom:-
Kategoria: Historia, Fantastyka

Starożytność to moja ulubiona epoka historyczna, a Włochy, ich historia i kultura fascynują mnie od dłuższego już czasu. W "Opowieściach celtyckich" Karoliny Janowskiej mamy okazję śledzić historię dwóch imperiów- rzymskiego właśnie i celtyckiego.

Zacznę od Rzymu. Poznajemy Juliusza Cezara w chwili, gdy ten ma osiemnaście lat, młodą żonę Kornelię i dopiero co narodzoną córeczkę Julię. W Rzymie zaś panuje wojna domowa, rządy sprawuje Sulla, który udziela Cezarowi łaski i zamiast skazać go na śmierć, skazuje na wygnanie. Po kilku latach wraca jednak do kraju, gdzie powoli zaczyna piąć się coraz wyżej na szczeblach kariery.

Przedstawienie Juliusza Cezara urzekło mnie. Nie spodziewałam się, że w jednym człowieku mogą zmieścić się tak różne oblicza. Z jednej strony bowiem Cezar jest kochającym ojcem, wiernym mężem (co w tamtych czasach było bardzo niezwykłe i raczej niespotykane), porządnym obywatelem, a z drugiej strony ten człowiek kryje w sobie tyle okrucieństwa, pychy i zła, że naprawdę ciężko to sobie wyobrazić.

Drugim miejscem akcji jest kraj Celtów, jednego z najbardziej podzielonych narodów. Tam to właśnie na świat przychodzi Galvan, syn Celtyllusa, który to został zamordowany za próby zjednoczenia narodu. Śledzimy życie i rozwój chłopca od wczesnych lat dziecięcych do momentu, kiedy staje się on mężczyzną. Towarzyszymy mu w pobieraniu nauk u druidów i czarownic. Obserwujemy jak z pięknego, niczego nieświadomego dziecka, Galvan dojrzewa i wybiera ścieżkę, która ma pomóc jego krajowi zjednoczyć się i przeciwstawić Rzymowi.

Bardzo spodobał mi się styl, jakim posługuje się w "Opowieściach celtyckich" Karolina Janowska- prosty, łatwy w odbiorze. Od pierwszych stron wiedziałam, że książka mi się spodoba, ponieważ ta historia niesamowicie wciąga. Pasjonują obyczaje kulturowe Celtów, ich życie, podejście do niektórych spraw. Uwagę przyciąga przedstawienie Juliusza Cezara, zupełnie inne, niż dotąd mi znane- bardziej łagodne, ludzkie. Poza tym przyznam, że Cezar od zawsze kojarzył mi się tylko i wyłącznie z mężczyzną już mocno dojrzałym, nigdy nie myślałam o nim, jako o młodzieńcu, który początkowo nawet nie miał ochoty pakować się do władzy w kraju.

To, co dość mocno mnie rozczarowało, to to, że w zasadzie cały czas czekałam na moment skrzyżowania się drogi Galvana i Juliusza Cezara, a niestety się nie doczekałam. Cała książka krąży wokół tego tematu. Galvan przecież ciągle się uczy sztuk walki oraz wiedzy teoretycznej właśnie po to, by kiedyś przeciwstawić się Rzymowi i naprawdę byłam pewna, że końcową sceną będzie spotkanie tych dwóch bohaterów, jakaś walka, coś w tym stylu. Pełne rozczarowanie. "Opowieści celtyckie" urywają się w momencie, kiedy Galvan kończy swą edukację u wiedźmy Scatah. Mam nadzieję, że nastąpi jakiś ciąg dalszy, bo urwać powieść w takim momencie, to naprawdę karygodne.

"Opowieści celtyckie" to doskonała lekcja historii zaserwowana w jeden z najprzyjemniejszych sposobów, jaki można sobie wyobrazić. Lektura obowiązkowa dla pasjonatów czasów starożytnych, a także dla wszystkich tych, którzy pragną przybliżyć sobie trochę bieg historii.

8/10 bardzo dobra

___________________

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Novae Res. Dziękuję!

[143] "Kiedy Atena odwraca wzrok" Jakub Szamałek

2011-09-18T14:34:00.000+02:00

Wydawnictwo:Muza , Lipiec 2011

ISBN:978-83-7758-079-0

Liczba stron: 256

Seria/tom:-

Kategoria: Kryminał/ Sensacja

Kryminały osadzone w czasach nowożytnych, współczesnych nam czytelnikom, chyba zna już każdy. I prędzej, czy później każdy zorientuje się, że wszystko jest w tym gatunku oklepane, na jedno kopyto i że tak naprawdę autor bardzo musi się postarać, żeby czymś nas czytelników zaskoczyć. Debiutancki kryminał Jakuba Szamałka, już od samego początku zyskał moją aprobatę i byłam wręcz pewna, że ta książka mnie zaczaruje, gdy tylko przeczytałam, że akcja rozgrywa się w starożytnych Atenach.

Mamy rok 430 p.n.e. Czasy wojny peloponeskiej, kiedy to Ateny walczą ze Spartą. W tych ciężkich, wojennych czasach wszędzie roi się od szpiegów, wrogów, nikomu nie można ufać, nie wiadomo kto po czyjej stoi stronie. Właśnie takie trudne zadanie- wytropienie spartańskich szpiegów- zostaje powierzone głównemu bohaterowi powieści- Leocharesowi. Zadanie może wydać się banalnie proste, ale przecież mamy starożytność. Nie istnieją nawet samochody, wszędzie trzeba dotrzeć na własnych nogach, nie mówiąc już o innych, ułatwiających pracę narzędziach. Leochares wraz ze swoimi przyjaciółmi i podwładnymi rozpoczyna śledztwo, które z każdym dniem staje się coraz bardziej zagmatwane i coraz bardziej niebezpieczne.

Sam pomysł na fabułę sprawił, że poczułam się kompletnie urzeczona. Starożytność to moja wielka pasja, uwielbiam zgłębiać życie w tamtych czasach, a Jakub Szamałek trzymając się faktów historycznych ciekawie przedstawia swoją wizję codziennego życia Ateńczyków. W powieści pojawiają się postacie znane nam wszystkim z lekcji historii, takie jak Sokrates, czy Demokles. Leochares jest co prawda postacią zupełnie fikcyjną, ale tak żywą i barwną, że bez problemu mogłabym uwierzyć, iż istniał naprawdę. Wszystkie z tych postaci wzbudziły moją sympatię, niektóre sprawiły, że lektura dostarczyła mi sporej dawki śmiechu- mam na myśli Scylesa, młodego Scytę, niewolnika podlegającego Leocharesowi, którego sposób wypowiadania się był na tyle oryginalny, że aż zabawny. Prawdą jest niestety, że mimo pięknie odmalowanej codzienności ateńskiej, cały ten klimat gdzieś troszeczkę zanika, co moim zdaniem spowodowane jest językiem, jakim kazał wypowiadać się autor. Nie jest to bowiem, jak moglibyśmy się spodziewać żaden archaiczny język, tylko zupełnie współczesna mowa. Bohaterowie klną, posługują się kolokwializmami, są totalnie wyluzowani. I z jednej strony zanika przy tym ten cały grecki klimat, ale z drugiej sprawia to, że powieść czyta się naprawdę przyjemnie. W sumie doszłam nawet do wniosku, że przecież nikt z nas nie wie, czy starożytni Grecy nie przeklinali i jak naprawdę się wypowiadali.

Kryminalny wątek tej powieści to oczywiście wątek główny. Dobrze skonstruowany, zaskakujący i szybko się rozwijający. Na nudę na pewno narzekać nie można, bo trup ściele się gęsto, jeden za drugim, dostarczając Leocharesowi kolejnych pytań i wprawiając czytelnika w coraz większe zdziwienie. Co więcej, myślę, że nie sposób się domyślić, kto za tym wszystkim stoi i w jaki sposób popełnia kolejne morderstwa. Rozwiązanie całej sprawy było dla mnie kompletnym zaskoczeniem, choć typów i podejrzeń miałam całe mnóstwo.

Podobają mi się wątki poboczne powieści. Przedstawienie małżeństwa Leocharesa z Lamią, pochodzenie Scytów, ich historia i w końcu wątek epidemii dżumy, która także miała miejsce naprawdę w starożytnych Atenach. Z wątkiem dżumy wiąże się zakończenie, które kompletnie mnie zaskoczyło i wytrąciło z równowagi. Nie spodziewałam się czegoś takiego. Oczywiście w pozytywnym słowa tego znaczeniu. I choć zazwyczaj nie lubię zakończenia otwartego, to tym razem myślę, że to najlepsze, co autor mógł zrobić.

I jeszcze jeden plus. Choć lubię historię starożytnej Grecji, obawiałam się trochę, że będę miała jakieś luki dotyczącej jej właśnie i kultury, obyczajów. Bałam się, że przeszkodzi mi to w odbiorze książki, że w pewnych momentach nie będę rozumiała, dlaczego coś dzieje się w ten sposób, a nie w inny. Na szczęście autor pomyślał i o tych, którzy czasy szkolne mają już dawno za sobą i coś niecoś umknęło im już z pamięci i na końcu książki zamieścił wyjaśnienia najważniejszych terminów stosowanych w książce. Dzięki temu można czytać bez obaw, w razie czego wystarczy zajrzeć z tyłu.

"Kiedy Atena odwraca wzrok" to na pewno jedna z ciekawszych pozycji literatury polskiej na naszym rynku. Ciekawa, niebanalna, napisana dobrym stylem i przede wszystkim trzymająca się faktów historycznych, a także spójna pod względem fabularnym pozycja, z którą powinien zapoznać się każdy miłośnik kryminału i starożytności. Obiecujący debiut panie Jakubie. Czekam na więcej!

8/10 bardzo dobra

________________________

Książkę miałam możliwość przeczytać dzięki uprzejmości wydawnictwa Muza.

[142] "Pan pójdzie z nami... II" Piotr Rosa

2011-09-16T10:33:00.001+02:00

Wydawnictwo:Wydawnictwo CKH , Czerwiec 2011
ISBN:978-83-928874-5-4
Liczba stron: 370
Seria/tom: II
Kategoria: Proza polska

Policja od zawsze kojarzyła mi się z szaleńczymi pościgami, strzelaniną, facetami z bronią w ręku, z przerwami na pączki w barach i niebieskimi mundurami. Trochę tutaj zapachniało jakimś amerykańskim kinem akcji i przyznaję, że swoje wyobrażenia o służbach bezpieczeństwa opieram głównie na zagranicznych przedstawieniach, czy to filmowych, czy to książkowych. Miło więc czasem jest poznać coś, co jest nasze polskie, by nie mieć mylnych wyobrażeń.

„Pan pójdzie z nami… II” to ciąg dalszy przygód policjanta Piotra, opartych w pewnym stopniu na prawdziwych przeżyciach autora książki. Początek przedstawia się intrygująco i ciekawie. Główny bohater zostaje bowiem wmieszany w niezłą aferę. Trafia nawet do aresztu, gdzie w końcu uświadamia sobie lub może dopuszcza do siebie myśl, jak ważna jest dla niego jego żona i dzieci. Wątek małżeństwa Piotra i Lucyny został w tej części nieco bardziej rozbudowany, co osobiście bardzo mi odpowiada, bo uważam go za najciekawszy w całej książce. Zawsze podziwiałam kobiety będące żonami policjantów i znoszące ich ciągłe nieobecności w domu, dźwigające na swych barkach wychowanie dzieci, dom, pracę. Wracając do Piotra, niezmiernie mnie on w tej części irytował. Wydaje mi się, że przeszedł przemianę w stosunku do części pierwszej. Piotr przede wszystkim i ponad wszystko na pierwszym miejscu stawia swą pracę. To jest dla niego najważniejsze. Byle doprowadzić sprawę do końca, nieważne jakim kosztem, nieważne, że być może jest potrzebny swojej żonie. Ton i słowa, jakimi się do niej odnosił, gdy potrzebowała jego pomocy machinalnie sprawiły, że cała moja sympatia, jaką do niego żywiłam gdzieś się ulotniła. Poza tym mimo, że bohater ma żonę, każdą napotkaną na swojej drodze kobietę lustruje badawczym spojrzeniem i ocenia jej walory.

Przekonałam się, że niestety moje wyobrażenie o pracy policji jest mylne. Nie ma szaleńczych pościgów, żadnych intrygujących afer kryminalnych, ani nawet barów z pączkami. Sprawy poruszane w tej powieści dotyczą raczej nielegalnego handlu i przemytu. Szczerze powiem, że jest to nieszczególnie interesująca mnie tematyka.

W stosunku do poprzedniego tomu język bohaterów wyostrzył się. To wpłynęło pozytywnie na odbiór całości powieści. Zrobiło się ciekawiej, a bohaterowie stali się bardziej realistyczni. Styl nadal pozostaje lekki, niewymagający, ale czyta się szybko i przyjemnie.

„Pan pójdzie z nami… II” utrzymuje poziom znany czytelnikowi już z pierwszego tomu. Na pewno zainteresuje osoby, które są ciekawe jak wygląda życie stróżów prawa od podszewki.

6/10 niezła

_____________

Książkę otrzymałam do recenzji od Wydawnictwa CKH, za co serdecznie dziękuję

kolejny wrześnowy stos

2011-09-14T11:33:00.000+02:00

Z ciemnością jej do twarzy, Kealy Keaton

Ziemia, powietrze, ogień i... budyń, Tom Holt (od wyd. Prószyński i Spółka- zrecenzowane)

Sekret, Rhonda Byrne

Starcie królów, George R. R. Martin (poszukuję tomu I w tym samym wydaniu. Ma ktoś na zbyciu?)

Błękitna godzina, Alyson Noel

W cieniu klątwy, Alyson Noel

Pożeracz snów, Bettina Belitz (od Przepowiedni :))

Łabędź i złodzieje, Elizabeth Kostova

Córka krwawych, Anne Bishop

Stosik pochodzący z wymiany

(prócz jednego egzemplarza recenzenckiego)

[141] "Drugie życie Bree Tanner" Stephenie Meyer

2011-09-11T17:45:00.000+02:00

Nie powiem, że nie lubię powieści o wampirach, bo lubię. Jednak ich ilość zalewająca polski rynek czasami mnie zatrważa i dlatego coraz rzadziej po takowe sięgam. Poza tym, gdyby ktoś jeszcze miesiąc temu powiedział mi, że sięgnę po "Drugie życie Bree Tanner", to bym go najzwyczajniej w świecie wyśmiała. Dlaczego? Z jednego prostego powodu: autorką tej króciusieńkiej książeczki jest Stephenie Meyer, znana wszystkim doskonale jako autorka historii o miłości ludzkiej istoty- dziewczyny imieniem Bella- do zabójczo przystojnego wampira- Edwarda, czyli jako autorka sagi "Zmierzch". I to nie o to chodzi, że jestem antyfanką sagi, że jej nienawidzę i krzywię się, gdy tylko o niej słyszę. Sama saga, choć niedociągnięć miała mnóstwo, a poziomem stylistycznym leżała i głośno kwiczała, jeszcze zdobyła moją sympatię. Tylko, że ja czytałam ją, gdy w Polsce jeszcze nie było o niej głośno, a ta cała zmierzchomania, która potem powstała, sprawiła, że zarówno pani Meyer jak i wszystkie wampiry zaczęły przyprawiać mnie o zawroty głowy, a zawartość mojego żołądka wywracać na drugą stronę. I oto kilka dni temu zupełnie dla mnie niespodziewanie chwyciłam do ręki dzieło pani Meyer i zagłębiłam się w lekturze, by już po kilku stronach upewnić się, że w sumie to był głupi impuls i trzeba było trwać w postanowieniu nie ruszania tego, co wampirze i przede wszystkim meyerowskie.

"Drugie życie Bree Tanner" to historia nowonarodzonej wampirzycy Bree. Żadna nowość. Meyer rozbudowuje tutaj po prostu jeden z wątków pobocznych "Zaćmienia". Jak możemy przeczytać na okładce jeden z ważnych wątków i postaci, choć szczerze mówiąc, nie przypominam sobie, aby Bree odegrała szczególnie ważną rolę w trzecim tomie sagi. Pojawiła się tam epizodycznie i moim zdaniem nie wniosła niczego ciekawego do powieści. Do rzeczy. A więc Meyer postanowiła przybliżyć nam postać Bree i przedstawić wątek za pośrednictwem jej postaci.

Bree jest zupełnie inna od pozostałych nowonarodzonych wampirów. Spokojna, zrównoważona i nade wszystko lubiąca czytać książki, nie lubi zwracać na siebie uwagi, dlatego zawsze trzyma się w kącie blisko śmierdzącego Freda. Święcie wierzy we wszystko, co mówi im Riley i panicznie boi się Victorii, która ich stworzyła, pamięta bowiem jeszcze ciągle ten potworny ból, który towarzyszył przemianie w wampira.

Prawdę mówiąc czuję się mocno rozczarowana, bo liczyłam na to, że pokazując nam w większości znane już fakty i wydarzenia z "Zaćmienia" oczami Bree, Meyer bardziej się wykaże i poczytamy o jej osobistych odczuciach, poznamy w bardziej zaawansowanym stopniu strukturę działania grupy nowonarodzonych pod przywództwem Riley'a, ale nic z tych rzeczy. Wszystko jest przedstawione płytko, powierzchniowo i bardzo oględnie. Kwestia pożądania ludzkiej krwi, także mocno kuleje, no bo wybaczcie, ale jeśli wampir tak bardzo pożąda tej krwi, a myśli sobie "ależ pali mnie w gardle", a w następnej sekundzie zabiera się do czytania książki, to mnie to trochę śmieszy. Poza tym liczyłam na bardziej szczegółowe przedstawienie samej bitwy, oczywiście oczami Bree. Cóż, ten opis zawierał się w trzech zdaniach mniej więcej, a później Bree została już znaleziona przez Cralise'a. Mocno spłaszczone, uproszczone, słabe. Towarzyszyło mi dziwne wrażenie, jakby Meyer pisała to od niechcenia. Jakby miała pomysł na rozwinięcie tego wątku, który nawiasem mówiąc popsuła w "Zaćmieniu", bo już tam należało to wszystko opisać, ale jakby nie chciało jej się pomyśleć, jak ciekawie to przedstawić. Poza tym, niech ktoś mi powie, od kiedy to Edward jest przystojnym rudzielcem? Czy ja mam aż taką sklerozę, czy już w sadze jego włosy miały rudy kolor?

Oczywiście w momencie, kiedy na scenę wpadają Volturi wszystko inne przestaje mieć dla mnie znaczenie. Utnijcie mi głowę, ale to mógłby być najgorszy bełkot na świecie, a i tak by mi się spodobało. Mam słabość do tych wampirów o krwiście czerwonych oczach, w czarnych, powiewających na wietrze pelerynach. Zdecydowanie lubię czarne charaktery. A jeszcze czarne charaktery kryjące w sobie taką dozę okrucieństwa i znieczulicy jak Jane od razu zyskują moją sympatię. I to jest fabularnie jeden jedyny element, który nareszcie mnie nie zawiódł. Tak samo czarni, tak samo zimni i tak samo obojętni i okrutni, jak to zapamiętałam z sagi. Dlaczego Meyer nie stworzyła powieści o tym starożytnym klanie wampirów? Byłaby ona z całą pewnością tysiąc razy ciekawsza, niż wątek nic nieznaczącej Bree.

5/10 ok

[140] "Ziemia, powietrze, ogień i... budyń" Tom Holt

2011-09-08T19:25:00.000+02:00

Fantastykę kocham najbardziej na świecie za to, że potrafi oderwać mnie od rzeczywistości, przenieść do zupełnie innego, nieznanego dotychczas świata, zawładnąć moim umysłem i moją wyobraźnią całkowicie, zaczarować i zauroczyć bogactwem świata, przedstawieniem otoczenia. Tą moją nienaganną miłością do fantastyki i tym moim zachwytem i przekonaniem, że nigdy nic go nie zmieni, mocno zachwiała książka brytyjskiego pisarza - Toma Holta pt. "Ziemia, powietrze, ogień i ... budyń".

Paul Carpenter to młody nieudacznik pracujący w firmie J. W. Wells. Firma ta nie jest jednak zwykłą brytyjską korporacją, jakich wiele. W jej zarządzie zasiadają bowiem dość specyficzne osobistości, które każą Paulowi wykonywać równie specyficzne zadania, jak np. liczenie po kilka razy aniołów tańczących na ostrzu miecza, wybieranie się do kina na film z jedną z niezwykle atrakcyjnych asystentek, czy też odbieranie z baru ciastek, które później okazują się być zatrute i są przyczyną posądzenia o popełnienie morderstwa. Cóż, wszędzie panuje wielki chaos i sam bohater nie może połapać się, o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi. Nawet, kiedy z nadzieją myśli, że już jest blisko prawdy, brutalnie przekonuje się, że znów się pomylił, a śmierć depcze mu po piętach.

Chaos panuje w J. W. Wells i udziela się chyba samemu autorowi, bo równie wielkie zamieszanie powstało na kartach jego powieści. Jest to, co prawda trzeci tom opowieści o Paulu Carpenterze i też na karb tego składam pewne braki mojej wiedzy, jeśli chodzi o fabułę, ale mimo wszystko, całość wydawała mi się, jakby to ująć lekko zagmatwana. Główny bohater robi, jak już wspomniałam wyżej, rzeczy dość dziwaczne, które tak naprawdę nie wiadomo po co robi. Biega to tu, to tam, raz po raz umierając i przenosząc się w zaświaty, gdzie spotyka się z jedyną interesującą postacią w powieści- panem Dao. (Pan Dao jest dyrektorem Banku Śmierci i w jego dialogach zawarta jest cała gama ironii, co sprawiło, że tak bardzo polubiłam tę postać). Potem jakimś cudem Paul zawsze wraca do życia, spotyka tam swoje umarłe wcielenia, przenosi się do Budynioprzestrzeni, gdzie toczy walki na śmierć i życie (choć i tak wiadomo, że nie umrze, a jak umrze to zmartwychwstanie), aaa i w międzyczasie jakby tego jeszcze było mało pozoruje własną śmierć i zamienia w kogoś innego. Brzmi, jakby ktoś niechcący potrącił pudełko pełne różnokolorowych kuleczek, ono spadło na podłogę i wszystkie kuleczki się ze sobą pomieszały? No właśnie, spróbujcie to posegregować.

Dość denerwującym faktem było to, że w momencie, gdy działo się coś istotnego, kompletnie nie wiedziałam, co jest grane. Czytałam o czymś, ale nie miałam pojęcia, o co chodzi, dlaczego jesteśmy w tym miejscu, skąd wziął się pan Laertides w danym miejscu itp. Później oczywiście otrzymałam całe spektrum wyjaśnień, tylko co z tego skoro po fakcie? Wywoływało to tylko taki efekt, że nudziłam się w trakcie czytania akcji i nudziłam się w trakcie czytania wyjaśnień. Jakby mało tego było wyjaśnienia były tak skonstruowane, że ciężko coś było z nich wynieść, jak się człowiek porządnie nie skupił. Masło maślane.

Biorąc do ręki egzemplarz "Ziemi, powietrza, ognia i... budyniu" i spoglądając na jego okładkę, zauważymy tam adnotację jednego ze znanych pisarzy, Christophera Moore'a : Błyskotliwa, zabawna i niewyobrażalnie pomysłowa fantastyka. I w sumie nie można mu odmówić, choć częściowo racji. Faktycznie humor jest zauważalny i nawet śmieszy. To znaczy, śmieszą dialogi. To za całą pewnością. Są oryginalne, zabawne i pomysłowe. Nie jeden raz podczas lektury sprawiły, że się śmiałam. Jednak jeśli chodzi już o sposób narracji, to szczerze mówiąc odnoszę wrażenie, że Tom Holt chciał być za bardzo śmieszny i za bardzo młodzieżowy. Wiadomo, że wszystko z umiarem, bo inaczej to przestaje być dobre.

Zdecydowanie podoba mi się za to przedstawienie świata pośmiertnego i szczerze żałuję, że tak mało miejsca zostało temu poświęcone, no ale w końcu bohater witał tam tylko na krótką chwilę, a później wędrował po innych miejscach. Jednak obraz ten jest bardzo oryginalny, intrygujący i ciekawy. Osobiście, gdybym mogła, to zapisałabym się na naukę esperanto; (z rozmowy pana Dao z Paulem: "...- Każdy z nas niesie swój krzyż, panie Carpenter, i w ostatecznym rozrachunku możemy jedynie zrobić z tego jak najlepszy użytek. Przekona się pan, że nie jest u nas tak źle. Mamy kółko brydżowe, jeśli pan grywa, i bardzo prężne towarzystwo śpiewacze, może pan też skorzystać z naszej bogatej oferty kursów wieczorowych. Na przykład nie dalej, jak parę dni temu dodaliśmy układanie kwiatów, konwersację w języku tureckim i konserwację kosiarki do trawy dla początkujących...".

Styl pisania Holta przypomina mi nieco sposób posługiwania się piórem innego znanego brytyjskiego pisarza- Terry'ego Pratchetta. Te wszystkie próby ironii, wywoływania śmiechu podczas czytania, wyśmiewania wszystkiego i tworzenia jednej rzeczy bardziej niedorzecznej od innej kojarzą mi się z Pratchettem, za którym niestety nie przepadam.

Czytanie tej powieści było, jak wędrówka przez góry i doliny. Gdybym miała przedstawić to matematycznie, to narysowałabym sinusoidę. Raz Holt wraz ze swymi bohaterami wznosił się na szczyty i bawił mnie humorem, sprawiał, że już już zaczynam się wciągać, że myślę sobie "no, nareszcie coś się dzieje, a ja nie gubię wątku i wiem już, o co chodzi", by po chwili pokazać mi w jak wielkim byłam błędzie i z samego szczytu spaść do dość głębokiej doliny chaosu, zwątpienia i po prostu znudzenia.

Jeśli miałabym komuś polecić, to z pewnością wszystkim, którzy czytali dwie poprzednie części i im się spodobało, a także wszystkim zwolennikom Pratchetta, mam przeczucie, że będziecie zachwyceni.

5/10 ok

_________________________

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję wydawnictwu:

[139] "Świadectwo prawdy" Jodi Picoult

2011-09-05T12:04:00.000+02:00

Wspólnota amiszów jest jedną z najbardziej specyficznych, jakie są mi znane. Amisze żyją bowiem bardzo skromnie, w swoich odizolowanych od świata współczesnego wspólnotach, które funkcjonują wedle ściśle ustalonego porządku, zwanego Ordnung (z niem. porządek). Zasady te nie zezwalają na korzystanie z dóbr techniki, nie akceptują prądu, samochodów, ani innych wynalazków. Życie typowego amisza toczy się wokół farmy i kościoła. Każdy z nich ubiera się w ten sam sposób, tak aby nie zwracać na siebie uwagi, aby tworzyć jedną całość z resztą wspólnoty.

Pewnego ranka na farmie amisza Aarona Fisher, jak codziennie o tej porze, rozpoczyna się dojenie krów. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że jeden z pomocników farmera znajduje zawinięte w koszulę zwłoki noworodka. I choć amisze uparcie twierdzą, że w ich wspólnocie nie było ciężarnej kobiety, to badania lekarskie niezbicie dowodzą, że córka Aarona, osiemnastoletnia Katie Fisher, zeszłej nocy urodziła, a następnie z zimną krwią zamordowała swojego synka. Dziewczyna zostaje oskarżona i musi stanąć przed amerykańskim sądem, udowodnić, że to nie ona jest winna zarzucanego jej czynu. Sprawę przyjmuje Ellie Hathaway, znana adwokatka z Filadelfii. Sprawa ta jest tak inna, od wszystkich pozostałych, które prowadziła, że kobieta zdaje sobie sprawę, jak trudno będzie jej dotrzeć do swojej klientki, mającej zupełnie inne poglądy na świat i życie, niż ona. Sprowadzając się na farmę amiszów, Ellie spojrzy na świat z innej perspektywy, a kiedy w jej życiu po dwudziestu latach ponownie pojawi się mężczyzna, którego kochała, wszystko rozbudzi się na nowo, a Ellie stanie przed jednym z najważniejszych wyborów w swoim życiu.

Rzadko jest tak, że książkę czytam od pierwszej do ostatniej strony przykuta do fotela i zachowująca się jakbym była w transie- nie słyszę co się do mnie mówi, nie wiem, co się dookoła mnie dzieje, czy jest noc, czy dzień. Rzadko, a jednak się zdarza. Tym razem udało się taki stan mojego ducha uzyskać pani Picoult. Już od pierwszej strony byłam oczarowana. Fakt, że powieść zaczyna się od przedstawienia samego porodu i tego, co wtedy myśli kobieta rodząca dziecko (bo wtedy jeszcze nie wiemy, kto nią jest) był bardzo dobrym posunięciem, patrząc na to, jak dalej została ułożona fabuła powieści. Dopiero na kolejnych stronach dowiadujemy się, że dziecko zostało zamordowane i jeszcze później, kto jest matką.

Co do matki dziecka, czyli Katie, autorka stworzyła bardzo udany portret psychologiczny młodej amiszki. Co prawda nigdy wcześniej nie miałam styczności z amiszami, żebym być może mogła to kompetentnie ocenić, ale na podstawie tego, co przeczytałam w internecie o amiszach, i co przedstawia sama autorka, postać Katie wyszła jej nad wyraz realistycznie. Dziewczyna jest bowiem typową przedstawicielką wspólnoty. Przestrzega Ordnung, zrobi wszystko, by móc przynależeć do zgromadzenia, by nie wyróżniać się z tłumu. I właśnie dlatego, kiedy zachodzi w ciążę, nikomu nie przyznaje się do tego. Jej umysł nie chce zaakceptować tego faktu, bojąc się, że choć wspólnota wybaczy jej, gdy wyzna swe grzechy, to jej surowy ojciec już nie i tak jak jej brat, będzie zmuszona opuścić tych, których najbardziej na świecie kocha. Mimo tak udanego portretu psychologicznego i realizmu postaci, miała ona jedną wadę- była niezwykle irytująca. Nie mogłam zrozumieć, jak można chcieć przyznać się do morderstwa, choć tak naprawdę twierdziło się (w rozmowach z Ellie), że nie zabiło się swego dziecka. Nie mogłam zrozumieć, jak można było myśleć, że amerykański sąd, gdy usłyszy "zabiłam", wyciągnie do niej otwarte ramiona, przebaczy i wypuści wolno. Poza tym trochę denerwowały mnie ciągłe twierdzenia Katie o braku pychy, równości, i niechęci wyróżniania się z tłumu. Ten amiszowski świat jest zupełnie inny od tego mi znanego i w pełni podziwiam panią Picoult, że na potrzeby pisania powieści przeniosła się na jedną z farm amiszów i przez jakiś czas żyła tak jak oni.

Brawa za wplecienie wątku miłosnego do powieści. Jest tak dyskretny i tak nie narzucający się, że naprawdę miło się w niego zaangażować. Nie lubię, kiedy autor wplata niby poboczny wątek romansu, a po kilkunastu stronach okazuje się, że w zasadzie staje się on wątkiem głównym. Tutaj udało się tego uniknąć. Poza tym, cieszę się, że mężczyzna, którego Picoult postawiła na drodze naszej adwokatki wcale nie jest mężczyzną idealnym. Właśnie rozwiódł się z żoną, potrafi mieć swoje fochy i nie zawsze sprawiedliwie ocenia sytuację. Oczywiście ma też wiele pozytywnych cech i przede wszystkim jest postacią ciekawą, jako, że z zawodu jest psychiatrą.

Jednak żadna książka nie jest ideałem, dlatego teraz troszkę o tym, co lekko mnie zirytowało. Pewnie, gdyby "Świadectwo prawdy" było moją pierwszą książką autorki, to byłabym bezgranicznie zachwycona, ale to nie jest moja pierwsza książka i niestety zaczynam dostrzegać pewne schematy, jakimi posługuje się Jodi. Każda jej powieść rozpoczyna się opisem sytuacji, dociekaniem tego, co się wydarzyło i to jest pierwsza część powieści. Natomiast druga część to proces sądowy, występujący jak dotychczas we wszystkich powieściach autorki, jakie czytałam. I przyznam szczerze, że powoli mnie to nudzi, jako, że proces nie wnosi nic nowego do powieści, tylko przez mniej więcej połowę książki różni świadkowie powtarzają to samo, co już dowiedzieliśmy się w pierwszej połowie książki. Niezły sposób na nabicie liczby stron. Poza tym dużo jest tutaj słownictwa fachowego. Pewnie nie można tego do końca zaliczyć na minus, ale naprawdę utrudnia to trochę odbiór książki. No i jeszcze te nietłumaczone fragmenty dialektu amiszów. Troszeczkę bez sensu, jako że biedny czytelnik nie znający języka najzwyczajniej w świecie nie wie, o co chodzi.

Zakończenie samo w sobie być może dla kogoś byłoby zaskoczeniem, ale dla mnie nie było. Spodziewałam się od początku, kto za tym wszystkim stoi i nawet motywu się spodziewałam. Jednak mimo tego uważam, że jest dobre, spójne i logiczne, do zaakceptowania, a jeśli wziąć pod uwagę fabułę powieści, to chyba lepszego nie można było sobie życzyć.

Po raz kolejny spędziłam miło czas z Picoult i na pewno nie po raz ostatni. Choć powieść ma drobne niedociągnięcia, to na pewno jest godna uwagi i czasu z nią spędzonego.

9/10 rewelacyjna

O decyzji dotyczącej współpracy z wydawnictwami słów kilka.

2011-09-02T17:36:00.000+02:00

Swego czasu bardzo zależało mi na tym, żeby nawiązać współpracę z wydawnictwami i rok temu o tej porze byłam dumna, bo udało się!
Ze wszystkimi wydawnictwami, z jakimi miałam okazję współpracować, układało nam się bardzo dobrze i ta współpraca była przyjemnością.
Dużo można się nasłuchać o tym, że bloggerzy, pisujący recenzje dla wydawnictw wychwalają książki pod niebiosa, nie zwracając uwagi na fakt, jaki poziom tak naprawdę dana pozycja sobą przedstawia. Tak naprawdę nigdy nie spotkałam się z takim zarzutami pod moim adresem, być może dlatego, że zdarzało mi się wystawić egzemplarzom recenzenckim notę 1? Nie chcę rozpętywać tej dyskusji od nowa, bo temat był poruszany nie jeden raz i chyba każdy już powiedział, co miał do powiedzenia.
Do czego więc zmierzam?
Podjęłam decyzję o rezygnacji ze współpracy z WIĘKSZOŚCIĄ wydawnictw, z jakimi do tej pory współpracowałam. Nie liczę tutaj epizodycznych recenzji dla niektórych wydawnictw, tylko współpracy stałej. Przyznaję, że decyzję było mi podjąć ciężko. Gdybym powiedziała, że podejmuję ją ot tak, jak pstryknięcie palcami i nie robi ona na mnie wrażenia, to bym skłamała. Z pewnością nie raz, wchodząc na Wasze blogi zzielenieję z zazdrości, widząc, jakie piękne macie stosy, widząc, że ciągle Wasze półki się zapełniają, a u mnie cisza.
Dlaczego więc podjęłam taką decyzję, a nie inną?
Być może widzieliście mój ostatni stos. Jest naprawdę przeogromny. I prawdę mówiąc nie mam kiedy tego wszystkiego czytać. Tak po prostu i najzwyczajniej w świecie. Nie wspomnę o tym, że nie mam czasu we wakacje, a już od października zaczynam III rok studiów, czeka mnie więc licencjat i obawiam się, że jeszcze mniej czasu. Nie lubię być niesłowna. Nie lubię, kiedy ktoś przesyła mi do recenzji jakąś książkę i potem musi czekać miesiąc albo i dużo dłużej (niestety) na recenzje. Co prawda jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się, aby jakieś wydawnictwo zwróciło mi uwagę, że zbyt długo trwa moje recenzowanie, ale ja naprawdę źle się czuję z tym, że zalegają u mnie takie stosy, których albo nie mam czasu przeczytać, albo nie mam weny, by je zrecenzować.
Poza tym przyznam Wam szczerze, że czasami męczy mnie to, że muszę czytać coś, na co niekoniecznie mam teraz ochotę. I tak oto czytanie powoli przestaje być przyjemnością, a staje się obowiązkiem, do którego czuję się zmuszona, gdzie czuję, że coś muszę, że powinnam, i że choć książka mi się nie podoba, to muszę doczytać ją do końca, bo jest do recenzji, a jak recenzować coś, czego się nie doczytało? Stąd często męczę jedną książkę tyle czasu, że aż wstyd się przyznać.

Tak więc, jak na razie zostanę przy współpracy tylko z dwoma wydawnictwami, mianowicie z Prószyńskim i Spółką, bo ich książki zazwyczaj okazują się dla mnie pasjonujące i z Muzą, bo lubię to wydawnictwo i częstotliwość nadsyłania egzemplarzy recenzenckich jest na tyle spokojna, że będę miała czas na czytanie (wreszcie!) swoich zalegających od wielu lat książek w domowej biblioteczce, a także na książki z biblioteki. Oczywiście wszystkie egzemplarze recenzenckie od innych wydawnictw, które zalegają na moich półkach postaram się przeczytać i zrecenzować w najbliższym czasie.

Ufff... ulżyło mi. Nawet nie wiecie, jaka teraz czuję się wolna. ;)

[138] "Miłość buja nad Szkocją" Alexander McCall Smith

2011-09-01T16:13:00.000+02:00

"Miłość buja nad Szkocją" to już trzecia część dobrze znanej serii "44 Scotland Street" Alexandra McCall'a Smith'a. Prawdę mówiąc nie czytałam dwóch poprzednich tomów, a co więcej nawet o nich nie słyszałam, dlatego obawiałam się trochę, że nie będę potrafiła odnaleźć się w wydarzeniach, że będę miała duże luki, które wpłyną na odbiór powieści. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca i mogę z czystym sumieniem stwierdzić, że cykl ten nie wymaga czytania tomów po kolei.

Na krótką chwilę, jaką zajmie nam przeczytanie tej powieści przenosimy się do jednego ze szkockich miast- Edynburga. To właśnie tam, przy ulicy Scotland Street 44 spotkamy przeróżne ciekawe osobowości. Mianowicie: Bertiego- sześcioletniego geniusza, wraz z matką Irene, która kompletnie nie rozumie potrzeb swojego synka, wysyłając go to na lekcje jogi, to na lekcje włoskiego, zapisując do Edynburskiej Młodzieżowej Orkiestry Dętej, czy też fundując mu sesje terapeutyczne u psychoanalityka, który swoją drogą sam jest mocno świrnięty, dopatrując się objawów wariactwa u wszystkich wkoło, tylko nie u samego siebie. Spotkamy się także z Angusem Lordi, zdziwaczałym, aczkolwiek przesympatycznym mężczyzną i nieodstępującym go ani na krok złotozębym psem Cyrilem. Będziemy śledzić losy Domeniki, która niestrudzenie czyni powinność antropologa w okolicach cieśniny Malakki i dokonuje tam fascynujących odkryć. Do obiektów naszej obserwacji dołączymy także studentkę Pat, nieustannie pakującą się w sercowe kłopoty, a także milionera Matthew, który ma złote serce całkowicie oddane i wierne właśnie owej studentce.

Wszystkie perypetie tych jakże oryginalnych bohaterów zostały przedstawione w krótkich epizodach. Często autor przerywa akcję, przenosi nas od jednego bohatera do drugiego, ale o dziwo, nie uważam tego za wadę. Te króciusieńkie rozdzialiki czytałam z wielką przyjemnością i zainteresowaniem.

To, co urzekło mnie w "Miłości...", to pokazanie życia Szkotów w nieco krzywym zwierciadle. Połączenie satyry, refleksji i po prostu zupełnie zwyczajnego życia jest chyba receptą McCall'a Smith'a na sukces. Porwał mnie humor, może dość specyficzny, ale do mnie przemówił, bo niejednokrotnie uśmiechałam się pod nosem przy niektórych fragmentach. Zwłaszcza tych dotyczących genialnego dziecka Bertiego i jego matki Irene. Doprawdy współczułam biedaczkowi takiej matki- irytująca, wszędzie wtykająca swój nos, a na dodatek przeświadczona o tym, że wie najlepiej co jest dobre, a co nie.

I najważniejsze w tym wszystkim jest to, że choć ta książka działa kojąco, dodaje optymizmu, bawi, a człowiek nie chce kończyć przygody z jej bohaterami, to ona wcale nie jest sielankowa, nie jest przesłodzona i za to chwała autorowi.

8/10 bardzo dobra

_____________________

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Muza

Stosisko

2011-08-29T09:55:00.000+02:00

Wygląda na to, że wróciłam. :) Po włoskich wakacjach zaległości w czytaniu mam ogromne, co będę się starała teraz nadrobić. W najbliższym czasie na mojej półce pojawiły się:

Od góry:

1. "Upadły Anioł" Mari Jungstedt, efekt wymiany na Lubimyczytać.pl

2. "Opowieści celtyckie" Karolina Janowska, egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Novae Res

3. "Kiedy Atena odwraca wzrok" Jakub Szamałek, egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Muza

4. "Wichrołak" Paweł Szlachtenko, egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Muza

5. "Tabu" Casey Hill, egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Prószyński i Spółka (przeczytane, zrecenzowane)

6. "Rozkaz" Leena Lander, efekt wymiany na Lubimyczytać.pl (od Lady Boelyn)

7. "Jutro" John Marsden, efekt wymiany na Lubimyczytać.pl

8. "Krwawy fiolet" Dia Reeves, również dzięki wymianie

9. "Ty umrzesz pierwszy" James Patterson, jak wyżej

10. "Łotr" Trudi Canavan, zakup własny

11. "Przepis na torcik orzechowo- bezowy (czyli jak zrealizować marzenia) Agnieszka Forland, egzemplarz recenzencki od autorki (przeczytane, zrecenzowane)

12. "Hotel Paradise" Martha Grimes, złapane z miejskiej biblioteki

13. "Mężczyzna, który się uśmiechał" Henning Mankell, złapane z miejskiej biblioteki (przeczytane)

14. "Co gryzie Gilberta Grape'a, Peter Hedges, też z biblioteki

15. "Córka łupieżcy" Jacek Dukaj, biblioteczna (przeczytane)

16. "Świadectwo prawdy" Jodi Picoult, z biblioteki

17. "Marina" Carlos Ruiz Zafón, od przyjaciółki

[137] "Ever" Alyson Noël

2011-08-18T19:37:00.002+02:00

Wstyd się przyznać, ale po „Ever” sięgnęłam głównie z powodu… okładki. Dla mnie jest piękna, utrzymana w kolorystce granatu, co już sprawiło, że zaczęłam ją po cichu uwielbiać. Dodatkowo śliczna dziewczyna o tajemniczym spojrzeniu z czerwonym tulipanem w ręku. Poczułam się zafascynowana i od razu pozytywnie nastawiłam się do lektury. Może to był błąd?

Po pierwsze poczułam się rozczarowana faktem, że nawet ta piękna okładka nie pasuje tak naprawdę do treści książki. Główna bohaterka, która została bowiem na niej przedstawiona ma ciemne włosy, a w powieści wyraźnie została przedstawiona jako blondynka. W takim razie skąd tutaj inny kolor?

Ale, ale. Zacznę od początku, bo wprowadzam niepotrzebny chaos.

A więc główną bohaterką jest siedemnastoletnia Ever, która jakiś czas temu straciła w wypadku samochodowym rodziców i młodszą siostrę Riley. Od tego czasu uruchomiły się jej paranormalne zdolności- Ever widzi aurę każdego śmiertelnika, słyszy myśli, a dzięki przelotnemu chociażby dotykowi może poznać ich przeszłość. Z tego powodu Ever unika życia towarzyskiego, jest raczej typem samotniczki, utrzymującej bliskie kontakty tylko z dwójką rówieśników- Haven, inspirującą się gotykiem i Milesem, mającym odmienne upodobania seksualne. Wszystko ulega zmianie, kiedy w szkole pojawia się nowy chłopak- Damen Auguste. Zabójczo przystojny i seksowny, staje się obiektem pożądania wszystkich dziewczyn. Co dziwniejsze, Damen działa na Ever jak wyłącznik jej daru. Przy nim dziewczyna nie słyszy myśli innych, staje zupełnie normalna. Jednak jak wkrótce się okaże on także skrywa swoje mroczne sekrety.

To wszystko brzmi nieco nudno i oklepanie i niestety takie właśnie jest. Większą część książki nie dzieje się nic porywającego. Akcja jest nudna i przewidywalna, opiera się na dialogach pomiędzy Ever a jej zmarłą siostrą Riley, Milesem, Haven. Obserwujemy potyczki bohaterki z jej głównym wrogiem- Stacią- dziewczyną jak można się domyślić, będącą zupełnym przeciwieństwem Ever, czyli przebojową, lubianą i znaną w całej szkole. Schematyczne jest również przedstawienie Damena. To naprawdę zaczyna nudzić, gdy bohater jest zabójczo piękny, nieziemsko seksowny, wszystko robi doskonale. Wszystko, prócz podobno jednego- nie potrafi kochać. No cóż, to już byłoby jakieś urozmaicenie, bo choć Damen tak bardzo przywodził mi na myśl Edwarda ze „Zmierzchu” S. Meyer, to jednak tamten, choć był wampirem, pokochał do granic możliwości Bellę. Ucieszyłam się więc, gdy jako swą wadę Damen podaje niemożność kochania. Jak się okazało, moja radość była przedwczesna, ponieważ w dalszej fabule okazuje się, że nasz super mega przystojniak już niejeden raz wyciągał Ever ze szpon śmierci, że podążał za nią od setek lat, byle tylko ją znaleźć, bo była i jest miłością jego życia. Hmmm… Halo, ktoś tu podobno miał nie potrafić kochać. Czyżby autorka sama się pogubiła w swoich pomysłach?

Ever to chyba jedna z najbardziej denerwujących mnie postaci w literaturze. Co prawda nie jest ciapowatą kopią Belli, ale chyba działała mi na nerwy jeszcze bardziej. Początkowo, gdy Damen pojawia się na horyzoncie, udaje, że nie jest nim kompletnie zainteresowana, choć wszyscy wkoło już dobrze wiedzą, że coś się święci. Później, kiedy wreszcie przyznaje się otwarcie, że się w nim zakochała i kiedy wreszcie zaczyna zauważać, że to nie jest normalny, zwyczajny chłopak, że w jego obecności dzieją się różne dziwne rzeczy, to choć ma tysiąc pięćset pytań, o wszystkim zapomina, gdy on jest w pobliżu i jak gdyby nigdy nic cieszy się jego obecnością, wierzy w najbardziej kiczowate wymówki, jakie przyszło mi usłyszeć w życiu.

Kiedy w końcu pod koniec powieści zaczyna coś się dziać, kiedy w końcu zaczynam przewracać strony z zainteresowaniem, okazuje się, że pani Noel nie potrafi wszystkiego sprawnie doprowadzić do końca. Jej wyjaśnienia na temat Nieśmiertelnych są znikome. Raz okazuje się, że nie można ich zabić, kilka stron dalej czytamy zaś o śmierci jednego z nich. Raz czerwony napój jest niezbędny do bycia nieśmiertelnym, innym razem okazuje się, że jednak nie trzeba go pić. Cóż, bałagan, chaos i nic więcej.

Styl autorki też nie zachwyca. Prosty, zwykły, nic wielkiego, choć przyznaję, że czyta się szybko i łatwo. Jednak to, co denerwuje to to, że bez żadnego ostrzeżenia przenosimy się w czasie. Nie ma tego też zaznaczonego choćby jakąś najmniejszą przerwą w tekście. Po prostu raz jesteśmy na lekcji języka angielskiego, a trzy zdania później już w stołówce, gdzie Ever z przyjaciółmi je lunch. Wprowadza to czytelnika w lekką dezorientację „Co się dzieje?”, „O co chodzi?”. Przywykłam do tego stylu dopiero w połowie książki i wtedy już żadne przeskoki nie były w stanie mnie zadziwić.

Dodatkowo Wydawnictwo naprawdę się nie popisało. Sporo błędów. Zarówno interpunkcyjnych, stylistycznych jak i literówek. Droga przez mękę.

Czuję się mocno rozczarowana pierwszą częścią cyklu Nieśmiertelni. Banalna historia jakich wiele. Coś, co próbowało połączyć w sobie „Zmierzch” z „Szeptem”, ale kompletnie nic z tego nie wyszło. Naprawdę słabo i marnie. I aż żałuję, że mam taki głupi zwyczaj kończenia raz rozpoczętych serii. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że kolejne tomy cyklu przedstawią wyższy poziom.

4/10 poniżej oczekiwań

[136] "Przepis na torcik orzechowo- bezowy (czyli jak zrealizować marzenia)" Agnieszka Forland

2011-08-17T11:33:00.001+02:00

Na pewno nie jeden raz obieraliście sobie w życiu jakiś cel, który chcieliście zrealizować. Idąc dalej tym tropem, mogę powiedzieć, że na pewno też przy obieraniu tego celu zastanawialiście się, w jaki sposób go zrealizować, jak to zrobić, by się nie zniechęcić, a efekty były zadowalające, jak zmobilizować się do działania?

Agnieszka Forland w swoim poradniku porównuje osiągnięcie założonych przez nas celów do upieczenia różnych ciast. To ciekawy i niebanalny pomysł. Niektóre porównania zaskakują, inne wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Pani Agnieszka rozłożyła receptę realizacji marzeń na czynniki pierwsze i dodatkowo każdy ten czynnik pokrótce omówiła. I choć, gdy w pierwszym momencie weźmiecie książkę pani Agnieszki do ręki, możecie sobie pomyśleć, że to zwykła książka kucharska, to przepisów znajdziecie tam niewiele. Spotkacie za to ciekawe cytaty, doskonale wpasowane w treść poradnika i ciekawe przypowiastki.

Niewątpliwą zaletą poradnika jest jego szata graficzna. Nie oszukujmy się, ale większość z nas, zwraca uwagę na okładkę i wydanie pozycji, jaką bierzemy do ręki. W tym wypadku wydawnictwo spisało się na medal. Całość w twardej oprawie, utrzymana w różowej kolorystyce, z pięknymi zdobnymi ornamentami na każdej stronie i dodatkowo z kolorową, ozdobną czcionką w środku. Cudo.

Ciekawym pomysłem jest też towarzyszący poradnikowi segregator z mnóstwem kolorowych kartek w środku, który ma posłużyć nam za własną książkę kucharską. Mamy tam zapisywać plany, które chcemy zrealizować, sposoby na jakie osiągniemy cel, ma nas on motywować do działania.

Choć może niektórym wyda się, że nie jest to książka dla nich, to myślę, że warto się z nią zapoznać. Ja też zazwyczaj nie czytam poradników, ale ten bardzo miło i pozytywnie mnie zaskoczył. Z chęcią sięgnę po inne książki pani Agnieszki z tej serii.

8/10 bardzo dobra

___________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Pani Kasi Ślusarek.:)

[135] "Tabu" Casey Hill

2011-08-09T13:41:00.000+02:00

Kiedyś kryminały były jednym z najbardziej znienawidzonych przeze mnie gatunków.Kilka miesięcy temu zupełnie niespodziewanie naszła mnie -za sprawą przypadkowo przyniesionego przez tatę kryminału- faza na ten gatunek i w ten sposób stał się on jednym z moich ulubionych gatunków. Cieszę się, że przekonałam się do niego, bo dzięki temu miałam okazję zapoznać się z "Tabu", powieścią kryminalną napisaną przez małżeństwo, a ukrywającą się pod pseudonimem Casey Hill.

"Tabu" jest pierwszą z serii książek o biegłej sądowej Reilly Steel. Kobieta przeprowadza się z Kalifornii do Dublina, gdzie mieszka jej ojciec, aby mieć go na oku, jako, że mężczyzna jest alkoholikiem. Poza tym po wydarzeniach, jakie miały miejsce niedawno, koszmarze, jaki przeżyła, liczy na to, że zmiana otoczenia dobrze jej zrobi, a irlandzka rzeczywistość okaże się mniej brutalna od tej amerykańskiej. Niestety jej pragnienia są złudne. Wkrótce po przyjeździe policja znajduje dwa ciała młodych ludzi. Początkowo wszystko wydaje się proste- ot, zwykłe samobójstwo. Jednak, kiedy ilość ciał drastycznie się zwiększa, a sposoby zabijania stają coraz bardziej wyszukane, łamią wszelkie normy społeczne, wszelkie tabu, Reilly dochodzi do wniosku, że te wszystkie sprawy się ze sobą łączą i stoi za nimi jedna osoba. Demony przeszłości powracają, a nasza bohaterka będzie musiała stawić im czoła.

Powieść "Tabu" z pewnością wywoła wiele emocji u osób z dużą wyobraźnią. To mocny thriller, którego niektóre sceny są po prostu wstrząsające. Trudno wyobrazić sobie, że ktoś może być takim psycholem, żeby zmuszać ludzi do robienia tak obrzydliwych rzeczy. Paradoksalnie uważam ten aspekt za największy atut książki. Po prostu lubię wszelkie powieści o psychopatach, lubię wszystko, co pokazuje ich działanie, choć trochę pozwala zrozumieć ich działania. Tutaj bardzo przypadło mi też do gustu włączenie do fabuły teorii o tabu Zygmunta Freuda, które stanowiło klucz do rozwiązania zagadki. Jednak jak każda powieść "Tabu" ma też swoje słabe strony, a do tych z pewnością należy przewidywalność całej historii. Niestety. Choć autorzy bardzo oszczędnie dawkują nam wiadomości na temat sprawcy, dają nam ubogie wskazówki, to i tak łatwo domyślić się, kto stoi za zbrodniami. W zasadzie za mało jest pobocznych tropów, aby czytelnika zmylić, wprowadzić w błąd, żeby choć przez chwilę pomyślał błędnie, czy zabrnął w ślepy zaułek. Troszkę się tym rozczarowałam. Lubię bowiem analizować, zastanawiać się, popełniać błędy, a na końcu zostać i tak całkowicie zaskoczona. Tutaj natomiast zaskoczenia nie było. Mówiąc szczerze końcówka trochę mnie znudziła i pewnie gdybym nie miała przed sobą 5 godzin jazdy pociągiem, to po prostu nie doczytałabym do końca.

Mimo tego, "Tabu" nie zawiodło mnie w dość istotnym elemencie, czyli wizerunku mordercy. Podobała mi się jego kreacja. Stał się moim ulubionym bohaterem, choć oczywiście innym postaciom również nie mogę nic zarzucić. Wątek Reilly i Chrisa pozostawił lekki niedosyt. Przyznam, że liczyłam na coś więcej, na to, że rozwinie się między nimi jakieś uczucie. Na razie nic takiego się nie zdarzyło, ale może jeszcze wszystko przed nami, w końcu to dopiero pierwszy tom z całej serii.

Podsumowując, "Tabu" to całkiem niezły thriller i kryminał, bo chyba do tych dwóch gatunków należy go zaliczyć, jednak wymagający wielbiciele tych gatunków mogą poczuć się troszkę rozczarowani, dlatego polecam go przede wszystkim osobom zaczynającym swoją przygodę z tego typu powieściami.

7/10 dobra

_______________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu:

P.S.

Sierpień jest miesiącem wyjazdów. Właśnie wróciłam z Wrocławia, w czwartek jadę do Gdańska, a jak wrócę to czeka mnie wyjazd do Włoch. Recenzje więc będą rzadko, tak jak i ja będę do Was rzadko zaglądać. Wszystko wróci do normy we wrześniu.

Pozdrawiam! :-)

[134] "Czcij kata swego" P.R. Jas

2011-07-31T14:06:00.000+02:00

Co byście powiedzieli na to, gdybyśmy żyli w czasach, w których prawo stanowione przez rząd każe przestrzegać przede wszystkim Dziesięciu Przykazań, a najbardziej karanym jest to, które brzmi "Nie zabijaj"? Wyobrażacie sobie żyć w kraju, w którym życie jest tak drogie, że wszelkie próby samobójstwa są najcięższym przestępstwem, a jednocześnie w kraju, który moim zdaniem jest dość dziwną machinerią, skoro za próbę samobójstwa każe się... karą śmierci?

W takiej właśnie rzeczywistości żyje nasz bohater- Sławej Szrympa, którego poznajemy w momecie, gdy rozpoczyna się jego proces sądowy. Proces mający wymierzyć karę za próbę popełnienia samobójstwa. Nie zwykłą sobie karę pozbawienia wolności, lecz karę śmierci. Bądź też proces mający na celu dowiedzenie, że Sławej tak naprawdę bardzo żałuje tego, co zrobił, że to było tylko chwilowe zagubienie się i że tak naprawdę ma on ogromną wolę życia i naprawienia błędów, jakie w nim popełnił. Tylko co, jeśli nawet obrońca oskarżonego, na jego własną prośbę nie przykłada się do swych działań, co jeśli sam Sławej zniża się do tego, aby na świadka oskarżenia powołać swojego największego wroga, swojego kata, który doprowadził go do próby samobójczej?

Sławej bowiem jest człowiekiem, na którym nieudane dzieciństwo odcisnęło ogromne piętno. Jego kat- jego własny ojciec- swoim postępowaniem zniszczył całą radość i beztroskę dziecięcych lat chłopca. Być może, jak sam twierdzi, robił to nie zawsze świadomie, myśląc, że jest ojcem surowym, lecz dobrym. Przemoc psychiczna, przemoc fizyczna i brak reakcji matki, a także chęć chronienia młodszego brata przed takim samym losem uczyniły ze Sławej ofiarę życiową w dorosłym życiu. Mężczyzna ciągle czuje się gorszy, myśli, że do niczego się nie nadaje. Nawet kiedy znajduje kochającą żonę, ciągle ma wrażenie, że nie jest dla niej zbyt dobry, że kobieta go zostawi. Ba! On nawet tego pragnie, chce, żeby żona się z nim rozwiodła i ułożyła sobie życie z kim innym, jest przekonany, że wtedy będzie bardziej szczęśliwa. Staje się więc względem niej oschły, nieczuły. To wywołuje kolejne wyrzuty sumienia, pogrąża go w rozpaczy i nienawiści do samego siebie. Nie chcąc powtarzać błędów ojca, nie chcąc stwarzać piekła na Ziemi dla najbliższych, Sławej decyduje się usunąć źródło wszelkich (jak sam myśli) niepowodzeń, czyli samego siebie. Nie zauważa tylko, że takim zachowaniem katuje nie tylko siebie, ale także kochającą żonę, która nie rozumie, co się dzieje.

P. R. Jas stworzył powieść psychologiczną, która pełna jest emocji, zazwyczaj tych bardziej negatywnych: smutku, nienawiści, gniewu, złości. Doskonale pokazuje, jaki wpływ na dorosłe życie każdego człowieka mają lata dzieciństwa, jak wszystko odbija się w psychice dziecka, tworząc już tak wcześnie rysy.

Prawdę mówiąc spodziewałam się trochę innej fabuły. To znaczy, owszem, wiedziałam, że cała akcja skupi się wokół rozprawy sądowej i że poznamy portret psychologiczny Sławeja z jego wspomnień oraz z zeznań świadków, jednak myślałam, że to właśnie on będzie owym tytułowym katem, i że to jego i jakiegoś morderstwa będzie dotyczyła rozprawa. Początkowo byłam więc rozczarowana, że to wszystko wygląda inaczej, ale ostatecznie myślę, że to ciekawy pomysł i może to nawet lepiej, że autor przedstawił to wszystko w taki sposób. Tylko jednego nie jestem i chyba nie będę w stanie zrozumieć. Otóż jak można karać próbę samobójstwa karą śmierci? To chyba najdziwniejsze, co można wymyślić. Dla mnie osobiście, gdybym miała stanąć przed takim sądem, wyrok śmierci byłby wtedy zbawieniem i robiłabym wszystko, żeby zostać skazaną, dokładnie tak jak bohater. Co to za kara, jeśli ktoś jej tak bardzo pragnie?

Mimo, że książka porusza poważne tematy, Jas pisze przyjemnym w odbiorze stylem. Nie ma żadnych trudnych, czy naukowych zwrotów. Wszystko jest takie lekkie w swej formie, że strony połyka się w bardzo szybkim tempie.

Zdecydowanie książka warta przeczytania. Niezbyt gruba, a poruszająca zawsze aktualne tematy, momentami zmuszająca do refleksji, zastanowienia się nad naszym zachowaniem, zachowaniem innych, nad tym, czy żyjemy tak, aby w chwili śmierci móc sobie spojrzeć w lustrze w twarz i powiedzieć głośno, że dobrze przeżyliśmy nasze życie.

9/10 rewelacyjna

_________________________

Za książkę dziękuję wydawnictwu CKH

[133] "Niemożliwe" Nancy Werlin

2011-07-26T17:29:00.000+02:00

Ile trzeba mieć w sobie siły i determinacji, aby walczyć z przeznaczeniem. Jak wielką wiarę w to, że niemożliwe z pozoru i na logikę zadania, mogą zostać zrealizowane. Jak bardzo musi zależeć komuś na życiu i rodzinie, aby postawić wszystko na jedną kartę, by zaryzykować- wóz albo przewóz.

Tak trudną sytuację przedstawia w swojej książce Nancy Werlin. Jej bohaterką jest siedemnastoletnia Luce, wychowująca się w rodzinie zastępczej, do której trafia po tym jak jej matka Miranda straciła zmysły po urodzeniu dziewczyny. Pewnego dnia dziewczyna znajduje pamiętnik Mirandy, w którym opisane są zmagania kobiety ze złamaniem klątwy, jaka podobno wisi nad wszystkimi kobietami z rodu Scarborough. Początkowo Luce nie bierze tych zapisków poważnie, ot zwykłe brednie chorej umysłowo kobiety, lecz gdy wydarzenia nabierają tempa i powoli zaczyna spełniać się to, co przewidziała Miranda, Lucy o wszystkim informuje przybranych rodziców i Zacha- przyjaciela z dzieciństwa. Razem postanawiają złamać klątwę i wypełnić trzy niemożliwe zadania.

Powieść napisana jest lekkim piórem. Autorka tworzy interesującą fabułę z dość szybko rozwijającą się akcją. Nie ma obaw o nudę- tutaj naprawdę sporo się dzieje. I choć styl nie jest wybitny, nie ma żadnych świetnych, czy szczegółowych opisów, to książkę czyta się przyjemnie.

Bohaterowie stworzeni przez panią Nancy to ciekawe kreacje. Zwłaszcza do gustu przypadł mi Elfi Król, który oczywiście był czarnym charakterem i każdego jego pojawienie się wzbudzało pełno emocji. Jednak to, co mnie zawiodło, to to, że choć autorka stara się na początku trzymać w tajemnicy kwestię pod kogo podszywa się Elfi Król, to nie zbyt dobrze jej to wychodzi. Nie trzeba być mistrzem dedukcji, żeby się tego domyślić. Podoba mi się także postać samej głównej bohaterki. Nareszcie nie mamy do czynienia z typową nastolatką, której głównym problemem są chłopcy i to co na siebie włożyć. Nasza bohaterka jest znacznie dojrzalsza i myśli już trochę innymi kategoriami, choć oczywiście nie omija wątku miłosnego, który w książce także się pojawia. I tutaj znów obok plusa pojawia się minus, gdyż sam wątek miłosny jest tak przewidywalny, że to aż boli. Naprawdę. W ilu bowiem książkach można czytać o przyjacielu z dzieciństwa, który wyjechał na studia, potem nagle wrócił i wielkie zaskoczenie, bo zamiast malutkiego chłopca, stoi przed nami mężczyzna z pięknymi mięśniami, silny, odważny, kochający, wierny, czuły, troskliwy i co by jeszcze sobie nie wymarzyć. Nudne się to już robi.

Kiedy pierwszy raz czytałam balladę "Targ w Scarborough", nie miałam pojęcia, że taka piosenka naprawdę istnieje. Myślałam, że autorka sama ją wymyśliła na potrzeby książki. Poczułam się mile zaskoczona, gdy doczytałam, że właśnie ta piosenka stała się inspiracją (choćby po części) do napisania tej powieści.

Choć ta powieść jest raczej lekką i przyjemną, a na dodatek mało wymagającą lekturą, to jednak doszukać się niej można jakiegoś przesłania. Ja doszukałam się takiego, że w życiu najważniejsze są bliskie osoby, które otoczą nas miłością, że jeśli ma się je obok siebie, to można pokonać wszystkie przeciwności losu, nieważne, jak wielkie by one były.

8/10 bardzo dobra

_________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Nasza Księgarnia

One Lovely Blog Award

2011-07-21T17:37:00.001+02:00

Zostałam nominowana przez: Etę, KamCię, Susie, Upiornego Groszka, Dusię, enedtil oraz elwikę. Dziękuję za wyróżnienie ;)

Zasady gry:

- Na swoim blogu stwórz notkę o nominacji, podając przy tym link do osoby, która Cię nominowała.

- Napisz o sobie siedem rzeczy, których odwiedzający bloga jeszcze nie wiedzieli.

- Nominuj szesnaście innych osób (nie można jednak nominować osoby, która Ciebie nominowała),

- Zostaw na ich blogach komentarz, dzięki któremu dowiedzą się o nagrodzie i nominacji.

1. Mam lekkiego fioła na punkcie języka niemieckiego. Jestem kompletnie zgermanizowana, co w dzisiejszych czasach jest mało przydatne, bo jednak wszędzie króluje angielski. Ja natomiast kocham niemiecki. Oglądam filmy w tym języku, czytam książki i niestrudzenie poznaję nowe słownictwo, choć już dawno zakończyłam edukację tego języka.

2. Nienawidzę złotej biżuterii. Mam za to lekkiej fioła na punkcie srebra, białego złota i... brylantów. Uwielbiam.

3. Jestem osobą odważną i żądną przygód. Nienawidzę nudy i monotonii, ani siedzenia w domu przed telewizorem. Szlag mnie trafia na takie spędzanie czasu. Często znajomości z wirtualnego świata przenoszę do reala. Te wakacje obfitują w takie spotkania :)

4. Nie lubię, kiedy ktoś przestawia moje rzeczy, wręcz dostaję szału. To wcale nie znaczy, że jestem pedantką i wszystko mam ułożone pod linijkę. Raczej mój pokój w ciągu tygodnia przedstawia jeden wielki nieład (artystyczny), ale i tak nienawidzę, gdy ktoś coś ruszy i z pewnością to zauważę.

5. Mam lekkiego świra na punkcie rozwijania siebie i zgłębiania wszelkiej wiedzy. Jestem ciekawska i chętnie czytam i słucham o wszystkim, o czym jeszcze nie słyszałam. Wychodzę z założenia, że wiedzy nigdy zbyt wiele.

6. Jestem zapisana do wszystkich bibliotek w mieście i w okolicy. Obsesyjnie gromadzę stosy, których nie jestem potem w stanie przeczytać. Notorycznie łamię ustawowy czas zwracania książek, z nadzieją, że może jeszcze zdążę się uporać z lekturą.

7. Jestem fanką Cesara Millana. Podziwiam gościa całym sercem. Jest dla mnie wzorem:)

Do zabawy nominuję 16 osób:

- Hilliko

- Alina

-Varia

-Kasandra_85

-Lady Boleyn

-Liliowa

-izusr

-Heather

-DM1994

-Aleksandra

-Mani

-Przepowiednia

-Patsy

-Ultramaryna

-Patrycja Antonina

-Rudzielec

[132] "Debiutantka" Kathleen Tessaro

2011-07-18T14:40:00.000+02:00

Nie wiem, dlaczego ubzdurałam sobie w tej mojej głowie, że ta książka przeniesie mnie do zamierzchłych czasów. A jak nie do tak bardzo zamierzchłych to chociaż do tych osiemnastowiecznych. I chociaż opis na okładce nic takiego nie sugeruje, to to przekonanie trochę popsuło mi odbiór powieści, bo już na początku czekało mnie rozczarowanie: akcja rozgrywa się bowiem dwutorowo. Jedne wydarzenia mają miejsce współcześnie (i to mnie chyba najbardziej zawiodło- język wypowiedzi bohaterów!), drugie natomiast rozgrywają się w latach trzydziestych XX wieku i są przedstawione za pomocą listów.

Główną bohaterką wydarzeń współczesnej historii jest Cate, młoda malarka, która utrzymuje się z malowania kopii słynnych obrazów. Przyjeżdża ona do Anglii, gdzie wraz z Jackiem jadą do posiadłości Endsleigh, aby dokonać tam inwentaryzacji owej wystawionej na sprzedaż posiadłości. Podczas pobytu, Cate odkrywa nieużywany pokój, a w nim tajemnicze pudełko, które skrywa na pierwszy rzut oka niepowiązane ze sobą przedmioty: pantofelki, bransoletkę, kluczyk i fotografię młodego mężczyzny. Kiedy zadanie się kończy, bohaterowie wracają do Londynu. Jednak Cate jest zaintrygowana swoim znaleziskiem i podąża śladem dawnych mieszkanek rezydencji- Irene i Diany "Niuni" Blythe, które były słynnymi debiutantkami lat trzydziestych.

Współczesny wątek powieść trochę mnie nużył. Przywodził mi na myśl niezbyt górnolotne romansidło. Cate spotyka Jacka, coś między nimi iskrzy, żadne z nich się do tego nie przyznaje przed drugim, aż w końcu i tak jak to w romansidłach bywa, wszystko dobrze się zakończy. Dodatkowo niestety denerwowały mnie często krótkie, urywane, bądź nawet gdy dłuższe, nieco sztuczne w moim odczuciu dialogi.

(...) -A ty?- Oparł się w krześle- Mężatka? Rozwiedziona? Wdowa?

Spojrzała na niego ostro.

-Czy lepiej, żebyśmy zmienili temat?

Patrzyła na niego długą chwilę.

-Jestem... Byłam z kimś związana.

-Masz chłopaka?

-To nie była tak jasno określona relacja.

Uniósł jedną brew.

-Mówi pani zagadkowo, panno Albion.

-Taki właśnie miałam zamiar, panie Coates.

To, co trzeba przyznać, że spodobało mi się w tej części książki, to dokładne opisy zarówno miejsc, przedmiotów, rzeczy i przede wszystkim emocji bohaterów. Tak, tego tej powieści na pewno nie można odmówić. Emocje są oddane bardzo dobrze, bohaterowie stają się przez to bardziej prawdziwi, realni, tacy ludzcy.

Atmosfera była pełna wyczekiwania i napięcia, jakiego nie czuł od lat. I to go wytrąciło z równowagi. Nie powinien tak się podniecać w związku z tą dziewczyną, czekać z niecierpliwością, kiedy znów stanie obok niej, kiedy ją zobaczy. Już teraz obmyślał możliwe tematy do rozmowy przy kolacji, pytania i błyskotliwe uwagi, które mogłyby zrobić na niej wrażenie. Był nakręcony, zdawał sobie z tego sprawę.

Co za idiota!

Druga historia przedstawiona w formie listów podobała mi się o wiele bardziej. Może dlatego, że mniej tam było takiego bezpośredniego romansu i pewnie wpływ na to miało również to, że mam słabość do wydarzeń rozgrywających się w czasach, kiedy mnie nie było jeszcze na świecie. Poza tym podobał mi się styl tych listów, sposób w jaki były pisane. Polubiłam też nadawcę, czyli Niunię Blythe. Intrygowało mnie jej życie, jakże kontrowersyjne, jak na tamte czasy.

Całościowo książka wywarła na mnie przeciętne wrażenie. Czytało się ją dość przyjemnie, gdy już udało mi się zmobilizować, aby po nią sięgnąć. Myślę, że spodoba się osobom, które lubią romanse owiane szczyptą tajemnicy.

6/10 niezła

_______________

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Muza, dziękuję!

[131] "Bezzmienna" Gail Carriger

2011-07-10T15:27:00.000+02:00

Zastanawia mnie, dlaczego zawsze, gdy dużo oczekuję od powieści, to się na niej zawiodę, a gdy do książki podchodzę z nastawieniem na lekką, niezobowiązującą lekturę, która niczym ciekawym mnie nie zaskoczy i która będzie raczej kiepską rozrywką, to miło się zawsze rozczaruję? Pamiętacie, jak recenzowałam pierwszą część cyklu o Alexii? (tutaj). Nie byłam wtedy zachwycona. Miałam wiele zastrzeżeń, rozczarowałam się brakiem humoru, o którym tak wiele słyszałam. Do drugiej części podchodziłam więc z ogromną rezerwą i przekonaniem, że czeka mnie przeciętna powieść mocno przereklamowana, jednym słowem dziecko marketingu. Na szczęście tym razem Gail Carriger troszkę bardziej mnie przekonała do tego cyklu.

Tym razem Alexia jest już (nie)stateczną lady Maccon. Pewnego poranka jej mąż- wilkołak, drąc się w niebo głosy budzi się, a następnie nie wyjaśniając niczego, zostawia samą z pułkiem nadprzyrodzonych żołnierzy na głowie, nieznośną siostrą Felicty, szaloną panną Ivy i jej kapeluszami, a także zwalającą z nóg nowiną, jaką ta przynosi. Na dodatek zaczynają dziać się dziwaczne rzeczy. Wilkołaki przestają być wilkołakami, wampiry nie mogą kąsać, bo nie mają zębów, a podejrzenie o to wszystko pada oczywiście na Alexię, bo to przecież ona jest klątwłamaczką i na dodatek jedyną w okręgu setek mil, która może powodować bezzmienność nadprzyrodzonych. W tej sytuacji każda normalna kobieta załamałaby się, ale nie nasza Alexia. Bohaterka rusza śladem męża do Szkocji, by prowadzić swe własne śledztwo. Towarzyszy jej w tym cała ekipa różnorodnych postaci poczynając od znanych nam już z poprzedniej części: Felicity, Ivy i Tunstellu, a kończąc na jakże ciekawej postaci madame Lefoux, której homoseksualne skłonności odgrywają niemałą rolę w całej sprawie.

Akcja nadal rozgrywa się w XIX- wiecznej Anglii, za czasów panowania królowej Wiktorii. I tu znów nie rozumiem zachwytów nad odmalowaniem realiów tej epoki przez autorkę. Prawdę mówiąc, prócz dam w długich, niewygodnych sukniach i podkreślania faktu, że była to epoka naukowców, wynalazków i wielkiego rozwoju technicznego, jej odmalowanie jest dość słabe. Mało mamy wyłuszczonych zwyczajów tej epoki, jeszcze mniej realne staje się to wszystko ze względu na beztroskie zachowanie Alexii, jej bezduszne podejście do niektórych i spraw i po prostu zbyt nowoczesne i zbyt śmiałe zachowanie jak na tamte czasy. Nie czuję się, że to wszystko dzieje się prawie 200 lat temu.

Przyznać jednak muszę, że tym razem jest znacznie ciekawiej pod względem wydarzeń. Dzieje się od początku stron książki i choć momentami znów miałam wrażenie, że bohaterowie niepotrzebnie ciągle prowadzą dialogi na jeden i ten sam temat, to nie nudziłam się. Podróż sterowcem, próby otrucia, walki, niespodziewane zniknięcia, ciekawe wynalazki, a do tego wszystkiego nowe, intrygujące postaci- to wszystko sprawia, że książka tchnie świeżością i potrafi wciągnąć.

Bałam się zetknięcia z humorem. Tamtej części zarzucałam, że nie uśmiechnęłam się na niej ani razu. Odnośnie "Bezzmiennej" gdzieś ktoś napisał, że humor schodzi tutaj na dalszy plan. Zupełnie się z tym nie zgadzam. To może nie był szczyt tego, co chciałabym znaleźć w książce, która ma śmieszyć, ale przyznaję, że komizm sytuacji był o wiele lepszy, niż w "Bezdusznej". Na dodatek ironiczne dialogi bohaterów były naprawdę ciekawe, trafne i przede wszystkim nie nudne i nie tuzinkowe. Zdarzało mi się kilkakrotnie na głos parsknąć, uśmiechnąć się pod nosem. Oczywiście do wywołania bólu brzucha ze śmiechu było jeszcze daleko. Wciąż liczę na jeszcze więcej w następnym tomie.

Bohaterowie. Znani z poprzedniej części, zachowali swoje cechy charakterów. Każdy inny i niepowtarzalny, wzbudzający spektrum emocji. Nowa bohaterka- madame Lefoux jest postacią intrygującą, wprowadzającą do powieści tajemnicę, znaki zapytania. Jej skłonności seksualne są troszkę zepchnięte na dalszy plan, ale to ciekawe, poznać kolejną postać w literaturze wykreowaną na lesbijkę. Na dodatek ta lesbijka jest tutaj wykształconym naukowcem, ubierającym się w spodnie. W tych czasach była więc postacią wzbudzającą kontrowersje nie tylko z powodu upodobań, lecz także ubioru. Ciekawymi postaciami są także członkowie watahy Kingair. Niestety, żałuję, że są znacznie gorzej przedstawieni.

Zakończenie zaskakuje. Trochę się rozczarowałam, trochę autorka wzbudziła moje zainteresowanie. Zastanawiam się, jak to wszystko dalej się potoczy, jak to się ułoży. Obawiam się, żeby autorka nie zepsuła charakteru bohaterki poprzez to, co odkrywa na ostatnich kartach "Bezzmiennej".

Podsumowując, "Bezzmienna" to nadal lekka, przyjemna, aczkolwiek niezbyt wymagająca i górnolotna powieść amerykańskiej pisarki. Podobała mi się znacznie bardziej, niż pierwszy tom i moim zdaniem poziom całej serii rośnie.

7/10 dobra

____________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Prószyński i Spółka

[130] "Życie teoretycznie" Magdalena Zarębska

2011-07-03T13:31:00.000+02:00

Wkroczenie w dorosłe życie zazwyczaj bywa trudne. Wyrywając się spod opiekuńczych skrzydeł rodziców, którzy troszczą się o wszystko, trzeba zacząć samemu myśleć o przyszłości, zarabiać i przede wszystkim zacząć podejmować samodzielne decyzje, co częstokroć nie jest wcale takie proste. Właśnie w momencie, gdy zaczyna dorosłe życie, poznajemy bohaterkę powieści Magdaleny Zarębskiej- Sabinę.

Sabina właśnie ukończyła rehabilitację i postanowiła starać się o pracę w najbardziej luksusowym ośrodku w okolicy- domu "Pod Dębami". Nie jest to jednak zwykły ośrodek wypoczynkowy. To dom spokojnej starości, ale dla najbogatszych i najbardziej znanych osobistości kraju. Kiedy udaje jej się zdobyć wymarzoną pracę, nie wierzy we własne szczęście. Z zapałem przystępuje do pracy. Jednak szybko okazuje się, że jej wyobrażenia o takim miejscu są dalekie od rzeczywistości. Nie spotyka tu bowiem przyjaznych, plotkujących o wszystkim staruszków, lecz nadętych bufonów, którzy żyją w przekonaniu o swojej wyższości z powodu posiadanych pieniędzy i święcie wierzą, że te duże ilości papierków pozwolą im być do końca życia pięknymi, młodymi i zapewnią świetne warunki spędzania końcówki swojego życia.

Zazwyczaj główni bohaterowie wzbudzają moją sympatię. Utożsamiam się z nimi, kibicuję w ich poczynaniach, smucę, kiedy coś im nie wychodzi. Nie tym razem. Sabina wzbudziła we mnie całą gamę emocji, to pewne, niestety tylko tych negatywnych. Dlaczego? Bo nie rozumiem, jak można być osobą tak mało asertywną, uzależnioną od woli rodziców i próbującą zadowolić innych za wszelką cenę, nie zwracając uwagi w ogóle na swoje potrzeby. Nie chodzi mi o to, żeby być egoistką, ale postawa bohaterki drażniła mnie i denerwowała. Miałam czasem ochotę nią potrząsnąć. Sabina o wszystko pyta rodziców, o wybór studiów- wybiera takie, bo jak to stwierdzili rodzice musi o nich myśleć i ulżyć im w cierpieniu na starość. Gdy wraca po pierwszym dniu pracy, a rodzice nawet nie pytają jak było w pracy, jest jej przykro, ale wszystko zgania na siebie, że ma za duże wymagania. W ogóle przedstawienie jej rodziców przywodziło mi na myśl jakąś tyranię- mama ogląda serial, więc nie można nawet słowem się odezwać. W pracy Sabina ciągle wszystkich za coś przeprasza, chce zadowolić pacjentów, jest na każde zawołanie, wszystkie niepowodzenia bierze na siebie, a brak zainteresowania rozmową ze strony pacjentów, tłumaczy sobie tym, że w końcu jest tam od tego by pracować i że nie może zbyt wiele wymagać.

Przyznaję jednak, że mimo tego spektrum negatywnych emocji pod adresem głównej bohaterki, powieść mnie wciągnęła i z zainteresowaniem czytałam o kolejnych wydarzeniach. Czytało mi się ją szybko, zapewne za sprawą lekkiego i przyjemnego stylu autorki, a także bądź co bądź interesującego portretu psychologicznego Sabiny, jaki przecież wyłaniał się z przedstawionych opisów jej zachowań.

Książkę mogę z czystym sumieniem polecić każdemu i dorosłemu i dziecku (temu troszkę starszemu), żeby przekonali się, że zbyt zażyłe stosunki z rodzicami to nic dobrego, co pokazuje właśnie przykład Sabiny, która kompletnie nie radzi sobie z najmniejszymi decyzjami.

7,5/10 dobra +

__________________

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Prozami, za co serdecznie dziękuję :)

[129] "Pan pójdzie z nami" Piotr Rosa

2011-06-30T16:14:00.001+02:00

To ciekawe, przeczytać książkę o policjantach napisaną przez byłego policjanta właśnie. Bowiem jak mówi sam Piotr Rosa, "Pan pójdzie z nami" to historia po części autobiograficzna, w której opisuje on wydarzenia, które naprawdę kiedyś miały miejsce podczas jego służby.

Bohaterem powieści jest trzydziestoletni Piotr, absolwent Wyższej Szkoły Morskiej. Ustatkowany, posiadający dość dobrze płatną pracę, żonę i dzieci. Wciąż jednak gdzieś po głowie chodzi mu myśl, że prawdziwym spełnieniem marzeń byłaby praca w Policji. Marzenie to postanawia zrealizować nawet mimo protestów niezbyt zachwyconej tym żony- Lucyny. Obawia się ona bowiem, że człowiek, który na co dzień będzie miał styczność ze złem, obracał się w kręgach przestępców, poświęcał całkowicie swoje życie tej pracy, zmieni się. Nie będzie miał czasu dla niej, dla dzieci lub co gorsza zboczy z właściwej ścieżki. Początkowo Piotr nie bierze jej wątpliwości pod uwagę, jednak z czasem sam zaczyna dostrzegać, jak duże zmiany wprowadziła w ich życie i relacje zmiana pracy.

Lubię powieści kryminalne, jak wiadomo jest to jeden z moich ulubionych gatunków. Liczyłam tutaj więc na interesujące zbrodnie, a jak nie zbrodnie, to chociaż jakieś intrygujące afery, jakie rozwiązuje Policja. Co prawda w książce zostało opisanych mnóstwo epizodów, w których niezbędna była interwencja Policji, ale niestety daleko im do tych wymarzonych zbrodni. Zazwyczaj autor pisze o kradzieżach samochodów, drobnych złodziejaszkach, itp. Niestety nie zawsze te sprawy są interesujące, choć z drugiej strony rozumiem autora: pisał po prostu o tym, co się wydarzyło, nie ubarwiając zbytnio historii. Może też opisywane epizody byłyby bardziej wciągające, gdyby autor opisywał je dokładnie. A tak naprawdę skaczemy tylko "po łebkach". Kiedy w powieści pojawia się dość interesująca sprawa gwałtu małej Ani, nie mamy podanych żadnych szczegółów. Szukamy tylko razem z bohaterem zaginionej dziewczynki, znajdujemy ją, wzywamy pogotowie, pies tropiący bez problemu znajduje sprawcę i koniec sprawy. Trochę szkoda, bo przecież diabeł tkwi w szczegółach i takie mało rozwinięte sytuacje nie mają na dłużej szans przykuć uwagi czytelnika.

Atutem książki miał być humor. Przynajmniej taką informację znajdujemy na okładce: "Pełna ciepła, humoru i ogromnych emocji...". Nie trafił do mnie ten humor. To znaczy, to nie było tak, że czytając ziewałam z nudy, myślałam, kiedy dobrnę do końca. Tego nie mogę powiedzieć, bo byłabym bardzo niesprawiedliwa wobec książki pana Piotra. Czytało mi się ją bardzo dobrze. Szybko pochłaniałam kolejne strony, ale nie znalazłam też w niej niczego, co sprawiłoby, że mogłabym powiedzieć, że została napisana z poczuciem humoru. Jeśli chodzi o to, że jest pełna ciepła, to zgadzam się z tym całkowicie. To samo tyczy się też emocji. Może nie w tak wielkim już stopniu, ale są emocje. Zwłaszcza, gdy czytelnik obserwuje coraz bardziej oddalających się od siebie Piotra i Lucynę, a mężczyzna jest tak pochłonięty pracą, że zdaje się nie zauważać rozpadu swojego małżeństwa. Dużo emocji pojawia się także po wypadku Piotra. Nasuwają się pytania, co dalej? czy bohater będzie mógł wrócić do pracy w Policji, czy przeżyje?

Przyznaję, że przedstawienie pracy Policji od wewnątrz uczyniło tę lekturę atrakcyjną. Zawsze mnie interesowało, jak wyglądają procedury przy każdej kolejnej sprawie, a także to na jakiej podstawie akurat to zgłoszenie jest traktowane poważnie, a inne nie. To ciekawe, jak zmienia się podejście do różnych spraw z perspektywy policjanta. Najpierw jako świeżak wszystko jest dla niego nowe, za żadne skarby świata nie odpuści sobie sprawy dopóki nie doprowadzi jej do końca, widok krzywdy ludzkiej, śmierci, itp. jest czymś wstrząsającym, a później, z czasem to wszystko powszednieje i zostaje już tylko mechaniczna praca.Tak naprawdę nie wiem, jak wygląda praca w Policji od wewnątrz, więc nie mogę ocenić też wiarygodności tego, co przekazuje Piotr Rosa. Wydaje mi się jednak, że obraz jest dość wiernie oddany, przynajmniej mniej więcej tak to sobie wyobrażałam.

Styl jest lekki, bardzo lekki. Typowy dla zwykłego czytadła. W zasadzie mało pasuje do kryminałów, raczej jest typowy dla powieści obyczajowej. I w zasadzie myślę, że cała konwencja powieści też bardziej skłania się ku obyczajówce. Początkowe strony sprawiły nawet, że westchnęłam zrezygnowana właśnie tym stylem i byłam gotowa książkę odłożyć. Zmobilizowałam się jednak i po kilkunastu kolejnych, przywykłam do niego, a nawet polubiłam.

"Pan pójdzie z nami" to pierwsza z zaplanowanych trzech części cyklu. Mam nadzieję, że pierwsza i zarazem najsłabsza, bo chciałabym mile się zaskoczyć przy czytaniu kolejnej, znacznie grubszej i czekającej już na mnie na półce części.

6/10 niezła

_________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu CKH

Sekrety Dominiki Anny.

2011-06-29T10:05:00.000+02:00

Zbieram się do naskrobania czegoś o sobie już dłuższy czas i chyba w końcu czas poskromić lenistwo i wziąć się do roboty :)

1. Jestem humanistką na ścisłych studiach. :) W liceum chodziłam do klasy o profilu polski- historia, a wszystko to dlatego, żeby- jak wtedy myślałam- dostać się na archeologię. To było moje skryte marzenie, zresztą jest do dziś i będzie. Ale realia tych studiów są, jakie są (drogie!), więc zrezygnowałam i poszłam na... kosmetologię. Widzicie jakieś pokrewieństwo? ;p

2. To wcale nie jest tak, że czytam od zawsze. Tak naprawdę pierwszą książką, jaką przeczytałam sama był "Harry Potter i kamień filozoficzny". Byłam wtedy w drugiej klasie podstawówki. Oczywiście nie od razu było tak, że po tej lekturze rzuciłam się w wir świata książkowego. Początkowo czytałam tylko ukazujące się wtedy po raz pierwszy w Polsce części przygód młodego czarodzieja. Dopiero w III klasie gimnazjum, gdy przyjaciółka pożyczyła mi "Dumę i uprzedzenie" zakochałam się w czytelnictwie. I tak zostałam molem książkowym. ;)

3. Kocham zwierzęta. Zwłaszcza koty i psy. Z naciskiem na koty. Aktualnie nie mam żadnego, ale gdy miałam, odbijało mi na ich punkcie. Potrafię je godzinami głaskać, nosić na rękach, tulić, itp. Psy też kocham, choć po doświadczeniu, gdy ugryzł mnie mój własny skundlony z owczarkiem niemieckim rotweiler jakoś mniej mnie pociągają.

4. I teraz uwaga: wierzę w horoskopy! W kolejne życie w innym wcieleniu. I oczywiście, jak się już pewnie domyślacie, w następnym życiu chciałabym być kotem. Ta tajemniczość, niezależność są tak bliskie mojemu znakowi z zodiaku- wodnikowi :)

5. Wracając jeszcze do książek, moim ulubionym gatunkiem jest od wielu lat już fantastyka, gdzie mistrzem jest Andrzej Sapkowski i oczywiście jego wspaniała Saga Wiedźmińska. Natomiast ostatnio, od chwili przeczytania Trylogii Millenium Stiega Larsona, zakochałam się w skandynawskich kryminałach. ;)

6. Jeszcze w liceum byłam osobą nieśmiałą i raczej unikającą większości imprez. Na studiach uległo to zmianie. Choć nadal nie wszystkim daję się poznać od tej prawdziwej strony, to znacznie częściej imprezuję i mam znacznie większe grono znajomych ;)

7. Od jakiegoś czasu jestem wielką optymistką. Wszystko widzę w różowych barwach. Nie ma rzeczy niemożliwych!

8. Uwielbiam podróże. Wszelkiego rodzaju. Jednak od tego roku realizuję sobie postanowienie zobaczenia najciekawszych miejsc na świecie ;) Na początek idą Włochy, w których najbardziej pociąga mnie rzymskie Koloseum, a w przyszłym roku, jak mam nadzieję, Portugalia lub Skandynawia ;)

9. Mam manię na punkcie koloru granatowego. Uwielbiam pomalowane na ten kolor paznokcie, granatowe bluzki, buty, po prostu wszystko.

10. A propos butów. Potrafię wydać na nie fortunę. Uwielbiam włoskie buty. Cena nie gra roli. Mogę wydawać na jedną parę po 400- 500 zł i wychodząc ze sklepu żałuję tylko, że nie miałam pieniędzy na jeszcze inną parę i że musiałam zdecydować się na jedne jedyne :)

Uff...

Nie będę nikogo typowała do zabawy, bo z tego co wiem już większość brała w niej udział. :) Jeśli ktoś nie brał, a ma ochotę niech czuje się zaproszony :)

[128] "Amulet" Roberto Bolano

2011-06-28T17:36:00.000+02:00

Zawsze lubiłam słuchać opowieści starszych ludzi o czasach ich młodości. To fascynujące poznawać czasy, których nie znamy, słuchać o tym, co opisują książki historyczne z ust starszej osoby. Uwielbiam to. Może dlatego tak bardzo spodobał mi się "Amulet" Roberta Bolano, bo to jest właśnie powieść- zapis wspomnień starszej kobiety- Urugwajki, opowiadającej o minionych czasach.

Główną bohaterką jest Auxilia Lacouture- "matka poezji meksykańskiej", znana już czytelnikom z epizodów wcześniejszej powieści autora, pt. "Dzicy detektywi". Początkowe strony powieści powtarzają podobno wątki z owej powieści (nie czytałam jej, więc nie wiem, czy tak jest w rzeczywistości), gdzie w 1968 roku, Auxilia zamknięta w damskiej toalecie uniwersyteckiej, ukrywa się przed policją penetrującą uczelnię.Siedząc w owej kabinie, kobieta wraca pamięcią do wydarzeń, które miały już miejsce, jak i snuje wizje na temat przyszłości. Wyłania się z tego niezwykle interesujący obraz Meksyku, środowiska artystów, a także ciekawa osobowość Auxilii.

To, co czyni tę pozycję wyjątkową jest język, jakim posługuje się autor. Zdecydowanie pasuje on do bohaterki. Czytając czułam, jak gdyby kobieta siedziała obok mnie i snuła swą historię. Jest to bowiem istny potok słów, jaki czasem występuje u ludzi, wracających myślami do ważnych wydarzeń, chcących opowiedzieć wszystko jak najlepiej i najwierniej. Zdania są długie, wielokrotnie złożone. W treści nie ma dialogów, ale chyba dzięki temu powieść zyskuje swój niepowtarzalny klimat:

"A raz, pamiętam to dobrze i śmiać mi się chce, kiedy byłam sama w gabinecie Pedra Garfiasa, zaczęłam się przyglądać temu wazonowi, na który on patrzył z takim smutkiem, i pomyślałam: może on tak patrzy, bo nie ma kwiatów, i podeszłam do wazonu, i przyglądałam mu się pod różnymi kątami, i wtedy (coraz bardziej się zbliżałam, choć mój sposób zbliżania się, mój sposób przemieszczania się ku obserwowanemu przedmiotowi miał wyraźnie spiralny charakter) pomyślałam: wsadzę dłoń do czarnego otworu w wazonie."

"Amulet" to jednak nie tylko wynurzenia kobiety zamkniętej w damskiej toalecie. To także książka, która pokazuje historię Latynosów, toczących zacięte boje o własny honor, o niepodległość, o wolność wyborów, niezależność. Przynajmniej ja to tak odczytuję. Może za bardzo dopatruję się w książce powiązań z latynoamerykańską historią?

Czytając, całkiem słuszne będzie wrażenie, że Auxila ma rozdwojoną jaźń. Wydarzenia bowiem, choć rozgrywają się na przestrzeni kilku lat, nie są wyraźnie od siebie oddzielone. Bez ostrzeżeń przeskakujemy to tu, to tam, czasami gubiąc się w tym, co się dzieje, w jaki sposób i dlaczego. Ta powieść to wspaniała uczta dla czytelnika, o ile tylko czytelnik zechce docenić oniryzm świata wykreowanego przez autora. Sen bowiem miesza się tu z jawą, zdrowy rozsądek z szaleństwem, a życie ze śmiercią, ciepło z zimnem. Na dobre jednak utworowi wychodzi to mieszanie. Czytelnik bowiem zaczyna zastanawiać się, kontemplować i snuć refleksje nad sensem tego wszystkiego.

To jest powieść, która zmusza do myślenia przy lekturze, której nie da się przeczytać ot tak, w jeden wieczór, odłożyć na półkę i zapomnieć. Jest książką, którą każdy może odebrać inaczej, dla każdego może opowiadać, o czym innym. Dla jednych opowiadanie Auxili może być tylko wynurzeniami szalonej, chorej psychicznie kobiety, dla innych (w tym dla mnie) czymś wyjątkowym i zapadającym w pamięć.

9/10 rewelacyjna

Wszystkiego po trochu- stosy, prywata, ogłoszenia.

2011-06-27T13:49:00.000+02:00

Od góry:

1. "Mucha" Jacek Skowroński- Ta mucha Cię użądli… Zblazowany agent ubezpieczeniowy Apoloniusz stawia się na umówione spotkanie w sprawie polisy. Przyjmuje go powabna i roznegliżowana pani domu o imieniu Jola. Podekscytowany mężczyzna, który nie za bardzo już pamięta, po co przyszedł, rozkoszuje się wizją upojnych chwil z Jolą, kiedy nagle przez okno dostrzega pana domu, jak wspólnie z pomocnikami właśnie wyprawia na tamten świat pewnego gościa. Apoloniusz daje drapaka przez okno. I tak rozpoczyna się jego bohaterska walka z Muchą, czyli znanym gangsterem Konradem Z., który ani myśli rezygnować z pogoni za nieszczęsnym świadkiem.
Niemożliwe sytuacje, prześmieszne gagi, pościgi, wpadki i zasadzki, zawrotne tempo i barwna akcja – wszystko to znajdziecie w najnowszym kryminale Jacka Skowrońskiego, któremu patronują mistrzowskie realizacje komedii gangsterskiej, takie jak na przykład „Żądło”. W tej książce jedno jest pewne, że nic nie jest pewne!

Efekt wymiany na portalu Lubimyczytać.pl

2. "Pan pójdzie z nami..." Piotr Rosa- "Pan pójdzie z nami" to nie kryminał. To obyczajowa powieść o dorosłym mężczyźnie, który znalazł w sobie dość siły, determinacji i - przede wszystkim - odwagi, by całkowicie zmienić swoje zawodowe życie. Został policjantem, poznał trudy pracy funkcjonariuszy i nie pomylił się - miał talent do rozwiązywania kryminalnych zagadek, ale...
W tej książce, w części autobiograficznej - trudno rozstrzygać co jest prawdą, co anegdotą, a co literacką fikcją. Relacje policjantów wydają się bardzo autentyczne. Daleko autorowi do pisania powieści sensacyjnej, do ubarwiania. Policjanci bywają ranni, cierpią, spędzają godziny przy „papierkowej robocie”, mają swoje małe sukcesy i swoje porażki.
Na drugim planie zrodziła się historia rodziny, której mąż i ojciec stał się policjantem. Żony, która stara się zrozumieć i dzieci, które są za małe by pojąć dlaczego taty znów nie ma w domu.

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa CKH

3. "Pan pójdzie z nami... II" Piotr Rosa- Jest to pełna ciepła, humoru i ogromnych emocji powieść ukazująca nieznaną stronę pracy policji. Dalsze losy Piotra Misińskiego i jego rodziny - bohaterów pierwszej części trylogii Pan pójdzie z nami. Czy poświęcający większość swojego czasu pracy Piotr będzie potrafił pogodzić ją z życiem rodzinnym? Jaki wpływ będzie miała na rodzinę praca w tak nietypowym zawodzie, jakim jest zawód policjanta? Jak Piotr poradzi sobie z problemami, które pojawiły się na jego drodze w pierwszym tomie trylogii? Piotr rozpoczynając swoją nową pracę, miał marzenia, ideały. Co się z nimi stało po kilkunastu latach bycia policjantem?
Na te pytania odpowiada niecodzienna, zawierająca elementy autobiograficzne druga już część przygód młodego komisarza.

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa CKH

4. "Czcij kata swego" P.R. Jas- Piękna, wzruszająca, napisana wspaniałym językiem powieść o młodym człowieku, który nie znalazł w sobie niczego, co skłaniałoby go do pozostania na tym świecie. Jego próba odebrania sobie życia spowodowała, że stanął przed wymiarem sprawiedliwości. Dopiero wtedy bohater ujrzał to, czego nie dostrzegał przez całe swoje dotychczasowe życie. Ale czy nie jest już za późno? - Proszę do mnie świadka obrony, Pana Sumienie. Policjant uchylił drzwi i po chwili z zewnątrz dobiegło stłumione wołanie: - Pan Sumienia proszony jest na salę rozpraw numer siedem. Przez wrota wtoczył się majestatycznie mężczyzna w sile wieku. Nie był gruby. Ale i nie chudy. Można powiedzieć, że był dobrze zbudowany. Na kark opadały mu spięte w kucyk siwawe włosy. Na kartoflanym nosie trzymały się małe, okrągłe okulary. Szedł pewnym, wolnym krokiem. Emanowała z niego ukryta, nieodgadniona siła. - Panie Sumienia, proszę bliżej - zachęcił uprzejmie sędzia. Mężczyzna stanął przy mównicy, po czym zerknął w moją stronę. - Wysoki Sąd mnie z kimś pomylił - jego głos był dobitny i dźwięczny. Sędzia jakby przestraszył się go, bo aż podskoczył. - Nie rozumiem. Pan nie nazywa się Głos Sumienia? - wzruszył pytająco ramionami. Debiutujący na łamach tej książki Przemysław Jas wychował się w Kielcach. Pomimo, iż ukończył studia magisterskie Filologii Romańskiej, Pedagogiki i Psychologii na Uniwersytecie Ludwika Maksy-miliana w Monachium, na planie profesjonalnym nigdy nie zajmował się żadną z tych dziedzin. Życie odkryło przed nim nowe drogi i pozwoliło doświadczyć innych wrażeń, niż te, które oferowali Sartre, Guillaumme, Montessori czy Erikson. Od kilku lat Przemysław wiedzie "podwójne życie": za dnia doradca w dziedzinie zarządzania i organizacji, wieczorami w zaciszu domu - pisarz, powracający do dawnych pasji: literatury, jezyków obcych i psychologii.

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa CKH

5. "Nawiedzone miasteczko Shadow Hills" Anastasia Hopcus- Po tragicznej i tajemniczej śmierci siostry Ateny Persephonę Archer dręczą dziwaczne i przerażające sny... Dziewczyna czuje, że są w jakiś sposób związane z niedawną tragedią... Wie również, że podobne koszmary miała siostra. W pamiętniku Ateny odkrywa wzmiankę o miasteczku Shadow Hills. Postanawia przenieść się do tamtejszej szkoły - intuicja podpowiada jej, że tam kryje się rozwiązanie zagadki. Ale pytań tylko przybywa. Co wspólnego mają szkoła, tajemnicza epidemia, która przed wiekami zdziesiątkowała mieszkańców, oraz stary cmentarz? I jak to możliwe, że Persephona spotyka w Shadow Hills chłopaka, o którym śniła?Dociekliwość dziewczyny i jej dążenie do rozwikłania zagadek przeszłości mogą ją zniszczyć...

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Przeczytane i zrecenzowane.

6. "Niemożliwe" Nancy Werlin- Jesteś zbyt ładna! - krzyknęła. - Wolałabym, żebyś była brzydka! Brzydka!I nie oczekiwała od życia zbyt wiele! - Miranda opierała się o ogrodzenie i przez pięć minut krzyczała w stronę Lucy, z okropnym grymasem na twarzy. Machała też rękami, wykonując dziwny gest, jakby chciała ochlapać córkę lub rzucić na nią klątwę. - Oczekuj mniej! Oczekuj mniej!
Lucy odkrywa, że wiele pokoleń temu na kobiety w jej rodzinie rzucono klątwę. Muszą wypełnić trzy niemożliwe do wykonania zadania, aby nie popaść w szaleństwo z chwilą narodzin pierworodnej córki. Jak ma sobie z nimi poradzić, skoro wysiłki jej przodkiń spełzły na niczym? Na szczęście Lucy może liczyć na pomoc opiekuńczych rodziców zastępczych i Zacha, przyjaciela z dzieciństwa, z którym zaczyna ją łączyć coraz więcej. Ale czy miłość i wsparcie najbliższych wystarczą, by pokonać odwieczne zło?
Nastrojowa książka inspirowana staroangielską balladą "Targ w Scarborough" łączy w sobie tajemnicę, opowieść fantasy i romans.

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Nasza Księgarnia

7. "Dobry człowiek" Andrew Nicoll- Opowieść miłosna i opowieść o miłości, a także magii, przyjaźni, wspaniałym jedzeniu, orkiestrze dętej, włoskiej czarownicy i potężnym prawniku.
W miasteczku Kropka leżącym na odludnych wybrzeżach Bałtyku mieszka Tibo Krovic, dobry i uczciwy burmistrz. Dba o mieszkańców, którzy w zamian darzą go szacunkiem. Do pełni szczęścia brak mu tylko jednego… Kocha się sekretnie w swojej sekretarce, pięknej, samotnej, ale niestety zamężnej, Agathe Stopak. Tibo wie, że w spokojnym i szacownym miasteczku, jakim jest Kropka, nie może liczyć na spełnienie swej miłości, lecz pewnego dnia, gdy kobieta przypadkiem wrzuci swoje drugie śniadanie do fontanny, wszystko się zmieni

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Nasza Księgarnia

8. "Debiutantka" Kathleen Tessaro- Endsleigh House to stara angielska rezydencja położona na południowo-wschodnim wybrzeżu. Zaniedbana, zakurzona i zamknięta. Młoda Amerykanka pomaga w inwentaryzacji wystawionej na aukcję posiadłości. W czasie prac znajduje tajemnicze pudełko. Jego zawartość fascynuje i intryguje. Jak tajemnica wiąże się z przedmiotami ukrytymi tak głęboko? Dlaczego jeden z pokoi jest stale zamknięty na klucz? Krok po kroku Cate odkrywa tajemnice domu i jego mieszkańców, dramatyczną historię dwóch sióstr – Irene i Diany – najgłośniejszych debiutantek lat 30-tych. Co stało się z piękną i niebezpieczną „Baby” Blythe? Dlaczego nie ma po niej śladu?

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Muza

9. "44 Scotland Street. Miłość buja nad Szkocją" Alexander McCall Smith- Kronika wydarzeń w domu przy Scotland Street numer 44 zaczęła się pojawiać w codziennych odcinkach w „Scotsmanie” w 2004 roku i od tamtego czasu zastępy wiernych czytelników Alexandra McCall Smitha śledzą losy mieszkańców tej szacownej edynburskiej kamienicy. Pierwsza część sagi pojawiła się w wersji książkowej pod tytułem „44 Scotland Street” i natychmiast stała się bestsellerem w Wielkiej Brytanii i w Stanach Zjednoczonych. Polskie tłumaczenie pojawiło się w 2010 roku, pod oryginalnym tytułem i z oryginalnymi ilustracjami Iaina McIntosha.
Nie trzeba było długo czekać na część drugą, zatytułowaną w polskiej wersji” Opowieści przy kawie” (Espresso Tales),i wydaną przez MUZĘ w styczniu 2011roku. A teraz czas na tom trzeci, w którym Bertie, niezwykle utalentowany sześciolatek, wciąż zmaga się bohatersko ze swymi wrogami: nieznośną matką i jej wspólnikiem, psychoanalitykiem doktorem Fairbairnem. Pat znów ma kłopoty natury sercowej, złotozęby pies Cyril wchodzi w konflikt z prawem, a Duża Lou jak zawsze służy kawą i poradą wszystkim bywalcom swojej kawiarni.
Urok tej „szkockiej” serii Alexandra McCall Smitha polega na błyskotliwej mieszance komedii obyczajów, dobrotliwej satyry i filozoficznej refleksji, którą autor serwuje nam kreśląc jednocześnie pełen sympatii portret Edynburga i jego mieszkańców, tworzących, jak sam mówi, „jedno z najbardziej żywotnych i niezwykłych miejsc na świecie”.

Egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Muza

Chciałam Was także zaprosić na spotkanie z panią Magdaleną Zimniak, autorką powieści "Willa", którą recenzowałam tutaj.

Pierwsze odbędzie się 30 czerwca (czwartek) w Łodzi w kawiarni U Milscha, ul. Łąkowa 21 prowadzi Andrzej Zimowski. Początek spotkania o 19.00.

Następne natomiast 8 lipca w piątek w Sopocie w Bookarni, ul.Haffnera 7/9, o godzinie 19.00. Spotkanie pod hasłem "Kobiety, zbrodnia i namiętność", dodatkowo z udziałem pani Anny Klejzerowicz.

Poza tym, niestety zbliża się lipiec, a co za tym idzie moje praktyki studenckie. Oznacza to mniej czasu na czytanie i rzadsze (jeszcze;/) recenzje. Staram się w pierwszej kolejności nadrabiać zaległe recenzje dla wydawnictw, tak, żeby do końca wakacji zostać z pustym kontem, ale jak widać po ciągłych prezentacjach stosów, egzemplarzy recenzenckich w szybszym tempie przybywa, niż ubywa...

[127] "Nawiedzone miasteczko Shadow Hills" Anastsia Hopcus

2011-06-23T14:30:00.000+02:00

Wśród powieści paranormalnych coraz trudniej znaleźć dziś taką, która nie wykorzystuje motywu wilkołaków i wampirów. Literatura przesiąkła nimi aż do szpiku, dlatego tym bardziej cenię sobie, gdy autor troszeczkę się wykaże i wymyśli coś oryginalnego. Co prawda Anastasia Hopcus nie wybrała oklepanego tematu wampiryzmu, ale jednak mimo wszystko do oryginalności jej daleko.

Główną bohaterką "Nawiedzonego miasteczka Shadow Hills" jest piętnastoletnia Persephona. Po tragicznej śmierci jej starszej siostry- Ateny, Phe dręczą tajemnicze sny. Każdej nocy o 3.33 doznaje sennej wizji, w której zawsze pojawiają się budynki z czerwonej cegły i tajemniczy, przystojny, czarnowłosy chłopak. W pamiętniku swej zmarłej siostry, Phe odkrywa o jakie miejsce chodzi- to szkoła z internatem w Shadow Hills. Chcąc rozwiązać zagadkę tajemniczych snów, Persephona zapisuje się do owej szkoły, a tam spotyka chłopaka ze snu. Jednak zamiast rozwiązania, pojawiają się wciąż nowe pytania. Tajemnicza epidemia, stary cmentarz i niezwykłe zdolności Zacha. A do tego dziwne znamię na biodrze Phe, i oczywiście zwariowana staruszka Sara, która twierdzi, że żyła w czasach owej epidemii, czyli mniej więcej dwieście lat temu. Dokąd to wszystko zaprowadzi?

Bardzo sceptycznie podeszłam do lektury tej powieści. Zresztą jak zawsze, gdy trzymam w ręku powieść paranormalną, choć paradoksalnie jest to mój ulubiony gatunek. Muszę jednak przyznać, że choć powieść nie jest wielkim arcydziełem, to czyta się ją bardzo przyjemnie. Lekki, prosty styl autorki sprawiał, że pochłaniałam stronę za stroną w oszałamiającym tempie. Naprawdę dawno nie natrafiłam na książkę, którą udałoby mi się przeczytać w tak krótkim czasie. Myślę, że zdecydowany wpływ miało na ten fakt też to, że już od pierwszej strony rozwija się akcja.

To jest powieść, w której naprawdę dużo się dzieje. Mamy tutaj wszystko, co dobra książka powinna posiadać. Są zjawiska paranormalne. Sny Phe są bardzo ciekawe. Oczywiście przewidywalne jest to, że to Zach jest tym tajemniczym przystojniakiem, którego potem dziewczyna spotka w szkole. Nie zaskoczyła mnie też godzina, o której Phe miewała te wizje. 3.33 jest bardzo często wykorzystywana w literaturze, czy kinie jako godzina różnych dziwnych, nadprzyrodzonych zdarzeń, jest bowiem uznawana za godzinę duchów. Jednak same wizje są interesujące. Nigdy nie przedstawiają dokładnie samego zdarzenia, pokazują tylko jego część, bądź nawet jakiś szczegół, który później okazuje się bardzo przydatny w rozwiązaniu zagadki. Są w powieści także postaci posiadające nadludzkie zdolności. Podoba mi się także pomysł z nadmiarem energii posiadanej przez Krótkowiecznych, przyznaję, że niektóre wynikające z tego sytuacje były zabawne, jak np. spalenie plastiku na czytniku w sklepie przez Zacha. Oczywiście nie mogło zabraknąć też uczucia. Niestety dość przewidywalne i słodkie. A na dodatek autorka chciała zrobić z niego uczucie niebezpieczne, zakazane, ale... nie do końca wyjaśniła dlaczego takie ono jest, jakie są konsekwencje, itp.

Sam pomysł z hierarchią Krótkowiecznych, ich historią, wyjaśnienia dotyczące Wygnanych nie są złe. Nawet postępowanie Trippa mogę zrozumieć, choć nie do końca mnie to wszystko przekonuje. Zdziwił mnie też brak konsekwencji Anastasii Hopcus. Najpierw bowiem, kiedy Phe pyta o te wszystkie paranormalne zjawiska Zacha, ten wyznaje jej, że nie wolno mu o tym mówić, ale robi to łamiąc zasady Rady i narażając się na nieprzyjemności z ich strony. Później natomiast Phe bez problemu gawędzi z przyjacielem Zacha na interesujące ją tematy, a tamten nie przejawia żadnych skrupułów w odkrywaniu przed nią tak pilnie strzeżonych sekretów ich nacji. Czyżby kompletnie nie obchodziło go, że nie powinien tego robić? A może jego nie tyczy się ten zakaz? Myślę, że pani Hopcus po prostu zapomniała, że o tym nie wolno było Krótkowiecznym rozmawiać.

Tak, jak wspomniałam wcześniej, akcja szybko się rozwija. Jest interesująco, bo w końcu dochodzi nawet do zbrodni. Zacierałam ręce z uciechy, gdy zbliżałam się do końca. Liczyłam na logiczne i zaspokajające moją ciekawość zakończenie. Na próżno. Odniosłam wrażenie, że autorka bardziej skupiła się na wyjaśnieniu motywu zbrodni, tego jak do tego doszło, niż na potencjalnych niebezpieczeństwach, jakie groziły Phe. Oczywiście ważne było kto, jak i dlaczego dopuścił się przewinienia, bo w jakiś sposób wiązało się to z całością, ale tak naprawdę oczekiwałam dużo więcej. Chciałam dowiedzieć się, dlaczego to właśnie Phe miała wizje (przecież ona też właśnie tego chciała się dowiedzieć!), jakie jest jej przeznaczenie, itp. Nie dowiedziałam się, ale przyznaję, że gdy przeczytałam ostatnie zdanie, odniosłam wrażenie, jakby miała nastąpić kontynuacja powieści.

Bohaterowie. Ich kreacja bardzo mi się spodobała. Nie ma tutaj dwóch takich samych charakterów. Każdy czymś się wyróżnia. Phe jest bardzo ciekawą, odważną i nie bojącą się łamać wyznaczonych zasad dziewczyną. Zach, przystojny, choć skromny, przyjacielski i służący przyjaciołom pomocą. Adrianna, choć początkowo sprawiała wrażenie zadufanej w sobie bogatej panienki, w końcu i ją polubiłam, wiedząc, że główni bohaterowie zawsze mogą na nią liczyć. No i oczywiście trzy charaktery, które nie wzbudziły mojej sympatii, lecz odpychały mnie od siebie- czarne charaktery: Trent- Krótkowieczny, pewny siebie, zarozumiały, dążący po trupach do celu, Tripp- jego ojciec, bezwzględny, chłód, który od niego emanował, czuć było poprzez karty powieści i na końcu Corrine- może nie do końca jest czarnym charakterem, ale na pewno nie da się jej polubić, wyniosła, zamknięta w sobie i na dodatek robiąca wszystko, aby zniszczyć uczucie Phe i Zacha.

Jeszcze chciałam nawiązać do tytułu. "Nawiedzone miasteczko..." kojarzy się zupełnie naturalnie z duchami, straszeniem, ewentualnie jakimiś zmorami wyłaniającymi się wieczorami z mogił na cmentarzu i przechadzającymi po ulicach miastach. Nic takiego nie wydarzy się w tej książce. Na dodatek wszystkie postacie i zdarzenia paranormalne jakoś mało mają wspólnego z nawiedzaniem, dlatego uważam, że tytuł nie jest do końca trafny.

Czasu spędzonego z "Nawiedzonym miasteczkiem Shadow Hills" nie uważam za stratę. To całkiem przyjemna lektura, taka lekka, która pozwoli zrelaksować się po ciężkim dniu.

7/10 dobra

________________

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Nasza Księgarnia

[126] "Świeżak" Henryk Gostomski

2011-06-21T16:21:00.000+02:00

Nie do końca tematyka problemów nastolatków jest moją ulubioną. Raczej unikam książek, które poruszają ich problemy. Jednak "Świeżak" porusza na tyle interesujące zagadnienia, że postanowiłam się z nim zapoznać.

Nie raz zastanawiałam się, jak to jest, że tak młodzi ludzie zbaczają na złą drogę. Dlaczego tak robią? Co ich ku temu skłania? Czy to wzorce, jakie czerpią z zachowań swoich rodziców, brak zainteresowania z ich strony, czy może po prostu wpływ kolegów? "Świeżak" po trosze wyjaśnia, a przynajmniej próbuje, mechanizm tych złych zachowań nastolatków, ich tok myślenia i pokazuje, jak wygląda życie młodocianego przestępcy zesłanego przez sąd do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego.

Historia, którą przedstawia nam Henryk Gostomski dotyczy pochodzącego z patologicznej rodziny Bartka. Chłopak dorastał w biedzie, ponieważ jego ojciec- alkoholik- przepijał wszystkie pieniądze, jakie zdołał zarobić. Chcąc się z tej biedy wydostać, chłopak przystaje do miejscowego gangu, kradnącego samochody. Początkowo nie orientuje się jeszcze, że to coś złego. Jest dumny, bo dla nowych, dużo starszych kolegów jest kimś ważnym i wyjątkowym, a przynajmniej tak go oni zapewniają. To sprawia, że czuje się jedyny w swoim rodzaju, a pieniądze, które udaje mu się zarobić w ten sposób, pozwalają sprawiać radość mamie i młodszej siostrze. Z czasem jednak wszystko przestaje się tak pięknie układać i Bratka co jakiś czas łapie policja. W końcu, sąd skazuje go na pobyt w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym, dając mu ostatnią szansę na powrót na dobrą drogę- jeśli się nie uda, chłopak wyląduje w poprawczaku. W owym ośrodku będzie musiał zmierzyć się z nowymi realiami życia, kolegami, wychowawcami...

Przedstawiony sposób działalności ośrodka jest bardzo interesujący. Autor zapewnia nas, że placówka do której trafił Bartek jest jedną z łagodniejszych tego typu. Mimo wszystko nie wyobrażam sobie w takowej mieszkać. Wszystko tam odbywa się według ściśle zaplanowanego planu dnia. Obowiązują dokładnie określone godziny, w których można np. grać w piłkę, jeść, czytać, czy nawet odrabiać lekcje.

To, co spodobało mi się najbardziej w tej powieści, to kreacja postaci. Są one barwne, prawdziwe i wzbudzają emocje. Nie znajdziemy tutaj postaci tylko "czarnych" albo tylko "białych". Każda z nich ma w sobie coś prawdziwego. Może dlatego, że w notce wydawnictwa możemy przeczytać, że powieść ta jest oparta na faktach? Może więc te wszystkie postaci miały swoje pierwowzory w rzeczywistości. Oczywiście największą sympatią zapałałam do Bartka. W końcu jego losy śledzimy od samego początku książki. Znamy jego myśli, uczucia. Zresztą nie da się go nie polubić, wiedząc jakie miał życie i co go skłoniło do kradzieży. Pozytywne odczucia wzbudził we mnie też Bury, chociaż muszę przyznać, że to chłopak, który kompletnie nie pasował mi do otoczenia. Nigdy nie posądziłabym takiej osoby o złodziejskie zdolności. Bury był bowiem spokojny i wyniosły, wśród swoich kolegów budził powszechny szacunek i strach, choć nie był typem człowieka, budującego to wszystko poprzez użycie pięści. Na dodatek ambitny w szkole, zawsze uprzejmy. I choć trzymał sztamę z chłopakami, to nigdy nie robił awantur, nie krzyczał i nie kipiał złością na wychowawców. Swoje racje potrafił bardzo inteligentnie przedstawić w taki sposób, że wychowawca nic nie mógł mu zarzucić. Wychowawcy to kolejne postacie, które wzbudzały we mnie wiele emocji. Najbardziej polubiłam Kazia, który potrafił traktować chłopaków zupełnie po ludzku, z dozą sympatii, a nie jak bandę potencjalnych zabijaków. Cieszę się jednak, że Gostomski w swojej książce nie koloryzował faktów i ukazał także oblicze wychowawców z trochę gorszej strony. Pokazał, że wśród nich znajdą się też ludzie pozbawieni jakichkolwiek skrupułów, bez uczuć i krzty ciepła. Bestialski Tuszyński, który zrobi wszystko, by pognębić swoich wychowanków, niesprawiedliwy Filozof, odbierający przepustkę na wyjazd do mamy i młody, niedoświadczony pedagog, który za bardzo spoufalał się z wychowankami, sprzedając im informacje o tym, co ciekawego i ważnego miało wydarzyć się w ośrodku.

Były też aspekty, które mnie bardzo zdziwiły. Kiedy któryś z wychowanków ośrodka uciekał, organizowane były pościgi za nim. I może nie samo to dziwi, lecz to, kto brał udział w tych pościgach. Otóż pozostali wychowankowie. Dla mnie to bardzo dziwne, żeby w ślad z uciekinierem wysyłać jego kolegów. Po pierwsze chyba jasne jest, że jednak większość z chłopaków w myśl zasady: "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego", nie zdradzi kolegi, a drugą kwestią jest to, że to zwiększało szansę ucieczki większej ilości chłopaków.

Powieść czyta się dość dobrze. Język jest prosty, przekaz łatwy w odbiorze. Czasem przeszkadzają tylko i nużą powtórzenia pewnych informacji. Po kilka razy autor wyjaśnia to samo w przeciągu całej powieści, jakby sam zapomniał, że o tym już wcześniej wspominał.

Ogólnie rzecz biorąc ze "Świeżakiem" warto się zapoznać. To naprawdę interesująca lektura, nie tylko dla miłośników powieści, poruszających problemy nastolatków.

7/10 dobra

_____________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Novae Res.

[125] "Bezduszna" Gail Carriger

2011-06-14T19:29:00.000+02:00

Wampiry i wilkołaki. To temat, który najbardziej pociąga mnie w powieściach fantasy. Przyznać jednak muszę, że od pewnego czasu do wszelkich powieści, w których bohaterami są te cudowne stworzenia, podchodzę z mocno sceptycznym nastawieniem. Chyba wynika to po prostu z faktu, że po zmierzchomanii na rynku pojawiło się mnóstwo powieści naśladujących fabułę słynnej sagi, na dodatek robiących to nieudolnie i temat stał się po prostu oklepany, a rynek zaśmiecony sporą ilością naprawdę słabych i nudnych powieści.

Sięgając po "Bezduszną" nie byłam więc przekonana, co do słuszności wyboru. Nie byłam przekonana tym bardziej, że opis zupełnie mnie nie zachęcał. Zazwyczaj bowiem nie czytuję książek, które parodiują świat fantasty i postaci wymyślone już wcześniej, bo przecież wampiry i wilkołaki są tworem wymyślonym dużo wcześniej. Jednak recenzje i oceny tej książki były na tyle zachęcające, że postanowiłam dać tej książce szansę. Czy żałuję? I tak i nie.

Główną bohaterką powieści jest Alexia. Osoba zgoła oryginalna. Po pierwsze bowiem trzeba zaznaczyć, że panna Tarabotti nie ma duszy, a po drugie ma aż dwadzieścia sześć lat i nie ma jeszcze męża! Tak, tak, dobrze się domyślacie- jest starą panną. Dodać muszę, że akcja rozgrywa się w XIX- wiecznej Anglii, za czasów panowania królowej Wiktorii. Na dodatek Alexia zawsze wścibia nos tam, gdzie nie trzeba. To zawsze sprowadza na nią masę kłopotów i od tego też zaczyna się historia. Panna ta bowiem, będąc na jednym z przyjęć wyrusza w poszukiwaniu czegoś do jedzenia do biblioteki i tam natrafia na wampira, który śmie ją zaatakować. Nie namyślając się więc wiele używa swojej cudownej parasolki i biedny, nie spodziewający się tego krwiopijca już leży martwy. To sprowadza jej na głowę gburowatego, ale za to jakże przystojnego wilkołaka lorda Maccona, z którym potyczki słowne sprawiają Alexii niewymowną przyjemność.

Ciężko było mi się wczytać w tę powieść. Może dlatego, że jeśli naczytam się pozytywnych opinii o jakimś utworze, to moje wymagania gwałtownie wzrastają w górę. Jestem wtedy jeszcze bardziej krytyczna, niż zazwyczaj. I przyznaję, że przez połowę książki byłam co najmniej zawiedziona. Od pierwszych stron raził mnie styl autorki. Bardzo charakterystyczny, stylizowany na dawny i ironiczny. Mam jednak nieodparte wrażenie, że utrzymał się on tylko do jakiegoś momentu w powieści, a potem nagle, bez żadnego ostrzeżenia gdzieś się ulotnił, niczym zapach chloroformu. Albo może to ja tak bardzo przywykłam już do niego, że przestałam zwracać na niego uwagę? Na dodatek miałam nieodparte wrażenie, że tak mało się dzieje... Więcej tak naprawdę było nawracania o jednym incydencie, który zaszedł na początku powieści, niż akcji. Dopiero później, już za połową zaczęło się więcej dziać.

Również mniej więcej do połowy powieści zastanawiałam się, gdzie podział się ten słynny humor autorki? Nad czym tu parskać, śmiać się do rozpuku i spadać z kanapy? Naprawdę na to liczyłam. Dopiero na sto pięćdziesiątej stronie w końcu parsknęłam cicho, kiedy lord Maccon wygłasza następujące twierdzenie:

"Kurza twarz! Jestem gorszy niż roczniak w pierwszym sezonie. Wybacz Alexio. To efekt pełni i braku snu".

Ale to był jedyny moment w całej trzysta stronicowej powieści, podczas którego się uśmiechnęłam. Naprawdę nie rozumiem zachwytów nad wspaniałym poczuciem humoru autorki. Może ja go po prostu nie posiadam.

Inna kwestia, której strasznie żałuję to to, że pani Carriger wybrała sobie tak ciekawą epokę na tło wydarzeń, a tak słabo ją odmalowała. Rozumiem, że to jest powieść czysto rozrywkowa, ale jednak same obyczaje panujące w tamtych czasach mogłyby być ciekawiej przedstawione. Tak samo wygląda kwestia wszystkich innych stworzeń i ich ról w świecie XIX- wiecznej Anglii. Niezwykle ciekawe mogłyby być zależności pomiędzy clavigerami, wilkołakami, wampirami, ule, i nawet woskowi. Tylko tyle, że te hierarchie i cechy charakterystyczne zostały bardzo ubogo przedstawione. Naprawdę szkoda. Mieć taki materiał, taki pomysł, a zrobić z tego... Cóż, wybaczcie, ale zrobić z tego bajkę dla mało wymagających, to wielka strata. Bo właśnie tak się momentami czułam, jakbym czytała bajeczkę.

Przyznać jednak muszę, że jest w tej powieści coś, co sprawiło, że w końcu odczułam choć małą przyjemność z lektury. Może nie coś, a ktoś. Oczywiście mam na myśli lorda Maccona. Chyba każda kobieta uwielbia takich bohaterów- zabójczo przystojnych, gburowatych, tajemniczych i piekielnie groźnych w pewnych momentach, a jednocześnie szaleńczo delikatnych, gdy potrzeba. Nie wspominając już o tym, że jest wilkołakiem, co oczywiście tylko dodaje mu plusów. Tak, lord Maccon całkowicie zawładnął moim sercem, podobnie jak sercem Alexii.

Wspomnę jeszcze tylko, że okładka bardzo mi się podoba. I choć przedstawiona na niej kobieta chyba ma być Alexią, co nijak ma się do jej książkowego opisu, to i tak przyznaję, że ma w sobie to coś, co oddaje klimat powieści. I chyba mimo wszystko z ciekawością sięgnę po drugi tom, choćby ze względu na samego lorda Maccona.

6/10 niezła

Konkurs z wydawnictwem Novae Res i spotkanie z panią Agnieszką :)

2011-06-13T16:11:00.000+02:00

Wydawnictwo Novae Res organizuje konkurs, którego zasady wyglądają następująco:

LITERACKI DEBIUT ROKU

Wydawnictwo Novae Res organizuje konkurs pt. „Literacki Debiut Roku”, który inicjowany jest w celu promowania polskich debiutantów w zakresie literatury pięknej. Głównym celem konkursu jest wyłonienie w danym roku kalendarzowym najlepszej powieści, która nie była dotychczas nigdzie publikowana w wersji drukowanej.

Literacki Debiut Roku ma być inicjatywą, dzięki której odnajdziemy i wypromujemy utalentowanych rodzimych debiutantów, których twórczość ma za zadanie odświeżyć polski rynek literacki” – mówi Wojciech Gustowski, redaktor naczelny Wydawnictwa Novae Res.

Konkurs składać się będzie z trzech części. Pierwsza z nich obejmować będzie zbiórkę zgłoszeń konkursowych oraz ich wstępną weryfikację przez Komisję Opiniującą, która wyłoni pięć utworów nominowanych do nagrody. W drugiej części walory literackie nominowanych przez Komisję Opiniującą utworów oceniać będzie Kapituła Konkursu, w której skład wchodzą:

Prof. dr hab. Jolanta Maćkiewicz

Dr Anna Ryłko-Kurpiewska

Prof. dr hab. Michał Błażejewski

Red. nacz. mgr Wojciech Gustowski

Red. mgr Krzysztof Szymański

Trzeci etap konkursu stanowi wyłonienie przez Kapitułę Konkursu trzech laureatów, którzy zajmą kolejno I, II i III miejsce w konkursie.

Na laureatów konkursu czekają bardzo atrakcyjne nagrody:

I miejsce – tytuł „Literacki Debiut Roku”, statuetka, laptop, eleganckie pióro, opublikowanie zwycięskiego utworu drukiem, jego dystrybucja oraz promocja przez Wydawnictwo Novae Res.

II miejsce – dyplom, elektroniczny czytnik książek, eleganckie pióro, zestaw 10 egzemplarzy książek.

III miejsce – dyplom, eleganckie pióro, zestaw 10 egzemplarzy książek.

Konkurs ma mieć charakter cykliczny i ustanawiany być co roku. Konkretne terminy będą podawane do publicznej wiadomości z odpowiednim wyprzedzeniem. Obecna edycja trwać będzie od 15 czerwca 2011 roku do 31 stycznia 2012 roku. Nadsyłanie zgłoszeń upływa dnia 31 października.

W obliczu spadku czytelnictwa w Polsce, przy ogromnym potencjale, jaki drzemie w polskich autorach, postanowiliśmy dać im szansę zaistnienia na rynku literackim. Mamy nadzieje, że konkurs spełni swoje zadanie i zbierze jak największą liczbę zgłoszeń polskiej prozy współczesnej. Zachęcamy wszystkich, którzy wierzą w swój talent do przystąpienia do konkursu „Literacki Debiut Roku” – mówi Wojciech Gustowski.

Zgłoszenia do konkursu dokonuje autor powieści lub osoba przez niego upoważniona, przesyłając do dnia 31 pażdziernika 2011 jej wersję elektroniczną (zapisaną w formacie doc lub rtf na płycie CD lub DVD), na adres:

Wydawnictwo Novae Res

al. Zwycięstwa 96/98

81-451 Gdynia

z dopiskiem: Literacki Debiut Roku

Wysłanie zgłoszenia do konkursu oznacza akceptację regulaminu.

Informacji związanych z konkursem udziela sekretariat wydawnictwa Novae Res pod adresem ldr@novaeres.pl.

Oficjalna strona konkursu: www.literackidebiutroku.pl

I jeszcze informacja o spotkaniu autorskim:

17.06 2011 roku w Bibliotece Publicznej w Zawierciu odbędzie się spotkanie z panią Agnieszką Lingas- Łoniewską, autorką książek: "Zakręty losu", "Szósty", "Bez przebaczenia" i "Dirty World".

[124] "Willa" Magdalena Zimniak

2011-06-11T15:13:00.000+02:00

Ciężko mi zabrać się za napisanie recenzji tej książki. "Willa" bowiem jest powieścią, która kompletnie mnie zaskoczyła, ponieważ kiedy dostałam propozycję jej zrecenzowania, odnalazłam na temat powieści opinie, które mówiły między innymi, że jest to powieść kobieca. Spodziewałam się więc lektury łatwej, lekkiej i przyjemnej, takiej, po której nic nie zostanie w mojej pamięci. Na szczęście żaden z tych epitetów nie pasuje do powieści pani Magdaleny.

Głównymi bohaterkami są dwie kobiety: Marzena i Ewa.Jednak ich losy nie toczą się równocześnie, w tych samych latach, lecz dwutorowo.
Współczesną bohaterką jest Marzena Rościcka, żona wykształconego i znanego pisarza, człowieka, którego nikt ze znajomych nie posądziłby o mroczną naturę, jaką odkrywa w sobie, gdy zostaje sam na sam z żoną. Marzena nie zna swoich korzeni. Jako mała dziewczyna, w zasadzie niemowlę znalazła się w domu dziecka.
Druga bohaterka- Ewa- to kobieta, której historia rozgrywa się za czasów PRL-u. Młoda, szaleńczo zakochana w Maćku- miłości swego życia. Jednak Maciek zostaje aresztowany, a za tym stoi przyszywany wuj Ewy- dygnitarz Piotr, który szantażuje dziewczynę i zmusza do ślubu, grożąc, że inaczej jej ukochanego spotka coś złego.

Tak naprawdę nie potrafię dobrze dobrać słów, żeby przekazać wam, co czuję po przeczytaniu tej książki. Rzadko zdarza mi się, aż tak przejmować losami bohaterów. Magdalena Zimniak stworzyła świat jak z horroru. Tutaj nic nie jest proste. Wszystko się komplikuje, nakłada na siebie. Wydarzenia są tak niesamowite, że czasami zastanawiamy się, co jest prawdą, a co wymysłem chorej wyobraźni bohaterki.

Nie potrafię zrozumieć, jak można tą powieść zaliczyć do lekkiej literatury kobiecej. To powieść psychologiczna, trudna, poruszająca interesujące relacje małżeńskie, a także relacje pomiędzy ofiarą a katem. Świetnie przedstawione zostały odczucia ofiary, czującej się wszystkiego winną i początkowo nie przyjmującej do wiadomości, że tak naprawdę nie ponosi żadnej winy za to, że jej mąż jest potworem. To także powieść o szukaniu własnej tożsamości, chęci znalezienia odpowiedzi na pytanie: kim jestem? Bo przecież właśnie do tego prowadzą działania Marzeny, gdy stara się wyjaśnić swoje dziwne "sny piwnicze". Dużo w powieści jest poświęconego miejsca miłości. Ale nie takiej, o jakiej myśli każdy z nas. Nie miłości dwóch osób nie widzących poza sobą świata. Tutaj mamy przedstawioną miłość chorą i obsesyjną i mężczyzn, którzy nie cofną się przed niczym, aby zdobyć na własność kobietę, która im się podoba.

Emocje wzbudza tutaj każda strona powieści. Przyznaję, że są to emocje skrajne, że często się zmieniają. W jednej chwili potrafiłam tak bardzo współczuć Marzenie, a w drugiej nie umiałam jej zrozumieć, najchętniej potrząsnęłabym nią mocno i wykrzyczała, żeby uciekała od tego człowieka jak najdalej, czy naprawdę jest taka naiwna i nie widzi, że to potwór? Podobnie było z Ewą. Kibicowałam jej i Maćkowi, a kiedy podjęła decyzję wyjścia za Piotra, to choć rozumiałam ją bardzo dobrze, to równocześnie nienawidziłam za to z jaką łatwością jej to przyszło.

Powieść przyniosła też kolejny czarny charakter, który mogę śmiało dodać do listy ulubionych. I choć męskie postacie zostały tutaj jakby troszkę zepchnięte na dalszy plan, a ich charaktery gorzej odmalowane, to i tak uważam, że Artur jest ukazany świetnie. Jego przemiany, jego podstępna gra. Umiejętność przechodzenia z roli kochanego, zatroskanego męża w kata, który bije, gwałci i poniża psychicznie swoją żonę była zdumiewająca i z jaką naturalnością przedstawiona.

Ponadto chciałam wspomnieć jeszcze o stylu i samej konstrukcji powieści. Wydarzenia sprzed trzydziestu lat z tymi współczesnymi nakładają się na siebie w bardzo sprawny sposób, wszystko do siebie pasuje, nic nie jest wymuszone na siłę. Kolejne elementy układanki pasują do siebie jak ulał. Pozostaje jeszcze tylko dodać, że powieść stoi na dobrym poziomie językowym i stylistycznym. Przyszło mi też do głowy, że powinnam napisać, że świat stworzony przez panią Magdalenę wciąga, ale w ostatnim momencie pomyślałam, że to byłoby bardzo krzywdzące dla tej powieści. Bo ten świat nie wciąga. Ten świat fascynuje, hipnotyzuje i nie pozwala się uwolnić, dopóki podobnie jak Marzena nie poznamy tajemnicy Willi.

9/10 rewelacyjna